บทที่ 622 คุณทำให้เธอเจ็บแล้ว

ทั้งสองคนออกมาจากทำเนียบประธานาธิบดีด้วยกัน

เวธัสที่จอดรอณิชาอยู่ริมถนน พอหันไปก็เห็นทั้งสองคน

แม้ว่าจะเริ่มเข้าสู่ฤดูร้อนแล้ว ณิชาก็ยังใส่เสื้อหนากว่าคนทั่วไปนิดหน่อยอยู่ดี ข้างนอกคลุมด้วยเสื้อโค้ทสีฟ้าอ่อนหนึ่งตัว ข้างล่างใส่กางเกงลำลอง ผมยาวพาดลงตรงหน้าอก ดวงอาทิตย์ทอแสงผ่านอากาศสาดส่องมาที่ใบหน้าขาวนวลของเธอ เหมือนกับเพิ่งร้องไห้มา ขอบตาแดงเล็กน้อย ปลายจมูกก็แดงนิดหน่อย

ส่วนผู้ชายที่อยู่ข้างเธอก็บังเอิญใส่เสื้อสูทตัวนอกสีน้ำเงินพอดี แนบอยู่ข้างกายของเธอ กลัวว่าเธอจะหกล้ม

ตลอดทาง ทหารอารักขาของทำเนียบประธานาธิบดีก็ทยอยกันส่งสายตาด้วยความเคารพ เชิดชูเกียรติยศศักดิ์ศรีของสถานภาพของผู้ชายคนนั้น

เวธัสแววตาริษยา เหมือนกับมีไฟกำลังลุกโชน

ณิชากับภูมิภัทรก็รู้สึกได้ถึงสายตาที่ชั่วร้ายนี้ ทั้งสองคนเงยหน้าขึ้น เห็นเวธัสยืนตระหง่านอยู่ข้างรถ

แต่ก็มองแค่แป๊บเดียว แล้วเธอก็ก้มหน้าลงด้วยความอกสั่นขวัญหายต่อ……

เวธัสที่เดิมทีมีความโกรธอยู่แล้วตอนนี้ความโกรธก็ยิ่งทวีมากขึ้นจนเต็มอก นี่มันสีหน้าท่าทางอะไรของเธอ?

ภูมิภัทรกลับไม่รู้สึกแปลกใจที่เวธัสตามมา ถึงยังไงตอนที่เขาพาณิชามาที่ทำเนียบประธานาธิบดี เอกกับบอดี้การ์ดก็ตามมาข้างหลังอยู่ตลอดเวลาอยู่แล้ว

เขามองเวธัสที่ท่าทางยโสโอหังกดขี่คนอื่น รู้สึกเป็นห่วงณิชาโดยสัญชาตญาณทันที จึงเดินตรงเข้าไปพูดกับเวธัสตรงๆ“ผมมีเรื่องที่อยากจะพูดเตือนคุณสักหน่อย รังเกียจที่จะมาคุยกันสักหน่อยไหม?”

เวธัสกวาดสายตามองใบหน้าที่จริงใจของภูมิภัทรอย่างดูถูก ก่อนจะยิ้มออกมาอย่างเยาะเย้ย“คุณว่าไงล่ะ?”

ภูมิภัทรขมวดคิ้ว“เรื่องเกี่ยวกับณิชา วันนี้เธอเจอกับ……”

“อย่านึกว่าผมไม่รู้เจตนาของคุณ ต่อให้ประกาศสถานภาพ ว่าเธอเป็นคู่หมั้นของคุณ แต่นั่นก็เป็นภรรยาของผมก่อน！”เวธัสไม่สนใจคำพูดของภูมิภัทรเลยสักนิด พูดขัดจังหวะออกมาตรงๆ จากนั้นก็เดินตรงไป คว้ามือขวาของณิชาเอาไว้อย่างรวดเร็ว

แรงเริ่มเพิ่มมากขึ้นทีละนิด ณิชาประมาทเลินเล่อชั่วขณะ เดินโซเซ ร่างกายล้มไปข้างหน้า ตกมาอยู่ในอ้อมกอดของเวธัส

น้ำตาเปื้อนตรงช่วงไหล่ของเสื้อสูทของเขา ทิ้งความร่องรอยความเปียกเอาไว้

เวธัสกลับไม่ได้สังเกตเห็น ดึงเธอกลับไปต่อ“กลับไปกลับผม”

ณิชาพยายามทำให้ร่างกายของตัวเองมั่นคง รู้สึกว่ากระดูกมือถูกเขาบีบจนแทบจะหัก เจ็บปวดตามสัญชาตญาณ คิดที่จะดึงกลับมา แต่ดึงยังไงก็ดึงไม่ออก

“ปล่อยฉันนะ คุณทำให้ฉันเจ็บนะ！”ณิชาพูดตะคอกออกมาด้วยความโมโหไม่น้อย

ภูมิภัทรคิ้วขมวดมากขึ้น พูดกับเวธัสด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม“คุณเวธัส คุณไม่ได้ยินที่ณิชาพูดเหรอ? คุณทำให้เธอเจ็บนะ！”

ณิชา?

เวธัสหัวเราะเย้ยหยันอย่างไม่มีเสียงอยู่ภายในใจ ยังคงเชื่อมั่นในการกระทำของตัวเอง ไม่สนใจภูมิภัทรเลยแม้แต่นิดเดียว

ในทางตรงกันข้ามพอเห็นท่าทางของเธอดูไม่คล่องตัว ก็ตัดสินใจอุ้มเธอขึ้นมาเลยตรงๆ

“เวธัส คุณปล่อยฉันลงนะ……”รู้สึกได้ว่าตัวเองกลายเป็นจุดสนใจของทุกคน ณิชากัดริมฝีปากล่างแน่น ทุบไปที่ไหล่ของเขา

เวธัสเอาเธอยัดเข้าไปในรถอย่างคล่องแคล่วทันที

ภูมิภัทรยิ่งรู้สึกไม่พอใจมากกว่าเดิม ก้าวเท้าไล่ตามไป แต่กลับถูกเอกที่ลงจากรถมาขวางเอาไว้

“คุณภูมิ นี่มันเป็นเรื่องระหว่างคุณผู้ชายกับคุณผู้หญิง คุณคนเดียวอย่าสอดมือเข้าไปยุ่งจะดีกว่านะ”

ภูมิภัทรสีหน้าเย็นชา แต่ไม่รอให้เขาพูดอะไรออกมา เวธัสก็ขับรถพาณิชาออกไปแล้ว

ภูมิภัทรคิดที่จะพูดเตือนเขาว่าวันนี้ณิชาเพิ่งจะเจอกับสภาพที่อาการกำเริบของแม่แท้ๆของตัวเอง แต่ก็ไม่มีโอกาสได้พูด

กลัวว่าเขาจะโมโหมากจนทำเรื่องที่ไม่สามารถกู้คืนกลับมาได้อีกแล้ว ก็เลยโทรศัพท์ไปหาเวธัส

แต่มีหรือที่เวธัสจะรับโทรศัพท์ของเขา?

ไม่พูดพร่ำทำเพลงตัดสายทิ้งไปเลยทันที

ภูมิภัทรหมดหนทางทำได้แค่เปลี่ยนเป็นส่งข้อความไปหาเขาแทน

ณ ทำเนียบประธานาธิบดี

หลังจากที่หมอทำการตรวจร่างกายทั้งหมดให้กับคุณหญิงวิว แล้วก็แขวนขวดน้ำเกลือเสร็จแล้วนั้น ถึงถอนหายใจออกมา

ท่านประธานาธิบดีก็อยู่ตรงนี้ด้วยเหมือนกัน สายตาที่เยือกเย็นเห็นแล้วรู้สึกน่าสะพรึงกลัว