บทที่ 623 สายจากท่านประธานาธิบดี

ณิชาถูกเวธัสพากลับมาที่เขตบ้านพัก

นิ่งเงียบ ไม่นานเธอก็รีบขึ้นไปชั้นบนอย่างรวดเร็ว ขังตัวเองเอาไว้ในห้องน้ำ

เวธัสขมวดคิ้วเดินตามขึ้นไป

เธอทำท่าทางแบบนี้ให้ใครดูกัน?

ตอนที่เขาขึ้นมาชั้นบน โทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงก็สั่นไม่หยุด หวึ่งๆ สั่นอย่างต่อเนื่อง เวธัสจึงทำได้แค่หยิบออกมาดู

……

ชั้นบน

ณิชาเข้าไปในห้องน้ำ หมุนก๊อกน้ำให้สุด

เสียงของน้ำดังขึ้นจากในห้องน้ำอย่างไม่หยุดไม่หย่อน……

อาศัยเสียงน้ำเหล่านี้ ในที่สุดเธอก็ร้องไห้ออกมาได้อย่างไร้ยางอายสักที ไม่ต้องปิดบังซ่อนเร้นอารมณ์ความรู้สึกของตัวเองอีกต่อไปแล้ว

แม่ของเธอ……

จริงๆแล้วนาทีที่เจอกับคุณหญิงวิว เธอก็สามารถมั่นใจได้แล้วว่า นั่นก็คือกานต์รวีแม่ของเธอแน่นอน！

แม่ที่หายสาบสูญไปหลายปีขนาดนี้

เธอยังไม่ตาย ไม่เหมือนกับที่สุขุมบอก ว่าฝังอยู่ที่ภูเขาสักแห่ง แถมมีชีวิตอยู่อย่างตายทั้งเป็น

เธอไม่สามารถคิดจินตนาการได้เลยว่าเธอใช้ชีวิตแบบนี้ตลอดยี่สิบกว่าปีที่ผ่านมา

แขนที่เธอยื่นออกไปให้กานต์รวีกัดจนเป็นแผลนั้น ผ้าพันแผลเริ่มเปิดออก รอยฟันที่อยู่บนแขนยังคงชัดเจน เธอยังจำตอนที่เธอกัดตรงแขนนี้ได้ เธอสูญเสียการควบคุมราวกับสัตว์ป่าดุร้าย เจ็บปวดใจสุดๆ แม่ผ่านพบเจอกับเรื่องอะไรมาบ้างกันนะ ถึงได้เปลี่ยนไปเป็นแบบนี้……

หลังจากที่ร้องไห้ปล่อยโฮออกมาอย่างเต็มที่แล้ว ณิชาก็เช็ดน้ำตาทีละนิดๆ ลุกขึ้นยืนอีกครั้ง

เห็นตัวเองในกระจก เธอสาบาน ว่าจะต้องทำให้คนที่เคยทำร้ายแม่ได้ชดใช้อย่างสาสม！

เพล้ง……

พวกขวดโหลที่อยู่บนอ่างล้างมือถูกเธอทำตกแตกไปโดยไม่ระมัดระวัง ตกแตกกระจายเต็มไปหมด

เวธัสที่อยู่ข้างนอกพอได้ยินเสียงพวกนี้ ก็พังประตูเข้ามาโดยไม่คิดเลยแม้แต่นิดเดียว เงยหน้าเห็นสายตาที่ทั้งเศร้าโศกและดื้อดึงของณิชา หัวใจก็เหมือนกับถูกทิ่มแทง

เขาเดินตรงเข้าไป ไม่ได้โหดเหี้ยมเหมือนเมื่อตะกี้แล้ว เอาเธอเข้ามาโอบกอดในอ้อมกอด ปลอมประโลมเธออย่างไม่มีเสียง

เสียงหัวใจเต้นผสานเข้าด้วยกัน……

ณิชาตกใจเขาที่จู่ๆก็พุ่งเข้ามา ยื่นมือออกมาผลักเขา แต่กลับถูกเขากอดเอาไว้แน่น

เธอก็เลยปล่อยเลยตามเลย

“คุณไปหาแม่ยายมาเหรอ?”ผ่านไปนานสองนาน เวธัสก็ทำลายความเงียบลง

ณิชาตอบอื้อกลับมาเบาๆ ก่อนจะพูดขึ้นอีก“คุณเชิญกณิศมาที่ประเทศ Fได้ไหม?”

กณิศเป็นเด็กเนิร์ดทางด้านการแพทย์ ปัญหาที่ผู้เชี่ยวชาญทางการแพทย์ที่มีชื่อเสียงระดับนานาชาติหลายคนไม่สามารถแก้ไขได้ ในสายตาของเขาก็เป็นแค่เรื่องจิ๊บๆเท่านั้น

บางที……การพาตัวเขามาตรวจดูอาการให้แม่ อาจจะมีการเปลี่ยนแปลงที่คาดไม่ถึงก็เป็นได้

เวธัสสีหน้าซับซ้อน“ในเมื่อคุณรู้สถานภาพของคุณแล้ว คุณก็น่าจะรู้ดีนะ ว่าประเทศ Fกำลังจะมีการเลือกตั้งประธานาธิบดี ตอนนี้คุณอยู่ที่นี่ต่อไป ก็อาจจะถูกศัตรูของประธานาธิบดีทำร้ายก็ได้ กลับไปที่เมืองพรปลอดภัยกว่าตั้งเยอะ”

“แล้วตอนอยู่ที่เกาะคุณรู้สถานภาพของฉันแล้ว?”ณิชาเงยหน้าขึ้นมาจากอ้อมกอดของเขา จ้องมองเขาตาไม่กะพริบ

เวธัสไม่ได้ปฏิเสธ“คืนนั้นภูมิภัทรบอกว่าเขาเป็นคู่หมั้นของคุณ”

ณิชากัดริมฝีปากล่าง“ฉันจะไม่กลับไปเชื่อมสัมพันธ์กับท่านประธานาธิบดี แบบนี้ก็จะไม่มีใครรู้ว่าฉันคือใครกันแน่……”พูดจบ เธอก็ดึงชายเสื้อของเขาด้วยความร้อนรน

“กณิศเป็นเพื่อนของคุณ คุณก็ช่วยสนับสนุนเครื่องมือทางการแพทย์ให้กับเขาตั้งมากมาย คุณแค่เรียกเขามา เขาก็น่าจะไม่ปฏิเสธหรอกใช่ไหม? ถือซะว่าช่วยแม่ของฉันเถอะนะ……”

จุดสนใจของเวธัสไม่ได้อยู่ที่ประโยคหลังประโยคนั้น จ้องณิชาพร้อมกับพูดขึ้น“ไม่มีความลับบนโลกใบนี้ รอคลอดลูกออกมา และการเลือกตั้งประธานาธิบดีสิ้นสุดลงแล้ว ผมค่อยพาคุณกับกณิศกลับมาที่นี่อีกครั้ง”

“คุณไม่ช่วยฉันก็ช่างมันแล้วกัน ฉันไปหาเขาด้วยตัวเองก็ได้”ณิชาสะบัดเวธัสออกไปด้วยความขุ่นเคืองใจ ก่อนจะหันหัวเดินออกไปข้างนอก

ก่อนจะไป ก็เตะขวดเซรั่มไปหนึ่งขวด

เหมือนกับว่าระบายอารมณ์ความรู้สึกทั้งหมดออกมา

ขมับของเวธัสเด้งกระตุกทันที