บทที่ 627 คุณสามี คุณต้องช่วยพวกเรานะคะ

แน่นอนว่าพนักงานขายก็รู้จักรินรดาท่านนี้อยู่แล้ว

เธอเป็นเมียน้อยที่ถูกเลี้ยงไว้นอกตระกูลของคนใหญ่คนโตที่มีอำนาจอิทธิพลสักคนในประเทศF แถมยังตั้งท้องด้วย ตอนนี้ก็เลยพลอยลูกเรืองอำนาจสูงศักดิ์ขึ้นมา

พนักงานขายก็รู้สึกลำบากใจมาก“คุณรินรดา เมื่อตะกี้คุณแค่บอกว่าเสื้อผ้าไม่เลวเลย ไม่ได้บอกว่าจะซื้อนี่คะ ตอนนี้คุณผู้หญิงท่านนี้ตัดสินใจเหมาแล้ว พวกเราก็ทำได้แค่ขายให้กับเธอก่อน……”

“เธอหมายความว่ายังไง? เธอรู้สึกว่าฉันไม่มีปัญญาซื้อหรือว่าอะไรกันแน่? ฉันบอกว่าสวยก็หมายความว่าฉันจะซื้อ！”รินรดาสองมือเท้าสะเอว จ้องมองณิชากับวีรพงษ์ด้วยความโมโห

เธอมองสำรวจวีรพงษ์หัวจรดเท้า มองอย่างดูถูกเหยียดหยาม“ใส่หน้ากาก แกเองก็เลี้ยงเมียน้อยไว้ข้างนอกแล้วไม่อยากให้ใครรู้เหมือนกันเหรอ? รู้ไหมว่าสามีของฉันคือใคร? พูดออกมาแล้วพวกแกจะต้องตกใจแน่ๆ！รีบเอาเสื้อผ้ามาให้ฉันซะ ไม่อย่างนั้นฉันจะเรียกให้เขามาจับพวกแกเข้าคุก”

ณิชาได้ฟังแบบนั้นก็รู้สึกน่าขันไม่น้อย

เธอกลายเป็นเมียน้อยของวีรพงษ์ไปแล้ว?

แต่ที่นี่เป็นที่สาธารณะมีผู้คนมากมาย บวกเข้ากับสถานภาพของเธอและวีรพงษ์พิเศษไม่ธรรมดา ก็เลยไม่อยากที่จะทำให้เรื่องมันใหญ่โต

“ช่างเถอะ เธอชอบก็ยกเสื้อผ้าให้กับเธอไปแล้วกัน”ณิชาพูดกับพนักงานขาย

พนักงานขายถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ พวกเขาก็ไปก้าวก่ายรินรดาไม่ได้เหมือนกันสินะ แต่ถึงยังไง ในเวลานี้เอง วีรพงษ์กลับส่งเสียงพูดออกมา ครั้งแรกที่มาเดินเล่นชอปปิ้งกับลูกสาว ถ้าเขาปล่อยให้ลูกสาวต้องมาโดนเอารัดเอาเปรียบแบบนี้ เขาก็เป็นพ่อประสาอะไรกัน?

“รอเดี๋ยว” วีรพงษ์เรียกให้พนักงานขายหยุด สายตาที่เฉียบแหลม ราวกับเหยี่ยวที่แสนเยือกเย็น กวาดมองไปที่รินรดาอย่างช้าๆ“คุณลองพูดคำพูดเมื่อตะกี้นี้ออกมาอีกรอบสิ”

รินรดาถูกสายตาของวีรพงษ์มองจนตื่นตกใจทันที

เหมือนกับ……มีอะไรบางอย่างที่มองไม่เห็นมาบีบคอของเธอเอาไว้

แต่พอนึกถึงสถานภาพของ“สามี”ของตัวเองแล้ว ก็รู้สึกมีความมั่นใจขึ้นมา พูดเยาะเย้ยอย่างชั่วร้าย“อ้อ ตาแก่มาทำท่าทำทางดุร้ายอะไรแถวนี้ไม่ทราบ? อีกอย่าง อายุปูนนี้แล้ว พาเมียน้อยที่เลี้ยงเอาไว้ออกมาซื้อเสื้อผ้า ขนาดหน้ายังไม่กล้าเปิดให้ใครเห็นเลย ละอายแก่ใจสินะ? กลัวเจอเมียหลวงสินะ? จุ๊ๆ อยากจะซื้อสินค้าระดับสูงจากร้านนี้ ไม่หัดส่องกระจกชะโงกดูสารรูปตัวเองซะบ้างว่าเหมาะหรือไม่เหมาะ！”

ขนาดณิชาฟังคำพูดนี้แล้วก็ยังรู้สึกโมโหอยู่ไม่น้อย ยิ่งไม่ต้องพูดถึงวีรพงษ์

วีรพงษ์แววตาอำมหิตอย่างถึงที่สุด ทุกคนที่อยู่ที่นี่ต่างก็พากันช็อกตกใจ

ณิชากลัวว่าวีรพงษ์จะรู้สึกไม่สบอารมณ์ แล้วจัดการฆ่าผู้หญิงคนนี้ไปซะ จึงรีบมาบังอยู่ตรงหน้าของวีรพงษ์พร้อมกับพูดกับผู้หญิงคนนั้นทันที“คุณคะ ฉันคิดว่าคุณเข้าใจผิดแล้วล่ะค่ะ ฉันกับคุณวี……”

“เธอเป็นลูกสาวของฉัน！”ไม่รอให้ณิชาพูดจบ จู่ๆวีรพงษ์ก็ตัดสินใจพูดออกมาอย่างเด็ดเดี่ยว

พนักงานขายกับรินรดาก็ตกตะลึงไป

ดูจากท่าทางที่รักและเอาอกเอาใจแบบนี้ ไม่เหมือนกับปฏิบัติต่อลูกสาวเลยแม้แต่น้อย

มีพ่อคนไหนที่รักและเอ็นดูลูกสาวราวกับหัวแก้วหัวแหวนขนาดนี้กัน?

ต่อมา ก็เห็นวีรพงษ์ค่อยๆเปิดหน้ากากออก เผยให้เห็นถึงใบหน้ามีสง่าราศีที่ทำให้ทุกคนเห็นแล้วต้องหัวใจหยุดเต้น เขาพูดเน้นย้ำออกมาทีละคำ“ที่ผมใส่หน้ากาก ไม่ใช่ว่าไม่มีหน้าไปเจอใคร แต่กลัวว่าจะทำให้พวกคุณตกใจต่างหากล่ะ”

พนักงานขายถลึงตาโตด้วยความตกใจ พูดออกมาอย่างตะกุกตะกัก“ท่าน……ท่าน……”

“ท่านอะไร?”รินรดาปกติแล้วไม่ดูข่าวการเมือง แทบจะไม่รู้จักวีรพงษ์เลยสักนิด“ฉันเนี่ยนะตกใจ? เหอะ น่าขำสิ้นดี！หน้าแก่ๆฟันร่วงแบบแกเนี่ยนะ จะทำให้ฉันตกใจ? คิดว่าตัวเองเป็นประธานาธิบดีของประเทศ Fหรือไง！”

ในเวลานี้เอง รินรดาก็มองผ่านกระจกร้านออกไป เห็น“สามี”ของตัวเองกำลังเดินเข้ามาพอดี จึงยิ้มอย่างหยาดเยิ้ม วิ่งเหยาะๆตรงไปทันที

“คุณสามี คุณมาสักที คุณต้องช่วยฉันกับลูกนะคะ มีคนมารังแกพวกเราสองแม่ลูก！”

ทิมหินที่ถูกผู้หญิงคนนั้นเรียกว่าสามีก็เอาเธอเข้ามาในอ้อมกอด“ใครกันกล้ามารังแกที่รักของผม?”

รินรดาจูงทิมหินเดินเข้ามาด้วยสีหน้าท่าทางสะอกสะใจ ชี้ไปที่วีรพงษ์กับณิชาที่อยู่ตรงข้ามพร้อมกับพูดขึ้น“พวกเขานี่แหละค่ะ แย่งเสื้อผ้าที่ฉันจองเอาไว้ล่วงหน้าแล้ว แถมยังต่อว่าทำท่าทีไม่ดีกับฉันอีก！ลูกก็เพิ่งจะถีบอยู่ในท้องด้วย สงสัยจะตกใจแย่แล้วแน่ๆ……”