บทที่ 628 เธอทำพลาดอีกแล้ว

พอเสียงในหูฟังหยุดลง ณิชาก็เหงื่อไหลอาบท่วมตัว มองหาตัวของเวธัสบริเวณโดยรอบด้วยความตึงเครียดมากขึ้น

คงจะไม่ได้อยู่ที่นี่หรอกใช่ไหม? เขาไปเจรจาธุระไม่ใช่หรือไง?

พอคิดแบบนี้ ณิชาก็พูดขึ้นเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น“ถ้าอย่างนั้นอีกฝ่ายก็คงจะมองผิดไปแล้วล่ะ ฉันจะรีบกลับบ้านเดี๋ยวนี้แหละ”

“เหอะ……”มุมปากของเขายิ้มบางๆอย่างลึกซึ้ง ตัดสายไปเลยตรงๆ

ณิชาฮาโหลอยู่สองที ในหูเหลือเพียงแค่เสียงสัญญาณไม่ว่าง

จบแล้ว เวธัสรู้แล้วใช่ไหม?

“ขอโทษนะคะ ฉันอาจจะเดินชอปปิงกับคุณต่อไม่ได้แล้วค่ะ”ณิชาหันหน้าไปโค้งคำนับให้กับวีรพงษ์

วีรพงษ์เห็นเธอรับโทรศัพท์เสร็จแล้วท่าทางวิตกกังวล อดเป็นห่วงไม่ได้“เกิดเรื่องอะไรขึ้นเหรอ? มีอะไรที่สามารถช่วยได้ไหม?”

“ไม่มีอะไรหรอกค่ะ ก็แค่ที่บ้านฉันเกิดเรื่องขึ้นนิดหน่อยค่ะ ฉันต้องรีบกลับบ้านไปเดี๋ยวนี้”ณิชาพูดขึ้นอย่างรีบร้อนลนลาน แจ้งที่อยู่ออกมา จากนั้นก็พูดกับวีรพงษ์“สามีของฉัน เชิญคุณหมอที่เก่งกาจมากๆคนหนึ่งมาค่ะ พรุ่งนี้อาจจะต้องไปที่ประเทศ F ถึงตอนนั้นฉันอยากจะเชิญให้เขามาทำการรักษาเบื้องต้นให้กับคุณหญิงวิว ได้ไหมคะ?”

เรื่องที่เกี่ยวข้องกับคุณหญิงวิว ณิชาเพิ่งจะพูดถึง ก็สามารถรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าวีรพงษ์เริ่มหายใจไม่เป็นจังหวะเล็กน้อย

“ณิชา จริงๆแล้วหลายปีมานี้ผมเองก็เชิญหมอมาทำการวินิจฉัยมาไม่น้อย แต่เธอปิดกั้นแม้กระทั่งผม ยิ่งไม่ต้องพูดถึงคนอื่น ดังนั้นมีอยู่หลายครั้งที่การวินิจฉัยพวกนี้มีแต่จะทำให้อาการของเธอหนักขึ้นไปอีก……”

ถ้าไม่ได้เป็นแบบนี้ เวลาผ่านมาแล้วตั้งยี่สิบกว่าปีขนาดนี้ ป่านนี้วีรพงษ์ก็คงจะถามเรื่องที่เกิดขึ้นในตอนนั้นได้แล้ว

แล้วก็ไม่รู้ว่าทางตระกูลของคุณหญิงวิวเป็นใครอีกด้วย

แต่เป็นเพราะว่าเขาไม่อยากจะไปกระตุ้นเธออีก จึงยอมเต็มใจให้เธอจำไม่ได้ไปตลอดชีวิต แล้วก็ไม่อยากให้เธอต้องเจ็บปวดทรมานอีกต่อไป

ณิชาลังเลอยู่หนึ่งวินาที ก่อนจะพูดขึ้นอย่างแน่วแน่“กณิศเป็นหมอที่เก่งกาจที่สุดที่ฉันเคยรู้จักจริงๆนะคะ ให้โอกาสเขาสักครั้งได้ไหมคะ?”

พอเห็นความดื้อดึงและแน่วแน่ในแววตาของณิชาแล้ว วีรพงษ์ก็พลอยรู้สึกไปด้วย หลังจากผ่านไปสักพัก ก็พยักหน้าอย่างยากลำบาก“ได้”

“ขอบคุณนะคะคุณวีรพงษ์！”ณิชาส่งสายตาขอบคุณ

ทั้งสามคนเดินลงจากห้าง ณิชากำลังคิดที่จะกลับบ้านให้เร็วที่สุด จู่ๆภูมิภัทรก็เข้ามาดึงณิชาเอาไว้

“รอเดี๋ยว เชือกรองเท้าของคุณหลุดแล้ว”

ณิชาจึงจะก้มลงผูกตามสัญชาตญาณ ภูมิภัทรก็จับไหล่ของเธอเอาไว้อย่างยิ้มแย้ม“คุณอย่าเคลื่อนไหวมั่วซั่ว สภาพคุณในตอนนี้ไม่สะดวก เดี๋ยวผมช่วยคุณเอง”

ไม่รอให้ณิชาห้ามปาม ภูมิภัทรก็ก้มลงเรียบร้อยแล้ว งอเข่าลงเล็กน้อยหนึ่งข้าง นั่งยองลงต่อหน้าเธอด้วยท่าทางเคารพนอบน้อม

สองมือของเขาจับเชือกรองเท้าผูกเป็นปมที่สวยงามอย่างคล่องแคล่ว

ภาพภาพนี้เอง ก็เข้าไปอยู่ในตาของเวธัสที่อยู่ฝั่งตรงกันข้ามพอดี

ท่าทางที่กำลังโทรศัพท์หาณิชาก็หยุดชะงักลงทั้งอย่างนี้

ภูมิภัทรผูกเชือกรองเท้าให้เธออย่างเอาใจใส่ แม้ว่าใบหน้าของเธอจะอึดอัด แต่กลับไม่ได้ห้ามปาม！

สีหน้าของเวธัสที่เดิมทีดูไม่ดีอยู่แล้ว พอเห็นแบบนี้ก็ยิ่งมืดมนขึ้นไปอีก

โดยเฉพาะข้างๆณิชายังมีวีรพงษ์ยืนอยู่ด้วย！

ดีจริงๆ คำพูดของเขา เธอไม่เชื่อฟังเลยแม้แต่คำเดียว แถมยังหาข้ออ้างปัดเขาไปอย่างขอไปทีอีก！

ภายในใจเหมือนกับมีไฟพลุ่งพล่านขึ้นมา เวธัสพลิกมือโยนโทรศัพท์เข้าไปในช่องเก็บของ สูบบุหรี่อย่างเงียบๆ

……

“คุณวีรพงษ์แล้วเจอกันค่ะ”ณิชาโบกมือ บอกลากับภูมิภัทร

ณิชากับภูมิภัทรเพิ่งหันหน้ามา ก็รู้สึกได้ถึงความกดอากาศที่ต่ำมากถาโถมเข้ามา

พอหันมองไปตามที่มาของความกดอากาศ ณิชานิ่งชะงักไป……

เวธัสยืนอยู่ที่สระน้ำพุข้างล่างห้างสรรพสินค้า มีผู้คนเดินไปเดินมา สองตาของเขานิ่งลึก ราวกับสัตว์ป่าที่กำลังจ้องมองเหยื่อ มุมปากก็ยิ้มอย่างเยือกเย็น ดูแล้วน่าสะพรึงกลัว