บทที่ 629 เธอจะคลอดแล้ว

“พวกเราไม่ได้กะที่จะทำความรู้จักเชื่อมสายสัมพันธ์กันตั้งแต่แรกอยู่แล้ว”ณิชาพูดอธิบาย“ก็แค่ทานข้าวกันอย่างเดียวเท่านั้น แล้วก็ขออนุญาตเขาว่าจะให้กณิศทำการรักษาให้กับคุณหญิงวิวได้ไหมเท่านั้นเอง……”

เธอรู้ว่าเขาเป็นกังวลว่าถ้าสถานภาพของเธอถูกเปิดเผยจะทำให้เกิดความเสี่ยงด้านความปลอดภัย ก็เลยพูดรับประกันขึ้นมาทันที“ต่อไปฉันจะระมัดระวังความปลอดแน่นอน จะอยู่ในบ้านทุกวัน ไม่เถลไถลไปไหนทั้งนั้น ดีไหม?”

“ในเมื่อเป็นแบบนี้ ก็กลับไปเมืองพรกับผมแล้วกัน”จู่ๆเวธัสก็พูดอย่างเฉียบขาดด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม“ที่ประเทศ F กณิศจะดูแลจัดการแทนคุณเอง”

ไม่ใช่ร้องขอ แต่เป็นคำสั่ง

คิ้วที่สวยงามของณิชาขมวดทันที“สภาพจิตใจของแม่ฉันย่ำแย่มาก จำเป็นต้องให้ฉันคอยอยู่ให้ความร่วมมือด้วยถึงจะสามารถรักษาเธอได้ ถ้าคุณให้ฉันกลับเมืองพรตอนนี้ ก็อย่าให้กณิศมาเลยดีกว่า เขามาแต่ฉันไม่อยู่ มันจะมีประโยชน์อะไร?”

หนึ่งจุดสำคัญของอาการป่วยของกานต์รวี ก็คือการสูญเสียเธอไป

ตอนที่กณิศทำการรักษา จะต้องให้เธออยู่ด้วย……

เธอไปแล้ว กณิศแค่คนเดียวรับมือยากมากๆ แล้วแม่จะหายดีได้ยังไง?

“ถ้าอย่างนั้นก็ต้องขึ้นอยู่กับความสามารถของกณิศแล้ว”เวธัสก็ขมวดคิ้วเช่นกัน“ถึงยังไง คุณก็อยู่ที่ประเทศ Fต่อไปไม่ได้แล้ว ผมจองตั๋วเครื่องบินสองวันหลังจากนี้เรียบร้อยแล้ว ถึงคุณไม่อยากกลับแต่ก็ต้องกลับ”

ณิชาอึ้งตะลึง

เขาจองตั๋วเครื่องบินอีกสองวันหลังจากนี้ไว้แล้ว กล่าวคือ ไม่ได้ปรึกษาเธอเลยแม้แต่นิดเดียว แค่แจ้งให้เธอทราบเท่านั้น

“ฉันบอกแล้วว่าฉันไม่กลับ！ฉันเพิ่งจะหาพ่อแม่แท้ๆของฉันเจอ ในช่วงเวลาที่เธอต้องการฉันที่สุด คุณจะให้ฉันทิ้งเธอไปได้ยังไง? ฉันรู้ว่าคุณเป็นห่วงความปลอดภัยของฉัน แต่ต่อไปฉันจะอยู่ที่บ้านอย่างเชื่อฟัง ไม่ออกไปไหนทั้งนั้น แบบนี้คงจะได้แล้วใช่ไหม?”

“ไม่ได้”เวธัสปฏิเสธออกมาตรงๆ พูดขึ้นอย่างเย็นชา“คุณเป็นภรรยาของผม เด็กในท้องของคุณก็เป็นลูกสาวของผม ผมมีสิทธิ์ตัดสินใจการอยู่หรือไปของพวกคุณ”

ณิชายิ้มอย่างเย้ยหยันออกมาทันที“ฉันไม่ใช่สิ่งของประดับบารมีของคุณนะ”

“ผมไม่มีทางยอมให้คุณกับลูกอยู่ที่ประเทศ Fแน่นอน”ขนาดเขาอยู่ที่นี่เป็นระยะเวลาสั้นๆไม่กี่วัน ก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นดินปืนแห่งความขัดแย้งที่แสนเข้มข้นระหว่างการลงเลือกตั้งของเหล่าประธานาธิบดีแล้ว ไหนจะภูมิภัทรที่จ้องพร้อมที่จะเขมือบอยู่ตลอดเวลาอีก……

อยู่ที่นี่มันจะต้องเป็นการตัดสินใจที่ผิดพลาดอย่างมหันต์แน่นอน

ณิชาสูดหายใจเข้าลึกๆหนึ่งที หันหน้าไปนอกหน้าต่าง“ถ้าอย่างนั้นพวกเราก็ไม่มีอะไรต้องพูดกันอีกแล้ว รบกวนคุณช่วยจอดรถด้วย”

เวธัสเหลือบตามองเธอ เท้าเหยียบเบรก

พอรถจอดสนิท ณิชาก็เปิดประตูลงไป

เวธัสส่งบอดี้การ์ดคนอื่นๆไปส่งเธอ เขาโทรศัพท์ไปหาขบวนรถยนต์“มารับคุณผู้หญิงที่นี่แล้วพาไปส่งบ้าน”

ที่นี่เป็นเขตตัวเมือง มีคนสัญจรไปมาคึกคักวุ่นวาย

ณิชายืนอยู่ตรงประตูรถ พอได้ฟังคำพูดนี้ ก็กัดริมฝีปากล่างไว้แน่น

เขาคิดที่จะรอให้สองวันหลังจากนี้ ตอนที่ถึงสนามบิน ก็จะลักพาตัวเธอไปทันทีเลยสินะ?

เขาเคยเคารพเธอบ้างไหม?

ดังนั้น ณิชาก็เลยเล่นตุกติก ไม่ได้ขึ้นรถไปกับเอกอย่างเชื่อฟัง แต่เข้าไปในโรงแรมละแวกนั้นจองห้องหนึ่งห้อง เลือกชั้นล่างสุด ถ้ามีเกิดเรื่องที่ไม่คาดคิดเกิดขึ้น ก็จะวิ่งหนีได้สะดวก

เอกรายงานเหตุการณ์ให้เวธัสทราบ“ตอนนี้คุณผู้หญิงไม่ยอมกลับมาครับ บอกว่าคืนนี้จะพักที่โรงแรม”

เวธัสนิ่งเงียบไปสักพัก“ตรวจสอบความปลอดภัยรอบๆแล้วยัง?”

“ครั้งนี้ไม่มีปัญหาแน่นอนครับ！”เอกพูดรับประกัน

“ถ้าอย่างนั้นก็ตามใจเธอ”ให้เธอโมโหเกรี้ยวกราดให้พอใจแล้ว ค่อยไปรับกลับมา

ขอแค่ไม่ได้อยู่ด้วยกันกับภูมิภัทร ไม่มีอันตราย ก็ปล่อยให้เธอเกรี้ยวกราดไปก่อน

แต่หลังจากที่เวธัสเพิ่งจะวางสายจากเอก เวธัสก็ได้รับโทรศัพท์อีกสายที่มาจากเมืองพร

ตอนที่เขาได้ฟังข่าวที่อีกฝั่งรายงานมา สีหน้าก็เปลี่ยนเป็นหนักอึ้งขึ้นมาทันที……

……

ณิชาทำเรื่องเข้าเช็คอินเสร็จแล้ว

ตอนค่ำ เธอรอโทรศัพท์จากเวธัสอยู่ตลอดเวลา แต่เขาก็ไม่ได้โทรมาเลย เหมือนกับเธอไม่ได้ให้เบอร์โทรศัพท์กับเขาอย่างไรอย่างนั้น

พอเริ่มหมดความอดทนแล้ว เธอก็ตัดสินใจนอนไปเลยทันที

ในช่วงกลางดึก จู่ๆขอบฟ้าก็มีเสียงฟ้าร้องดังสนั่น ตามมาด้วยฝนห่าใหญ่เทลงมา กระทบลงซ่าๆ

ณิชาตกใจเสียงนี้จนใจเต้นกระตุก