บทที่ 630 ลูกสาวของคุณตายในครรภ์

“คุณผู้หญิงไม่ต้องกลัวนะคะ ผ่อนคลายไว้ หายใจตามจังหวะของฉัน ฉันจะต้องพาคุณหนูตัวน้อยออกมาบนโลกนี้อย่างปลอดภัยแน่นอนค่ะ”หมอหญิงก้มตัวลง สองมือเขย่าที่แก้มของเธอเบาๆ ให้กำลังใจเธอ

หมอหญิงอีกหนึ่งคนก็ตะโกนขึ้นมาด้วยความดีอกดีใจ“เห็นหัวเด็กแล้ว แต่เธอติดอยู่ออกมาไม่ได้！คุณผู้หญิงออกแรงอีกหน่อยค่ะ ไม่อย่างนั้นถ้าเวลามันนานเกินไป เด็กจะหายใจไม่ออกแล้วตายได้……”

ณิชาเหงื่อไหลเต็มหัว สายตาเริ่มพร่ามัวขึ้นเรื่อยๆ“ช่วย……ลูก ถ้าเกิดอะไรขึ้น ไม่ต้องสนฉัน ช่วยลูกของฉัน……”

“คุณผู้หญิง คุณอย่ายอมแพ้เด็ดขาดนะคะ……หายใจออก หายใจเข้า ใช่ค่ะแบบนี้แหละค่ะ……ออกแรง！”

“อา……”ณิชาทำตามจังหวะของหมอ ตรงหน้าเหมือนกับมีใบหน้าผู้หญิงที่สวยงามอ่อนโยนใบหน้าหนึ่งปรากฏขึ้นมา จากนั้นก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย ค่อยๆเป็นเค้าโครงภาพของแม่ที่อยู่ภายในใจของเธอ

กานต์รวีพูดเบาๆที่ข้างหูของเธอ“สู้ๆนะ ลูก”

ณิชาก็ไม่รู้ว่าไปเอาแรงมาจากไหน กัดฟันแน่น กลั้นลมหายใจ

“อุแว้……”ในที่สุด เสียงร้องที่ชัดเจนของทารก ก็ดังก้องไปทั่วห้องคลอด

ทั้งตัวของณิชาเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ ภาพตรงหน้าว่างเปล่า สองมือห้อยลงอย่างหมดแรง……

หมอหญิงรีบอุ้มเด็กที่ยังไม่ทำความสะอาดมาไว้ตรงหน้าเธอให้เธอได้ดู“ยินดีด้วยนะคะคุณผู้หญิง คุณคลอดเด็กผู้หญิงที่สวยน่ารักออกมาแล้วหนึ่งคนค่ะ”

ณิชาหันมองเธอด้วยความอิ่มเอมใจ จากนั้นก็เป็นลมหมดสติไป……

เสียงร้องดังชัดเจนขนาดนั้น เธอน่าจะแข็งแรงสินะ?

……

ตอนที่ณิชาฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง ก็เป็นช่วงบ่ายวันต่อมาแล้ว

ผ้าม่านในห้องถูกดึงลงมาครึ่งหนึ่ง ข้างนอกหน้าต่างยังคงมีฝนตกปรอยๆ ให้ความเย็นสบายกับเมืองภายในฤดูร้อนที่ร้อนอบอ้าวแบบนี้

ตรงโซฟาที่อยู่ตรงข้ามมีคนนั่งอยู่ไม่น้อย รวมถึงวีรพงษ์กับภูมิภัทรก็อยู่ด้วย

ณิชาจ้องมองเพดานอย่างเหม่อลอยอยู่สองสามวินาที ความทรงจำเมื่อคืนถึงได้กลับคืนมา

ผู้คนพอเห็นเธอฟื้นขึ้นมาแล้ว ก็เดินตรงเข้ามาด้วยความดีใจ

วีรพงษ์ เดินอ้อมมาถึงหัวเตียงของเธอ ก่อนจะก้มลงจูบที่หน้าผากของเธอ“ลูก ทุกข์ทรมานแย่เลยนะ”

“เวธัสมาแล้วยังคะ?”ณิชาเสียงแหบแห้ง ถามขึ้นด้วยความหวัง

วีรพงษ์ขมวดคิ้ว พยายามกดความโกรธและความไม่พอใจเอาไว้“ลูกอย่าเพิ่งคิดอะไรมากมายเลย พักผ่อนเยอะๆ เมื่อคืนเหนื่อยแย่แล้ว?”

ณิชาแววตามืดสลัวลง

“เขาไม่ได้มา ใช่ไหมคะ?”

ในตอนนี้ภูมิภัทรรินน้ำอุ่นหนึ่งแก้ว ใส่หลอดไว้ในแก้วน้ำหนึ่งหลอด ก่อนจะยื่นมาให้“จิบน้ำสักหน่อยสิ ปากของคุณแห้งหมดแล้ว”

ความทรงจำสุดท้ายของณิชาคือภูมิภัทรพาเธอมาส่งที่โรงพยาบาล เธอหันไปมองด้วยสายตาขอบคุณ

จู่ๆก็นึกขึ้นมาได้ว่า เวธัสสัญญากับเธอไว้ ว่าวันนี้กณิศจะมาวินิจฉัยให้กับแม่ที่ประเทศ F

“พ่อ ผู้เชี่ยวชาญด้านการแพทย์ที่หนูบอกกับพ่อเมื่อวานคนนั้น พวกพ่อไปรับที่สนามบินแล้วยัง?”

วีรพงษ์จับไหล่ของณิชา ก่อนจะพูดปลอบ“เครื่องบินอาจจะล่าช้า ตอนนี้เรื่องพวกนี้ไม่สำคัญทั้งนั้น สิ่งที่สำคัญคือลูกต้องพักผ่อนเยอะๆ！”

เหมือนกับน้ำเย็นหนึ่งกะละมังสาดเข้ามา แสงสว่างสุดท้ายในแววตาของณิชามืดดับสนิท

เธอมองไปรอบๆห้องหนึ่งรอบ ไม่เห็นทารกน้อย

“ลูกสาวของหนูล่ะ?”

ในตอนนี้ วีรพงษ์กลับนิ่งเงียบ

ณิชาก็หันมองไปที่ภูมิภัทร“ทำไมพวกคุณถึงไม่พูดไม่จา? นางพยาบาลอุ้มเธอไปทำความสะอาดใช่ไหม? หรือว่าตรวจหาโรคแรกเกิด?”

“ณิชา……”

ภูมิภัทรมองเธอด้วยสีหน้าเห็นอกเห็นใจและสงสาร อ้าปากแล้วหุบลง คำพูดที่ปากกลืนกลับลงไปอีกครั้ง

ณิชารู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดี……