บทที่ 631 นี่ไม่ใช่ลูกของฉัน

ถ้าหากเขาไปที่โรงแรมเร็วกว่านี้หน่อย บางทีเปอร์เซ็นต์การมีชีวิตของทารกหญิงคงจะมากกว่านี้อีกนิด

วีรพงษ์ชี้ไปที่ป้ายชื่อบนเท้าเปลือยเปล่าของทารกน้อย พลางเอ่ยว่า “อย่าหลอกตัวเองอีกเลย”

เด็กทารกที่เพิ่งลืมตาดูโลกทุกคนล้วนถูกพยาบาลแขวนป้ายชื่อไว้บนเท้าเปลือยเปล่าของพวกเขา เพื่อใช้จำแนก

เนื่องจากณิชาไม่ได้แจ้งชื่อไว้ล่วงหน้า ภูมิภัทรจึงตั้งชื่อว่า ชาช่า ตอนนี้ตัวอักษรแวววาวนั้นก็ถูกสลักอยู่บนป้ายชื่อ ไม่ใช่ลูกสาวเธอและจะเป็นใครไปได้?

“ฉันไม่ได้โกหก เธออยู่ในท้องฉันมาเก้าเดือน ฉันสามารถสัมผัสได้ถึงลมหายใจของเธอ ทารกเพศหญิงคนนี้ไม่ใช่ลูกสาวฉันเด็ดขาด!”

วีรพงษ์ขมวดคิ้วเป็นปม “หรือลูกจะบอกว่ามีคนแอบเข้ามาที่โรงพยาบาลแล้วสับเปลี่ยนตัวทารกที่ตายจากการคลอดให้ลูก?”

ณิชาเอ่ยขึ้นทันควัน “โทรศัพท์หาเวธัสติดรึยัง?”

ภูมิภัทรชะงักไปเล็กน้อย “คุณสงสัยเวธัส? นี่มันจะบ้าบอเกินไปหน่อยล่ะมั้ง?”

“เขาคิดจะพาฉันกลับไปคลอดลูกที่เมืองพรตลอด เพราะกณิศสามารถตรวจความผิดปกติของร่างกายเด็กได้ตลอดเวลา ตอนนี้กณิศก็ไม่ได้มาเมืองพรตามแผน นอกจากเขาแล้ว ฉันคิดไม่ออกว่าจะมีใครทำแบบนี้อีก”

“ถ้าหากว่าเป็นเขาจริงๆ ผมจะไม่ปล่อยเขาไว้แน่!” ภูมิภัทรคำรามลั่น พลางโทรศัพท์หาเวธัสต่อไป

หลังจากที่โทรศัพท์ยังคงไม่มีใครรับ สายตาของภูมิภัทรก็มองไปทางเอกที่เฝ้าอยู่นอกประตู…

ภูมิภัทรสามารถคิดได้ วีรพงษ์ย่อมคิดได้เช่นกัน

“ลูกรัก ลูกนอนหลับสักหน่อย ถ้าหากว่าเด็กถูกเวธัสแย่งไปจริงๆ พ่อจะพาตัวเธอกลับมาแน่นอน”วีรพงษ์ปลอบณิชาอย่างอ่อนโยนหลายประโยค ขณะคลุมผ้าห่มให้เธอ และหมุนตัวเดินออกไป

ณิชาไม่อยากให้วีรพงษ์ที่กำลังเป็นห่วงคุณแม่แล้วยังต้องเป็นห่วงตัวเองไปด้วย จึงพยักหน้า แกล้งทำเป็นหลับตาลง

รอจนวีรพงษ์ออกไปแล้ว ณิชาก็อดทนต่อความเจ็บปวดแล้วลุกขึ้นมา

เธอระเบิดอารมณ์ออกมา โดยการส่งข้อความไปหาเวธัสข้อความแล้วข้อความเล่า…

“ฉันรู้ว่าคุณขโมยลูกไป คืนลูกของฉันมาให้ฉัน”

“ที่กณิศไม่ได้มาประเทศ F ก็เพราะคุณอุ้มเด็กไปให้เขาทำวิจัยแล้วสินะ?”