บทที่ 633 ชันสูตรฐานะของทารกที่ตายหลังจากคลอด

แม้ว่าจะมีความเป็นไปได้ว่าศัตรูของวีรพงษ์เป็นคนขโมยเด็กไป แต่ผู้ต้องสงสัยหลักยังคงเป็นเวธัส!

ทางด้านเวธัสก็ไม่รู้จะเริ่มพูดจากตรงไหนก่อนไปชั่วขณะ ประจวบเหมาะกับที่โทนี่เอ่ยเตือนเขา “คุณเวธัส ถึงหน้าประตูเรือนจำแล้วครับ”

เวธัสชะงัก ไม่ได้เอ่ยพูดอะไรกับณิชามากเกินไป เพียงแค่ปลอบใจเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า “ดูแลตัวเองให้ดี อย่าคิดเพ้อเจ้อ ผมกับคุณรักลูกสาวของพวกเราเหมือนกัน รอผมไปหาคุณพรุ่งนี้อย่างว่าง่ายนะ”

เอ่ยจบ เขาก็ตัดสายโทรศัพท์ กำชับด้วยความอ่อนโยนเป็นอย่างมาก หวานชื่นเหมือนก่อนหน้าที่พวกเขาไม่ได้ทะเลาะกัน

นี่ทำให้ณิชารู้สึกว่าเขายังอยู่ข้างกายเธออย่างเลือนราง

ถ้าหากว่าเขาไม่ได้เป็นคนขโมยเด็กไปแล้วจะเป็นใครกันแน่?

ลูกของเธอยังเล็กขนาดนั้น...

เพิ่งจะเกิดมาเอง!

กณิศยังไม่ได้ตรวจสุขภาพให้เธอเลยว่าในร่างกายเธอมีไวรัสรึเปล่า ถ้าหากว่ากลางค่ำกลางคืนร้องไห้ ถ้าหากว่าคิดถึงแม่ จะทำยังไงกัน? ยิ่งคิดต่อไป หัวเธอก็ใกล้จะระเบิดแล้ว ร่างกายก็สั่นระริกไม่หยุด จะล้มแหล่มิล้มแหล่

...

เมืองพร เรือนจำหมายเลขหนึ่ง

ท่ามกลางความมืดมิดในยามราตรี เวธัสที่ทั้งร่างเต็มไปด้วยกลิ่นอายโหดเหี้ยมเดินผ่านระเบียงทางเดินแต่ละส่วนไปยังห้องสอบสวน

ในเวลาเดียวกันนั้น สุขุมก็ถูกพาตัวมาถึงห้องสืบสวนเช่นกัน

ผ่านการทรมานมาครึ่งปี สุขุมดูแก่ชราไปหลายปี เอวค้อมลงต่ำ เส้นผมบริเวณจอนหูล้วนถูกย้อมด้วยสีขาวทั้งหมด หลังโก่งเล็กน้อย หนวดเครารุงรัง บนร่างยังมีกลิ่นเหม็นรุนแรง

ใบหน้าบวมช้ำ มองดูแล้วเผชิญหน้ากับการทรมานมามาก

“คุณเวธัส นำตัวคนมาถึงแล้วครับ” บอดี้การ์ดผลักสุขุมเข้าไปในห้องสืบสวน

เวธัสยืนอยู่หน้าบานหน้าต่างเหล็ก การหมุนเวียนของอากาศชะล้างกลิ่นเหม็นอับภายในห้อง

เมื่อได้ยินเสียงของบอดี้การ์ด ชายหนุ่มก็ค่อยๆหันกลับมา

สุขุมอยู่ในเรือนจำมาครึ่งปีแล้ว คิดไม่ถึงว่าจะได้พบกับเวธัสอีก ครึ่งปีมานี้ เวธัสไม่ได้จัดการเขาถึงตาย แต่กลับไม่ได้ปล่อยเขาไป

มีคนไม่ซ้ำหน้ามาเรียกพบเขาบ่อยครั้ง

เป้าหมายก็คือต้องการล้วงข้อมูลคนลึกลับที่อยู่เบื้องหลังออกมา

แต่สุขุมก็รู้ว่าขอเพียงแค่ไม่เผยไต๋คนลึกลับวันหนึ่ง ก็จะไม่ตายวันหนึ่ง เบาะแสเหล่านี้ก็คือเครื่องรางของเขา

เพราะเวธัสเดาฐานะของคนลึกลับไม่ออก และไม่รู้ว่าคนลึกลับพุ่งเป้าไปที่ใคร คิดจะทำอะไรกันแน่...

“คุณเวธัส ไม่พบกันนานเลยนะ” สุขุมสลัดบอดี้การ์ดออก พลางลากฝีเท้าหนักอึ้งไปนั่งบนเก้าอี้สอบสวนอย่างอ่อนแรง

ดูเหมือนเท้าจะได้รับบาดเจ็บ กะโผลกกะเผลกเล็กน้อย

เวธัสก็ไม่พูดจาไร้สาระกับเขา ก้าวเท้าไปตรงหน้าเขาอย่างรวดเร็ว และกระชากปกคอเสื้อเขาขึ้นมา “คิดเรียบร้อยรึยังว่าวันนี้จะพูดอะไรกับผม?”

สุขุมถูกบังคับให้เงยหน้ามองเวธัส เขายิ้ม “สิ่งที่ผมต้องการจะพูดก็พูดไปหมดตั้งแต่เมื่อก่อนแล้วไม่ใช่หรอ คนลึกลับติดต่อกับผมฝ่ายเดียว นอกจากเขามาหาผม ไม่อย่างนั้นผมก็หาเขาไม่เจอ”

“สุขุม คุณปากแข็งให้น้อยๆหน่อย!” บอดี้การ์ดเห็นสุขุมปากแข็ง ก็ด่าขึ้นอย่างอดไม่อยู่ “คุณชายถามคำถามคุณอยู่!”

สุขุมหัวเราะเสียงเย็น มองดูแล้วน่าขนลุกมาก

บอดี้การ์ดรู้สึกเสียความมั่นใจขึ้นมาทันที

เวธัสก็คิดไม่ถึงว่าสุขุมที่อยู่ในเรือนจำมาครึ่งปีจะยังหยิ่งในศักดิ์ศรีขนาดนี้

เขาค่อยๆปล่อยสุขุม ทั้งยังยื่นมือไปจัดการเครื่องแบบเรือนจำบริเวณหน้าอกที่ถูกทำให้เป็นรอยยับอย่างเบามือ

“วางใจเถอะ ผมไม่ฆ่าคุณหรอก ที่ผมมาวันนี้ ก็แค่อยากจะบอกเรื่องน่ายินดีเรื่องหนึ่งกับคุณ”

สุขุมถูกท่าทีที่เปลี่ยนไปอย่างกะทันหันของเวธัสทำให้มึนงงอยู่บ้าง เขาถามกลับว่า “ณิชาคลอดแล้วสินะ? คำนวณเวลาดูแล้ว ก็เป็นช่วงนี้ เป็นเด็กผู้ชายหรือเด็กผู้หญิง?”

“เธอหาแม่ยายเจอแล้ว” เวธัสตอบคำถามอย่างไม่ใส่ใจ

สุขุมหัวใจกระตุก ขนาดนัยน์ตายังหดวูบครู่หนึ่งโดยไม่ได้ตั้งใจ และมองเวธัสอย่างตะลึง

“นาย...นายพูดว่าอะไรนะ?”

“ณิชาได้รู้จักกับพ่อแม่ของเธอแล้ว คุณว่า ตอนนั้นคุณทำร้ายแม่ยายเสียขนาดนั้น ถ้าหากว่าผมส่งคุณให้กับพ่อตา เขาจะจัดการคุณอย่างไร น่าจะลงมือหนักกว่าผมนิดหน่อย ถึงอย่างไรผมก็ละเว้นชีวิตสุนัขของคุณเอาไว้โดยไม่ปรึกษาใครมาโดยตลอด คิดๆดูแล้ว ในเมื่อถามข้อมูลอะไรจากปากคุณไม่ได้ เช่นนั้นก็ถือว่าเป็นการเอาใจพ่อตาสักหน่อย ถือโอกาสแสดงน้ำใจโดยการส่งคุณให้กับเขา คุณก็เตรียมตัวสักหน่อยแล้วกัน”

เวธัสยังคงเอ่ยพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

แผ่นหลังของสุขุมขนลุกขึ้นมาทันที!