บทที่ 634 ไม่ใช่ความผิดของลูก

ความจริงแล้ววีรพงษ์ก็กังวลว่าจะเป็นเช่นนี้

“มีความเป็นไปได้อยู่ แต่พวกเขาคิดจะข่มขู่พ่อ ประการแรกไม่มีเหตุผลที่จะสับเปลี่ยนชาช่าเป็นทารกหญิง ในทางตรงกันข้าม ยังจะให้พวกเราพบว่าเด็กไม่อยู่แล้วโดยเร็ว ประการที่สอง นับตั้งแต่ที่ลูกคลอดมาจนถึงตอนนี้ พ่อไม่ได้รับข้อความหรือโทรศัพท์ข่มขู่ใดๆเลย”

ถ้าหากว่าฝ่ายตรงข้ามพุ่งเป้ามาที่เขา ก็ควรจะขู่ให้เขาถอนตัวออกจากการลงสมัครชิงตำแหน่งนานแล้วสิ

ดังนั้นอาจจะไม่ใช่ศัตรูทางการเมืองของวีรพงษ์ก็ได้?

เช่นนั้นจะเป็นใครล่ะ

เวธัสพูดตลอดว่าไม่ใช่เขา ควรจะเชื่อเขามั้ยนะ?

อารมณ์ของณิชาระเบิดออกอีกครั้ง นัยน์ตาร้อนระอุ ลำคอคล้ายกับมีอะไรบางอย่างติดอยู่ เธอสะอื้นพลางเอ่ยว่า “ตอนนี้เธออยู่ที่ไหนกันแน่...หนูคิดถึงเธอมาก ล้วนเป็นความผิดของหนู หนูไม่ควรให้พยาบาลอุ้มเธอไป! ถ้าหากเธออยู่ข้างกายหนูตลอด อาจจะไม่ถูกคนขโมยไปก็ได้!”

“นี่ไม่ใช่ความผิดของลูก!” วีรพงษ์เห็นเธอสะเทือนใจเช่นนี้ ก็รีบกดไหล่เธอเอาไว้ เอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนราวกับโอ๋เด็กน้อยว่า “ใครก็คิดไม่ถึงว่าจะมีคนจับจ้องชาช่า...”

“หนูหนีจากเมืองพรมาประเทศ F ไม่ลังเลที่จะแกล้งตาย ก็เพราะอยากจะปกป้องเธอ อยากจะคลอดเธออย่างปลอดภัย แต่หนูพยายามขนาดนั้นแล้ว ก็ยังปกป้องเธอเอาไว้ไม่ได้ อย่างนั้นที่หนูทำมาทั้งหมดนี้จะมีความหมายอะไร”

อย่าถูกเวธัสส่งให้กณิศเชียวนะ

จะต้องเป็นลูกสาวที่สุขภาพแข็งแรงคนหนึ่งนะ...

“จะไม่มีความหมายได้อย่างไร ลูกเป็นแม่ที่กล้าหาญที่สุด กล้าหาญกว่าพ่อและแม่ ตอนนี้เรื่องที่เด็กหายไปนั้นเป็นความจริง มีเพียงแค่บำรุงและสะสมพลังให้เข้มแข็ง พวกเราถึงจะหาตัวเธอกลับมาได้ ลูกว่าถูกมั้ย เด็กดี หลับตาลงนะ ลูกหลับสักหน่อย”

วีรพงษ์ยื่นมือไปทาบลงบนนัยน์ตาบวมแดงของณิชา บังแสงที่มาจากด้านนอก เหมือนกับโอ๋เด็กน้อยมากยิ่งขึ้น

“หนูนอนไม่หลับ” ณิชาดึงมือวีรพงษ์ออกจากใบหน้าเธอ เมื่อเห็นรอยช้ำที่เบ้าตาวีรพงษ์ ก็สูดลมหายใจ ฝืนบังคับน้ำตาให้ย้อนกลับไปอย่างเชื่องช้า “ขอโทษค่ะ หนูสะเทือนใจเกินไป ทำให้พวกคุณพ่อต้องกังวลไปกับหนูด้วย”

“เด็กโง่ นั่นก็เป็นหลานสาวพ่อ พ่อจะไม่เป็นห่วงได้ยังไง อย่าเพิ่งไปคิดเลย วันนี้แดดไม่เลว พ่อเข็นลูกไปเดินเล่นข้างนอกสักรอบแล้วกัน”

ณิชาพยักหน้า และหยิบโทรศัพท์ที่อยู่บนหัวเตียงไปด้วย

เวธัสพูดว่าวันนี้เขาจะมาประเทศ F

น่าจะใกล้แล้วมั้ง?

รอเขามาถึง ก็จะได้รู้ว่าเขามอบเด็กให้กับกณิศแล้วรึยัง!

แดดในวันนี้อบอุ่นมาก ทั้งยังไม่มีลม ส่องลงบนร่างอย่างอ่อนโยน อบอุ่นมาก

วีรพงษ์เข็นณิชามาเดินเล่นที่สวนดอกไม้ของโรงพยาบาล

เนื่องจากฐานะของวีรพงษ์พิเศษ โรงพยาบาลจึงจัดให้ห้องพักผู้ป่วยในชั้นที่ณิชาพักอยู่ว่างทั้งหมด

แต่ที่วีรพงษ์เข็นณิชาไปสวนดอกไม้ในคราวนี้ รอบด้านมีคนไม่น้อย

วีรพงษ์ทำได้เพียงแค่ใส่ผ้าปิดปาก

ทั้งสองคนเดินเอื่อยเฉื่อยไปตามทางสวนดอกไม้ วีรพงษ์กับณิชาคุยเรื่องสนุกที่เกิดขึ้นในช่วงนี้ ความรู้สึกโศกเศร้าจึงจางหายไปมากโดยไม่รู้ตัว

ผ่านไปครู่หนึ่ง คนในสวนดอกไม้ก็เยอะขึ้นเรื่อยๆ

ณิชาเป็นห่วงว่าฐานะของวีรพงษ์จะถูกเปิดเผย “คุณพ่อคะ คุณพ่อเข็นหนูกลับไปเถอะค่ะ”

“ไม่รีบ ยากที่อากาศจะดี พวกเราเดินเล่นอีกครู่หนึ่ง”

“แต่ถ้าหากว่าถูกคนจำได้ว่าคุณพ่อ...”

“กลัวอะไร พ่อเดินเล่นเป็นเพื่อนลูกสาวตัวเอง แม้ว่าจะถูกจำได้ เช่นนั้นก็แสดงให้เห็นว่าพ่อเป็นพ่อที่น่ารัก” วีรพงษ์หยอกล้อยิ้มๆ ในน้ำเสียงเมตตานั้นแฝงความภาคภูมิใจเอาไว้บางๆ ดูเหมือนกับไม่ใส่ใจว่าการถูกคนจำได้จะส่งผลกระทบต่อชื่อเสียงของเขา

ในใจณิชาเกิดความรู้สึกอันไร้ขอบเขตขึ้นมา...

แม้ว่าลูกสาวจะหายไป แต่เธอตามหาพ่อของเธอพบแล้ว

คุณพ่อดูแลเธออย่างจริงใจ ไม่มีแผนการแอบแฝง

สวรรค์ยุติธรรมจริงๆ ให้อะไรกับคุณ ก็จะแย่งชิงสิ่งที่อยู่ในระดับเดียวกันของคุณไป ลูกสาว คุณพ่อ เธอถูกกำหนดให้ไม่สามารถมีทั้งคู่ในเวลาเดียวกันหรอ