บทที่ 646 แม้แต่ลูกชายก็ไม่ได้

เวธัสจ้องเธอนิ่ง ๆ อยู่สองวินาทีก่อนจะหยิบบางสิ่งออกจากกระเป๋าของเขาออกมาคล้องคอให้เธอ

สร้อยคอเย็นเฉียบแนบชิดกับผิวหนัง ตรงกลางเป็นจี้หยกรูปหัวใจ

ณิชาเอื้อมมือไปสัมผัสทำให้สร้อยอุ่นขึ้น

เธอส่องกระจกที่ตั้งอยู่ตรงข้ามเผยให้เห็นสร้อยคอจี้หยกคล้องอยู่บนลำคอขาวผ่องของเธอ

“ผมให้ ชอบไหม” เวธัสคุกเข่าข้างหนึ่งอยู่บนเตียงนอน พลางลูบเส้นผมของเธออย่างหวงแหน

“ติดสินบนฉันเหรอ”

“ใช่ ผมอุตส่าห์ตั้งใจสั่งทำสร้อยคอจี้หยกให้คุณ แต่ว่าคุณกลับแอบดูภูมิภัทรเปลือยลับหลังผม คุณบอกผมสิว่าแบบนี้ผมควรจะโกรธไหม” เวธัสบีบคางของณิชาเบา ๆ พลางหรี่ตาลงมองเธอจากมุมสูง ซึ่งมันทำให้เห็นทัศนียภาพที่เย้ายนใจเข้าพอดี

ลูกคอของเขาเคลื่อนขึ้นลงเล็กน้อย ลมหายใจก็เริ่มถี่ขึ้นด้วยเช่นกัน

ณิชามองตามสายตาของเขาก้มลงไปที่หน้าอกของตัวเอง ซึ่งตอนนี้มีสัญญาณว่าน้ำนมกำลังจะไหลออกมาอีกแล้ว เธอรีบเอามือปิดหน้าอกแล้วกระโดดลงจากเตียง

“เขาไม่ได้ถอดกางเกงสักหน่อย เปลือยแค่ท่อนบนเอง คุณก็ไม่จำเป็นต้องหึงขนาดนี้ไหม?”

“พูดแบบนี้แสดงว่าคุณอยากดูเขาถอดกางเกงเหรอ”

“…” ประเด็นสำคัญยิ่งบิดเบี้ยวออกไปเรื่อย ๆแล้ว

ณิชาพูดไม่ออก และเพื่อเห็นแก่ที่เขามอบจี้หยกนี้ให้เธอ เธอก็จะเลิกต่อล้อต่อเถียงกับเขา “โอเค ๆ ๆ ฉันผิดไปแล้ว ดวงตาของฉันไม่บริสุทธิ์พอเลยถูกภูมิภัทรล่อลวงไปชั่วขณะ ต่อไปฉันจะพยายามเพิ่มแรงต้านทานให้มากกว่านี้ และจะไม่มองผู้ชายคนอื่นนอกจากสามีกับลูกชายโอเคไหม!”

เวธัสขมวดคิ้ว “ไม่ได้”

“ขนาดนี้ยังไม่ได้อีกเหรอ”

“ตัดลูกชายออกด้วย ต่อไปมองแค่ผมคนเดียวพอ” เวธัสประกาศวางอำนาจอย่างเผด็จการ

ณิชาชำเลืองมองเขาเล็กน้อย “ลูกชายยังเด็กนะ แถมฉันก็ช่วยพวกเขาอาบน้ำอยู่บ่อย ๆ อีกอย่างตอนนี้หุ่นของพวกเขาก็แบนราบแบบนั้น ไม่มีอะไรให้ดูหรอก ขนาดเรื่องแค่นี้คุณก็ยังจะหึงอีกเหรอ”

เวธัสก็ก้าวลงจากเตียงตามมาด้วยเหมือนกัน แววตาของเขามองตรงไปที่เธอ “ภรรยาของผม ผมมองได้แค่คนเดียว...”

เสียงแหบพร่าของเขาทำให้รู้สึกเหมือนโดนกดขี่อย่างอธิบายไม่ถูก ณิชาหายใจติดขัด โชคดีที่จู่ ๆ เสียงของเอกก็ดังขึ้นจากด้านนอกประตู

“คุณเวธัสครับ เงินที่คุณผู้หญิงให้สาธิตมีคนกดออกมาแล้วครับ”

ณิชาไม่เคยรู้สึกตั้งตารอการมาของเอกมากถึงขนาดนี้มาก่อนเลย เธอสูดหายใจเข้าลึก ๆ หยิบผ้าคลุมไหล่บนโซฟาขึ้นมาคลุมก่อนจะรีบเดินออกไปเปิดประตู

ร่างของเอกปรากฏต่อสายตาของพวกเขาทั้งสองคน

แม้ว่าเวธัสยังอยากจะทำอะไรต่อแต่สุดท้ายก็ต้องหยุด

เอกตัวสั่นเบา ๆ จู่ ๆ เขาก็รู้สึกหนาวขึ้นมา แปลกจริง ๆ ในฤดูร้อนแบบนี้แถมยังเปิดเครื่องปรับอากาศอุณหภูมิสูงขนาดนี้จะทำให้รู้สึกหนาวได้ยังไง

“นายบอกว่ามีคนแตะเงินที่ฉันเอาให้สาธิตแล้วงั้นเหรอ ตรวจสอบได้ไหมว่าใครเป็นคนกดไป?” ณิชาห่อตัวเองอย่ามิดชิดพลางเอ่ยถามอย่างจริงจัง

เอกยื่นภาพจากกล้องวงจรปิดให้ณิชา

ในภาพเป็นรูปผู้ชายสวมเสื้อเชิ้ตลายดอกไม้กำลังทำตัวหลบ ๆ ซ่อน ๆ อยู่ที่เคาน์เตอร์โอนเงิน

ณิชาชี้ไปที่บุคคลในภาพ “ผู้บัญชาการจอมบอกว่าจับฆาตกรที่ฆ่าสาธิตได้แล้วไม่ใช่เหรอ แล้วคนคนนี้เป็นใคร”

“เขาเป็นลูกชายคนเดียวของตระกูลทางชายภูมิ ชื่อธนนท์” เอกอธิบาย

เวธัสระงับแรงกดขี่รอบ ๆ ตัวเขาก่อนจะหยิบภาพพวกนั้นมาดูด้วยใบหน้าบูดบึ้ง “โลกภายนอกต่างว่ากันว่าตระกูลทางชายภูมิร่ำรวยมั่งคั่ง บุคคลท่านนั้นของตระกูลทางชายภูมิเก่งเรื่องเล่ห์เพทุบาย แต่กลับไม่เก่งเรื่องการสอนลูก ทำให้ตลอดเวลาที่ผ่านมาธนนท์ทำเรื่องแย่ ๆ มานับไม่ถ้วน เล่นการพนัน โดยเฉพาะพวกกิจกรรมที่เผาผลาญเงิน...”

เอกพยักหน้า “ใช่ครับ ตอนที่ตำรวจจับตัวโจรลักทรัพย์คนนั้นได้พวกเขาไม่พบบัตรธนาคารของสาธิต ฉะนั้นแสดงว่าบัตรธนาคารคงจะถูกธนนท์ขโมยไป”

ณิชาปะติดปะต่อเรื่องราว

บัตรธนาคารบัตรนี้นับว่าเป็นหลักฐานชิ้นสำคัญอย่างหนึ่ง

โดยปกติแล้วควรจะเอาไปทำลายหรือไม่ก็โยนทิ้ง แต่ธนนท์คนนี้กลับเป็นคนไม่เอาไหนและเสียดายเงินจำนวนมหาศาลก้อนนี้ ดังนั้นจึงขโมยมันไป!