ตอนที่ 11
บทที่ 11
October 31, 2026
"คุณ—" ฉันไม่รู้จะพูดยังไงเมื่อสักครู่: "คุณทำงานของคุณเสร็จแล้วหรือยัง"
เขาพยุงตัวขึ้นนั่งตัวตรง: "ยังไม่ใช่"
“แล้วกลับมาทำไม”
ทันใดนั้นเขาก็พูดว่า: "ฉันอยากกลับบ้านและดูว่าคุณฉวยโอกาสวิ่งหนีหรือไม่"
ฉันอึ้งไปเลย ทำไมคนคนนี้ใจแคบจัง
เขาพยุงโซฟาและยืนขึ้น: "ฉันไม่ต้องการให้คุณดูแลบ้านที่บ้านแล้วออกไปวิ่งข้างนอก"
ฉันยืดหลังให้ตรง: "อย่ากังวล"
ผมรินน้ำดื่มอึกใหญ่
เขามองไปทางอื่นและถามฉันว่า "คุณกินข้าวหรือยัง"
"ยัง."
“แล้วเย็นนี้จะทำอะไรกิน”
"ชั้นล่าง"
“แล้วฉันล่ะ คุณควรทำงานของคุณป้าหลิวให้ดีก่อน”
ฉันพยักหน้า เตรียมอาหารสามอย่างกับซุปหนึ่งอย่าง แล้วหยิบออกมา เขาเอาแต่บ่นว่าไม่อร่อยแต่ใช้เวลาไม่นานข้าวก็หมด
หลังจากกินข้าวและเก็บกวาดครัวเรียบร้อยก็เป็นเวลาสิบโมงเย็นแล้ว
ฉันเดินออกมาและเห็น Duan Yuancheng กำลังคุยโทรศัพท์อยู่ เสียงของเขาเบาลงเล็กน้อย
ฉันไปที่ห้องนั่งเล่น เขาวางสาย ฉันเห็นหน้าเขา อดไม่ได้ที่จะกระซิบ: "ไปพักผ่อนก่อน"
เขาพยักหน้าและลุกขึ้นเพื่อไปชั้นบน
ตื่นขึ้นอย่างอธิบายไม่ได้ในตอนเช้า ฉันมองดูนาฬิกา หกโมงครึ่งแล้ว
ฉันนอนอยู่บนเตียงและได้ยินเสียงเคลื่อนไหวเล็กน้อยในห้องตรงข้ามและเสียงไอเบาๆ
ฉันเดินไปที่ห้องนั่งเล่นด้วยความงุนงง และเห็น Duan Yuancheng กำลังติดกระดุมเสื้อของเขา
ฉันอ้าปาก: "มันเร็วไป คุณจะไปไหน?"
เสียงของเขาแหบแห้งเล็กน้อย: "ฉันต้องขึ้นเครื่องกลับอเมริกาเพื่อไปประชุมแต่เช้า"
ฉันไม่เข้าใจ: "ทำไมคุณรีบร้อนจัง" คนรวยชอบที่จะบินไปรอบ ๆ แบบนี้หรือไม่?
เขายิ้ม: "ฉันแค่หยุดงานชั่วคราวหนึ่งวัน"
เขาติดกระดุมข้อมือ หันกลับมา และฉันก็ยื่นนาฬิกาบนโต๊ะให้เขา
เขาใส่นาฬิกาและมองมาที่ฉันที่ยืนอยู่ข้างๆด้วยรอยยิ้มครึ่งๆ
ฉันมองไปที่เขา: "คุณกลับมาจากระยะไกลเพียงเพื่อรับประทานอาหาร?"
เขาลูบหัวฉัน: "เพื่อปลอบใจคุณ คนบ้านนอกที่ทิ้งฉันไปโดยไม่ได้นำบัตรผ่านประตูมาด้วย"
ใจฉันอ่อนมาก บางทีฉันเข้าใจผิดว่าเขาเป็นผู้ชายที่อบอุ่น วินาทีถัดไป
จู่ๆ เขาก็มองมาที่ฉันอย่างจับจ้อง และคำพูดของเขามีความสงบอย่างอธิบายไม่ได้: "ฉันไม่ต้องการมีพี่เลี้ยงเด็กมาดูแลชีวิตของฉัน"
หัวใจของผมหล่นวูบ และผมไม่มีเวลาพูดอะไร
เขาสวมเสื้อคลุมและกำลังจะลงไปข้างล่าง
ระงับความผิดหวังในใจฉันทีละก้าวไปที่ด้านข้างของหน้าต่างสูงจากพื้นจรดเพดาน เปิดมุมม่านเบา ๆ แอบดูรถที่สตาร์ทอยู่ข้างนอกและจากไปอย่างไร้ร่องรอย