บทที่ 18

ความเป็นไปได้นี้ค่อนข้างสูง แต่ก็ไม่เกี่ยวอะไรกับฉัน ฉันเป็นแค่... พี่เลี้ยงในครอบครัวของเขา? ปรสิต? นักเลงตัวน้อยที่กินและดื่ม?

ลืมมันไปเถอะ ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น การกินและการใช้เงินของคนอื่น ต้วน หยวนเฉิงถึงกับพูดว่าเขาจะให้งานฉัน ดังนั้นฉันจึงต้องพยายามอย่างเต็มที่เพื่อปฏิบัติต่อเขาให้ดีขึ้น ใช่ไหม?

ดังนั้นฉันที่บ่นมานานในที่สุดก็ตัดสินใจลุกขึ้นไปที่ครัวเพื่อทำสิ่งใหญ่ - ทำโจ๊ก!

เมื่อพิจารณาจากรูปร่างหน้าตาของ Duan Yuancheng แล้ว เขาอาจจะไม่ได้ทานอาหารดีๆ ในช่วงสองวันที่ผ่านมา และฉันทำได้แค่ทำโจ๊กให้เขาเท่านั้น ไม่เช่นนั้นท้องของเขาอาจจะรับไม่ไหว

การแล่เนื้อ ล้างข้าว เติมน้ำ ผัด และจุดไฟ... ขั้นตอนต่างๆ ค่อนข้างคุ้นเคย แต่ในเวลาเพียงชั่วโมงกว่าๆ ไข่ดองที่มีกลิ่นหอมและโจ๊กเนื้อไม่ติดมันก็ออกมา

ไม่สิ หลังจากโจ๊กสองชามออกมาเย็นในห้องนั่งเล่น ก็มีคนมาเลียหน้าเขา

ก่อนที่ฉันจะห้ามปรามเขา ต้วนหยวนเฉิงก็พ่นโจ๊กออกมาเต็มปาก

ฉากนี้ค่อนข้างน่ากลัว ผมยื่นแก้วน้ำให้ "คุณโอเคไหม"

Duan Yuancheng อาจมึนงงจากการถูกเผา และ Duan Yuancheng ตบหัวตัวเองเบา ๆ และในที่สุดเขาก็ดูมีสติเล็กน้อย เขาอาบน้ำแล้วและสวมชุดอยู่บ้านหลวม ๆ ยังโง่อยู่เล็กน้อย: "คุณเพิ่งทำ นี้?"

เรื่องไร้สาระ! นี่ยังไม่สูบบุหรี่อีกเหรอ?

แต่แน่นอนว่าฉันซึ่งดูเป็นมิตร พยักหน้าอย่างมีไหวพริบ และเดินไปที่ห้องครัวเพื่อหยิบช้อนสองช้อน แล้วค่อยๆ เป่าโจ๊กในชาม

เราสองคนกำลังเป่าข้าวต้มอย่างเงียบ ๆ และมีปัจจัยที่น่าอายอยู่ในอากาศ เมื่อฉันลังเลที่จะเริ่มหัวข้อ ต้วนหยวนเฉิงก็พูดว่า "การแต่งงานที่ดี พ่อของคุณเป็นคนแบบไหน"

ช้อนในมือของฉันคืออาหาร ดังนั้นฉันจึงเขินอายมานาน ดังนั้นนี่คือหัวข้อทางอารมณ์?

แต่ฉันคิดอย่างรอบคอบ เนื่องจากฉัน Chu Liangyin มีความประทับใจต่อพ่อแม่ของฉันน้อยเกินไปตั้งแต่ฉันเกิดมา ไม่ใช่เพราะขาดความรักในครอบครัว แต่เป็นเพราะพวกเขาเสียชีวิตเมื่อฉันยังเด็กมาก

ต่อมามีการรวบรวมข้อมูลเกี่ยวกับพ่อแม่ของเธอจากที่อื่น ๆ ว่ากันว่าพ่อแม่ของเธอมีพรสวรรค์ในด้านกฎหมายและพวกเขามีหน้าที่รับผิดชอบในคดีเลี่ยงภาษีบางคดีและดูเหมือนว่าทั้งสองคนจะจัดการกับคดีใหญ่ ๆ ด้วยกัน.

ฉันไม่ค่อยชัดเจนเกี่ยวกับเรื่องนี้ แต่ฉันรู้ว่าสังคมปัจจุบันดูสดใส แต่ความจริงแล้วมีความลับลึก ๆ ซ่อนอยู่มากมาย ถ้าเป็นเรื่องจริงที่พ่อแม่ของเธอต้องจัดการคดีใหญ่ ๆ ร่วมกัน อาจจะ จะเรียกคนแบบไหน

พวกเขาจะยอมปล่อยมือไปง่ายๆ ได้อย่างไร ถ้าพวกเขาทำลายผลประโยชน์ของพวกพ้อง?

และเมื่อฉันยังเด็ก ด้วยลักษณะงานของพ่อแม่ ฉันจึงไม่ค่อยมีเวลาอยู่กับฉันเลย ความทรงจำที่เหลืออยู่เพียงอย่างเดียวคือวันเกิดครบ 1 ขวบ พ่อแม่ของฉันพาฉันไปสนามเด็กเล่น ทั้งวัน มันเลือนลาง แต่ฉันยังจำภาพวันนั้นได้

กับเธอ แม่ และพ่อของเธอ เธอเดินอยู่ตรงกลางโดยจับมือพ่อแม่ของเธอ ด้วยรอยยิ้มที่มีความสุขบนใบหน้าเล็กๆ ของเธอ นั่นเป็นความทรงจำที่สวยงามมากจริงๆ แต่ตอนนี้ ไม่มีอีกแล้ว และตอนนี้เหมือน เวลาผ่านไป เธอจำหน้าตาพ่อแม่ไม่ได้อีกต่อไป...

เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ ฉันก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเปรี้ยวในใจ ฉันฝืนยิ้มและตอบอย่างสบายๆ: "ฉันจำได้ว่าตอนที่ฉันยังเด็กมาก พ่อแม่ของฉันยุ่งกับงานมาก และต่อมาทั้งคู่ก็เสียชีวิต ดังนั้นความทรงจำของฉันเกี่ยวกับพวกเขาก็ยิ่งเบลอ , ไม่สิ ตอนนี้ฉันแทบจะจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าหน้าตาเป็นอย่างไร”

บางทีรอยยิ้มของฉันอาจเสแสร้งเกินไป ดังนั้น Duan Yuancheng จึงสามารถบอกได้ทันที แต่เขาไม่ได้เปิดเผยเสื้อผ้าปกปิดของฉัน เขาเพียงแค่มองลึก ๆ มาที่ฉัน จากนั้นก็ฝังหัวของเขาและดื่มโจ๊กต่อไป