บทที่ 1004 จะเอาเงินหรือจะเอาชีวิต

เมื่อเห็นฉากนี้ ทุกคนก็มีปฏิกิริยาตอบโต้กัน คนเหล่านี้ชัดเจนว่าพวกเขาเป็นกลุ่มผู้ก่อการร้าย จะกล้าพูดอะไรมากได้อย่างไร พวกเขานั่งลงและเอามือวางบนหัว

มองดูผู้ก่อการร้ายที่ล้อมรอบทุกคนอย่างมีระเบียบ ปืนสีดำในมือชี้ไปที่กลุ่มคนของพวกเขา และหลายคนก็ตื่นตระหนก ทุกคนในนี้เป็นคนรวยกันหมด ใครอยากตายกันล่ะ? ต้องแอบอธิษฐานให้คนพวกนี้มาขอเงินเฉยๆ!

“ขอโทษเฮียทุกท่านด้วยนะครับ ที่รบกวนความสุขของพวกคุณ” ชายหัวเกรียนเดินไปที่ตำแหน่งเดิมของดีเจ เตะดีเจที่ตายไปแล้วและไม่สามารถตายได้อีกต่อไป จากนั้นก็เอาไมโครโฟนขึ้นมา มองไปที่ผู้คนที่หวาดกลัวบนดาดฟ้าด้วยรอยยิ้มและพูดเบา ๆ : "ฉันรู้ว่าพวกคุณกำลังคิดอะไรอยู่ ใช่ตอนนี้เรือสำราญลำนี้ถูกยึดครองอย่างเป็นทางการโดยเราแล้ว แน่นอนคุณยังสามารถเลือกที่จะต่อต้านได้ แต่ฉันไม่สัญญาว่าคุณจะไม่เป็นเหมือนเขา”

ขณะพูด ชายร่างใหญ่ยกอาวุธขึ้นอีกครั้งโดยไม่มีการเตือนล่วงหน้า พร้อมรอยยิ้มจางๆ บนใบหน้าของเขา และดึงไกปืนตรงไปที่ชายวัยกลางคนที่มีพุงใหญ่อยู่ข้างหน้าเขา

บูม!

ด้วยเสียงที่คมชัด ชายวัยกลางคนไม่แม้แต่จะกรีดร้อง เขาก็ล้มลงกับพื้น และมีรูชัดเจนตรงกลางหน้าผากของเขา เขาไปตามดีเจดื่มชาในนารก

“อ๊ะ!” เพื่อนผู้หญิงข้าง ๆ ชายวัยกลางคนกรีดร้องด้วยความสยดสยองและเลือดของชายวัยกลางคนจำนวนมากก็กระเซ็นบนร่างกายของเธอ เมื่อกี้ทั้งสองยังจีบกันดีๆ อยู่เลย ผ่านไปพึ่งไม่นาน? ทันใดนั้น ก็ต่างคนต่างอยู่อีกโลกหนึ่งแล้ว ใครจะไม่กลัวกันล่ะ

“ชู!” ชายหัวเกรียนชี้นิ้วเพื่อให้เงียบ “สาวสวยครับ ถ้าคุณอยากลงไปเจอเขา ฉันก็ไม่ว่าอะไรนะ!”

ระหว่างการสนทนา ชายร่างใหญ่ที่มีหัวเกรียนแสดงรอยยิ้มที่น่าสนใจ และอาวุธในมือก็สั่นเล็กน้อย

ผู้หญิงคนนั้นจะไม่รู้ว่าไอ้คนหัวเกรียนนั้นหมายถึงอะไรได้ไงล่ะ? เธอจึงรีบเอามือทั้งสองปิดปากตัวเองไว้ไม่ให้ส่งเสียงร้องไห้

“อืม” เมื่อเห็นเช่นนี้ชายหัวเกรียนก็พยักหน้าด้วยความพึงพอใจ มองไปรอบๆ ฝูงชนอีกครั้ง “ฉันหวังว่าทุกคนจะร่วมมือกับเราเป็นอย่างดี พี่น้องของเรามาเพื่อแสวงหาเงินเท่านั้น ไม่ต้องการทำร้ายใคร แน่นอน ถ้ามีใครมาขวางทางเรา เราก็จะไม่สุภาพกลับนะครับ!”

ในเวลานี้ เรือสำราญที่แล่นช้า ๆ ก็หยุดช้าเช่นกัน ไม่ถามก็รู้ เรือสำราญคงถูกพวกเขาครอบครองไปแล้ว

รู้สึกว่าเรือสำราญหยุดลง ทุกคนบนดาดฟ้าตื่นตระหนก แต่ไม่กล้าขยับ สถานการณ์ตอนนี้ชัดเจนมาก มีผู้ก่อการร้ายอยู่รอบๆ ถ้าขยับก็กลัวอีกฝ่ายจะให้รางวัลกระสุน ให้พวกเขาได้ลงนารกดื่มชาคุยกัน

“กัปตันเป็นใคร? ออกมาหน่อย” ชายร่างใหญ่ที่มีหัวเกรียนหันไปมองที่จ้าวเกาหมิงซึ่งนั่งยอง ๆ อยู่บนพื้นข้างๆ เขา เขาพยักหน้าคลุมเครือและพูดอย่างชั่วร้าย

เมื่อคำพูดของชายหัวเกรียนเกรียนสิ้นลง ทุกคนก็อดไม่ได้ที่จะหันมาสนใจ จ้าวเกาหมิง ความหมายที่แฝงอยู่ใต้คำถามนั้นเดาเอาไม่ถูก

"ผม ผมเองครับ" จ้าวเกาหมิงก็ยืนขึ้นอย่างเหมาะสม แสร้งทำเป็นกลัวเล็กน้อย

“อย่ากังวลไปเลย ทำตัวสบายๆ” ชายหัวเกรียนเกรียนยิ้ม ก้าวไปข้างหน้าสองก้าว และเดินไปตรงหน้าจ้าวเกาหมิง “พี่น้องของเราก็แค่ต้องการมาหาเงิน และฉันเองก็ไม่ได้ขออะไรมาก ด้วยวิธีนี้ละกัน หนึ่งหัวห้าล้านหยวน ตราบใดที่นายให้เงิน เราจะออกไปให้พ้นทันที!”

“ไม่ นี่มันเป็นไปไม่ได้!” จ้าวเกาหมิงพูดอย่างหนักแน่น

“เป็นไปไม่ได้?” ชายหัวเกรียนเลิกคิ้ว มืออีกข้างดึงปืนพกออกจากเอวของเขาทันที และกระแทกเข้าที่ขาของ จ้าวเกาหมิงโดยตรง

“อ๊ะ!” จ้าวเกาหมิงร้องด้วยความร่วมมือ เขาใช้มือทั้งสองจับต้นขาแน่น แล้วทรุดตัวลงกับพื้น กรีดร้อง มีเลือดไหลออกมาจากมือของเขา