บทที่ 1256 หนองน้ำไม้ตาย

เย่เทียนค่อยๆ ลืมตาขึ้นและลุกขึ้นจากพื้น

เฉิงชิ่งที่หลับอยู่ตลอดเวลาก็ลืมตาขึ้นทันที: “นายตื่นแล้ว? นายรู้สึกยังไงบ้าง?”

"ไม่เลวนะ!"

เย่เทียนไม่ได้เปิดเผยข้อมูลมากเกินไป พวกเขาทั้งสองเป็นคนฉลาด เพียงพูดคำหรือสองคำก็อาจเปิดเผยเรื่องมากมายได้

เฉิงชิ่งยักไหล่แล้วพูดด้วยอารมณ์: “นึกไม่ถึงเลยว่าซื่อเสินในตงอิ๋งจะน่าสนใจเช่นนี้ มันคงลำบากมากที่จะฆ่าพวกมัน”

"ทุกวัฒนธรรมมีลักษณะเฉพาะของตัวเอง แต่จะไปได้ไกลแค่ไหนขึ้นอยู่กับมรดก"

เย่เทียนส่ายหัว: “ไปกันเถอะ! ฉันว่าไอ้คนนั้นแทบรอพบฉันไม่ไหวแล้ว!”

หลังจากที่เขาพูดจบ เขาก็เหลือบมองไปยังหมี้หลินที่อยู่ห่างไกลออกไป

เนื่องจาก วิญญาณพันปี ไล่ล่าถึงที่นี่ นี่แสดงว่านายพลได้วางแผนไว้แต่แรกแล้ว เพียงแต่ว่าเย่เทียน ยังไม่ทราบว่า วิญญาณพันปีมีความสำคัญต่อนายพลเพียงใด การฆ่าเขานั้นก็เท่ากับว่าสูญเสียสายตาของนายพลไปคู่หนึ่ง!

หากไม่ได้รับความช่วยเหลือจากซื่อเสิน ฮิโรชิมา เฉียนเฮงก็ไม่กล้าออกจากสระมังกรพิษสักก้าวแม้ว่าเขาจะมั่นใจสักแค่ไหน ซึ่งเป็นหนึ่งในเหตุผลที่ทำให้เขาไม่พอใจ

วิญญาณพันปีเป็นอิสระเกินไป แม้ว่าเขาจะไม่สามารถบังคับคำสั่งได้ ซึ่งนำมาสู่สถานการณ์ปัจจุบัน

คราวนี้ เย่เทียนระมัดระวังมากขึ้นและการเก็บเกี่ยวระหว่างทางก็อุดมสมบูรณ์เช่นกัน สำหรับนักกลั่นยาที่นี่คือสวรรค์!

แน่นอนว่ามันต้องแข็งแกร่งด้วย ไม่อย่างนั้นจะเรียกว่ากระดูกตายนอนอยู่ข้างถนน

“ถึงแล้ว! นี่คือหนองน้ำไม้ตาย!”

เฉิงชิ่งหยุดอยู่หน้าต้นไม้ล้มที่มองเห็นได้ชัดเจนมาก

"มีข่าวลือในเมืองอิงเฉิงว่าหุบเขาหนอนเคยเป็นรากฐานของนิกายที่ไม่มีใครเทียบได้ นั่นคือสำนักชิงหนัง เทคนิคการวิชากลั่นยาของนิกายนี้โดยพื้นฐานแล้วไม่ได้เชื่อมโยงกับโลกภายนอกมากเกินไป และเน้นที่การมุ่งมั่นตั้งใจวิชากลั่นยา"

"สวรรค์ย่อมเมตตาให้กับคนที่มีความเพียร ศิษย์ชื่อหลิงหยุนในที่สุดก็กลั่นยาเซียนได้สำเร็จ"

เฉิงชิ่งยืนอยู่หน้าต้นไม้ที่เหี่ยวแห้งและเล่าเรื่องนี้

“เป็นเพียงว่ายาเซียนนี้กลายเป็นความลำบอกของสำนักชิงหนัง ในตอนนั้นชี่ทิพย์ของโลกเริ่มขาดแคลน และข่าวการกำเนิดของยาเซียนดึงดูดกลุ่มผู้เชี่ยวชาญที่สิ้นหวังในทันที”

“ในศึกครั้งนั้น ดินถล่มและดินแตกร้าว ต้นไม้โบราณสูงตระหง่านซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของสำนักชิงหนัง ถูกตัดขาดด้วยดาบเล่มเดียว โชคก็สูญไป ตั้งแต่นั้นมา สำนักชิงหนังเหลือเพียงสีหายไปจากในโลก เหลือเพียงหุบเขาหนอนที่ใครต่อใครเล่าต่อกันมา"

เย่เทียนชำเลืองมองดูต้นไม้ที่เหี่ยวเฉาที่แข็งแรง ตอนนี้มันเป็นเพียงยอดภูเขาน้ำแข็งของต้นไม้ที่เหี่ยวเฉา แต่เมื่อดูจากลักษณะของต้นไม้ที่เหี่ยวเฉานี้ ก็สามารถสรุปได้ว่าเมื่อก่อนใหญ่แค่ไหน

“บางทีมันอาจจะเป็นไปได้จริงๆ เพราะที่นี่มียาอายุวัฒนะมากเกินไป”

“ฉันก็คิดอย่างนั้นเหมือนกัน และฉันก็สรุปได้ว่าสมบัติที่เกิดในหุบเขาหนอนครั้งนี้ก็เกี่ยวข้องกับสำนักชิงหนังเช่นกัน!”

หลังจากเฉิงชิ่งพูดจบ เขาก็เหลือบมอง เย่เทียน: "ฉันคิดว่านายควรเป็นคนที่ได้สมบัตินั้นมากที่สุด"

"หืม?"

เย่เทียนเลิกคิ้วและเหลือบมองเขาด้วยความสงสัย

“เรื่องโชคชะตาพวกนี้มันยุ่งยากที่จะพูด อีกอย่างนายเองก็เป็นนักกลั่นยาด้วย ฉันคาดว่าระดับการนักกลั่นยาของนายถึงระดับปรมาจารย์แล้ว เป็นไปได้ที่จะถูกนายปลดล็อกเพราะนายและสมบัตินี้มีจุดร่วมเดียวกัน”

“สมบัตินี้จะถูกปลดล็อกเมื่อนายปรากฏตัว นายไม่คิดว่านายจะมีโอกาสเหรอ?”

เฉิงชิ่งทำการอนุมานอย่างจริงจัง

เขาเคยเห็นเรื่องแบบนี้บ่อยมากในโลกบู๊โบราญ ซึ่งมีโอกาสมากมาย แต่การจะหาเจอได้นั้นขึ้นอยู่กับโชคชะตาจริงๆ

จนถึงขั้นนายที่เพิ่งเดินผ่านหินที่ไม่ธรรมดา นายก็อาจมีความชำนาญในการใช้ดาบที่ไม่เหมือนใครเมื่อคนต่อไปเดิน!

ใครในโลกบู๊โบราญที่ไม่อิจฉาสิ่งนี้?