บทที่ 1257 รวมตัวที่สระมังกรพิษ

“สรุปที่นายตื่นเต้นเช่นนี้ เพราะนายจะได้กินมัน?”

“ถ้าไม่เช่นนั้นล่ะ?” เฉิงชิ่งขยิบตาให้ เย่เทียนหลังจากพูดจบ: “ฉันจะบอกนายนะ ของพวกนี้มีประโยชน์สำหรับผู้ชายมากกว่าอาหารเสริม เชื่อฉันเถอะ กินครั้งเดียวรับรองว่านายจะลืมไม่ลง!”

“พูดไปมั่ว! ฉันยังต้องใช้อาหารเสริมอีกเหรอ?” เย่เทียนกล่าวอย่างไม่พอใจเล็กน้อย

แล้วเขาก็ถามด้วยน้ำเสียงสงสัย “ที่นายพูดนั้นจริงเหรอ?”

“เลิกทำเป็นไม่อยากกินได้แล้ว นายลองแล้วก็จะเข้าใจ!”

เฉิงชิ่งแสดงรอยยิ้มที่มีแต่ผู้ชายเท่านั้นที่เข้าใจ จากนั้นจึงเริ่มจัดการกับกบบึงอย่างรวดเร็ว

เย่เทียนไม่เคยกินอาหารเช่นนี้มาก่อน แต่เขาก็อยากรู้อยากเห็นเล็กน้อยเมื่อเห็น เฉิงชิ่งคลั่งไคล้เช่นนั้น ดังนั้นเขาจึงหากิ่งไม้ที่ล่วงอยู่บนพื้นเพื่อจุดไฟ

“นายพกถุงปรุงรสตอนออกมาข้างนอกด้วย?”

เฉิงชิ่งชำนาญในการแปรงน้ำมันมะกอกบนกบบึงขาวสะอาดอย่างชำนาญ แล้วโรยส่วนผสมสำหรับบาร์บีคิวที่เตรียมไว้ลงไป กลิ่นหอมอันเป็นเอกลักษณ์กระจายออกมาในทันที และเพียงแค่ได้กลิ่นก็ทำให้ผู้คนรู้สึกอยากอาหาร

“อย่างที่ฉันพูด ทุกครั้งที่มาหนองน้ำไม้ตายก็ต้องเสี่ยงโชคสักหน่อยหนึ่ง แน่นอนว่าต้องเตรียมเครื่องปรุงให้เพียงพอ!”

เย่เทียนพูดไม่ออก แต่วิธีที่ไม่โอ้อวดของ เฉิงชิ่งช่วยให้เย่เทียนเข้าใจบุคคลนี้ชัดเจนยิ่งขึ้น

อย่างน้อยเขาก็ไม่มีความเย่อหยิ่งของศิษย์อัจฉริยะของตระกูลแห่งบู๊โบราณ คาดว่าเป็นเรื่องยากมากที่จะรักษาภาพรวมของอ๋องชิ่งในโลกบู๊โบราญ หลังจากที่เขาออกมา เขาก็แสดงให้เห็นตัวตนที่แท้จริงในทันที คนแบบนี้ก็ไม่เลวนะ

“ยังไงก็เถอะ นายแก้ปัญหาที่จะเกิดขึ้นในภายหลังนะ!”

เฉิงชิ่งพลิกกบบึงและพูดกับ เย่เทียนอย่างไม่เป็นทางการ

"ปัญหา?"

“แน่นอน! เมื่อก่อนฉันแก้ปัญหาด้วยตัวเองมาตลอด ดังนั้นฉันมักจะลำบากในการกะความร้อน ตอนนี้มันขึ้นอยู่กับนายแล้ว!”

หลังจากที่ เฉิงชิ่งพูดจบ เขาก็มองเย่เทียนอย่างให้กำลังใจ

เย่เทียนมองกลับไป ผู้ชายคนนี้ไม่คิดว่าตัวเองเป็นคนนอกจริงๆ!

ในไม่ช้า เย่เทียนก็เข้าใจปัญหาที่ เฉิงชิ่งพูดถึง หลังจากที่กลิ่นหอมของกบบึงกระจายไปทั่ว เสียงของป่าก็ดังขึ้นเรื่อยๆ จากนั้นดวงตาสีแดงคู่หนึ่งก็ปรากฏขึ้นในป่า

หากนักศิลปะการต่อสู้ธรรมดาเห็นฉากนี้ เขาจะไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากวิ่ง

ส่วนเย่เทียนนั้นจะกล้าหาญกว่าใครคนอื่น

วิญญาณแดงปรากฏขึ้นในมือของเย่เทียนด้วยดาบเสียงดังขึ้น

"ไปให้พ้น!"

เย่เทียนวางฟันของเขาไว้ที่ก้นลิ้นของเขาแล้วคำรามด้วยความโกรธ

เสียงแผ่กระจายออกไปเป็นคลื่นในทันที และในขณะเดียวกัน กระบี่วิญญาณแดงในมือของเย่เทียนก็ปัดออกอย่างแรง

"ปัง!"

มีรอยดาบเพิ่มเติมในป่าด้านหน้าของเย่เทียน และปราณดาบคมที่ติดอยู่กับมันเต็มไปด้วยภัยคุกคาม แม้ว่าเขาจะไม่ได้ฆ่าสัตว์ร้ายใด ๆ หลังจากการยิง แต่ผลก็ชัดเจนมากแล้ว

ดวงตาที่ไม่เต็มใจเหล่านั้นหายไปอย่างรวดเร็ว และทั้งป่าก็กลับสู่ความเงียบ

“เจ๋งมาก!” เฉิงชิ่งยกนิ้วโป้งให้เย่เทียน

“พูดตามตรง วิชาดาบของนายเหนือกว่าของฉันมาก หลังจากใช้เวลาร่วมกับคนอย่างนายมานาน ทักษะดาบของฉันน่าจะดีขึ้นอย่างมาก!”

เฉิงชิ่งไม่ได้ปิดบังอะไร แม้แต่สารภาพจุดประสงค์ของเขา

เย่เทียนจะไม่ปฏิเสธกิ่งมะกอกที่เขาโยนทิ้งมา แม้ว่าเขาจะบอกกันว่ารู้จักใบหน้าแต่ไม่รู้จักความคิดในใจ แต่ทัศนคติของ เฉิงชิ่งยังคงทำให้เย่เทียนรู้สึกดี