บทที่ 173 คนหลอกลวงช่างกล้า

ติ้งตอง!

เจิ้งเหวยหวาวางท่าทางของเขาต่ำต้อยมาก และไปที่ด้านหน้าของวิลล่าก่อน แล้วกดกริ่ง

ไม่นานประตูก็เปิดออก มีหญิงวัยกลางคนที่มีใบหน้าซีดเผือดเล็กน้อยก็ปรากฏตัวขึ้น เมื่อพิจารณาจากชุดที่สวมใส่แล้ว เธอน่าจะเป็นแม่บ้าน

“นายท่านรอง ท่านมาแล้วหรือ” แม่บ้านรีบเปิดประตูให้ทั้งสองเข้ามา

เจิ้งเหวยหวาถาม “พี่ฟาง พี่สะใภ้อยู่บ้านไหม?”

“คุณหญิงอยู่บ้านค่ะ”

แม่บ้านที่ถูกเรียกว่าพี่ฟางพยักหน้า ลดเสียงลงเล็กน้อยแล้วกล่าว “ยังมีปรมาจารย์ฮวงจุ้ยที่มีชื่อเสียงในเซียงเจียงด้วย ซึ่งกำลังดูอาการของนายท่านอยู่!”

"ทำไปเรื่อย!"

สีหน้าของเจิ้งเหวยหวาจมลงทันที "เห็นได้ชัดว่าพี่ใหญ่ผมบ้าเพราะประสาทเสีย เชิญพวกหลอกลวงเงินเหล่านี้มาทำไม? เป็นการเสียเงินเปล่าชัดๆ!"

สองพี่น้องได้ร่วมทำธุรกิจของตระกูลนี้มาเป็นการส่วนตัว เป็นพวกที่ลงมือทำเอง และพวกเขาจะเชื่อเรื่องล่องลอยแบบนี้ได้อย่างไร

“น้องเย่ รีบเข้าไปกันเถอะ!”

เย่เทียนพยักหน้าเล็กน้อยและเดินตามเจิ้งเหวยหวาเข้าไปในวิลล่า ให้ความสนใจกับการตกแต่งในวิลล่าอย่างระมัดระวัง

เขาเพิ่งสังเกตเห็นสิ่งผิดปกติที่ประตู แต่เป็นปัญหาอะไรเขายังไม่ทราบ เขาต้องตรวจสอบดูอย่างละเอียดถี่ถ้วนถึงจะรู้

เห็นได้ชัดว่าเจิ้งเหวยหวาคุ้นเคยกับบ้านนี้ และพาเย่เทียนขึ้นไปที่ชั้นสอง และหยุดที่ประตูห้องนอน

ประตูห้องนอนเปิดออกกว้าง เห็นได้ชัดว่าชายวัยกลางคนถูกมัดด้วยเชือกอย่างแน่นบนเตียงใหญ่ ดิ้นรนอย่างไม่เต็มใจ ข้อมือและข้อเท้าของเขาเต็มไปด้วยเชือก

ข้างเตียงมีหญิงวัยกลางคนประดับเพชรพลอยที่มีโหนกแก้มแหลม คอยาวและบาง เธอดูเป็นคนที่ใจร้ายนิสัยไม่ดี

เด็กชายอายุ 15-16 ปี ดูคล้ายกับชายวัยกลางคนบนเตียง เห็นได้ว่าทั้งสองคนน่าจะอยู่ในความสัมพันธ์แบบพ่อลูก

สุดท้าย มีชายคนหนึ่งอายุห้าสิบเศษ ซึ่งสวมชุดคลุมสีเหลืองและแบกดาบไม้พีชบนหลังของเขา เขาถือแผ่นฮวงจุ้ย และเดินวนไปรอบๆห้อง

“พี่สะใภ้ นี่คุณทำอะไรของคุณ? อยู่ดีๆมัดพี่ใหญ่ทำไม!”

เมื่อเห็นเช่นนี้ เจิ้งเหวยหวาก็รีบเข้ามาและพยายามคลายการผูกมัดของชายวัยกลางคนบนเตียงใหญ่

“เจิ้งเหวยหวา! คุณทำอะไร!”

อย่างไรก็ตาม หญิงวัยกลางคนเดิมทีที่กำลังฟังคนพูดในห้องนั้นก็รีบไปห้ามไว้

“ผมได้เชิญหมอเทพมารักษาพี่ชายของผม”

เจิ้งเหวยหวายกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แต่ยังระงับความโกรธไว้ "ปรมาจารย์ฮวงจุ้ยเหล่านี้ล้วงหลอกลวง คุณรีบให้พวกเขาไปซะ!"

“เจิ้งเหวยหวา คุณกำลังพูดอะไรอยู่ ไอ้เด็กคนนั้นเป็นหมอเทพได้ไง!”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น หญิงวัยกลางคนก็เหลือบมองเย่เทียนที่ยืนอยู่ที่ประตูและยิ่งโกรธมากขึ้น “ถ้าคุณอยากจะฆ่าพี่ใหญ่ของคุณเพื่อครอบครองบริษัทแช่เจิ้งคนเดียว ฉันจะบอกคุณ ฉันเจียงฉายจะไม่ปล่อยให้คุณสำเร็จหรอก!"

"หุบปาก!"

คิ้วของเจิ้งเหวยหวาขมวดขึ้นอย่างกะทันหัน "เมื่อคืนนี้ ผมได้เห็นน้องเย่รักษาคนป่วยและช่วยชีวิตผู้คนไว้กับตาในโรงพยาบาลในเครือมหาวิทยาลัยแพทย์ แม้แต่คุณปู่ว่านชิงเฟิงก็รู้สึกว่าตนเองด้อยกว่าและต้องการมอบตัวเป็นศิษย์”

“ถึงแม้น้องเย่จะยังเด็ก แต่เขาเป็นหมอเทพที่เก่งกาจจริงๆ!”

สิ่งที่เขาพูด ทำให้เย่เทียนค่อนข้างพอใจ

แต่คำพูดนี้ตกลงไปในหูของจงฉ่าย เธอไม่พอใจอย่างมาก "ฉันว่าคุณท่านว่านคนนั้นบ้าไปแล้ว แก่จนเบลอ!"

“ยังไงก็ตาม ฉันไม่สนหรอกว่าคุณจะเชิญใครมา กว่าฉันจะเชิญปรมาจารย์เจียงมาได้ ถ้าคุณกล้าขัดจังหวะ ฉันจะสู้ตายกับคุณ!”

เมื่อเห็นท่าทางของจงฉ่ายที่แยกเขี้ยวยิงฟัน ทำท่าทางดุร้าย เจิ้งเหวยหวาก็ไม่รู้จะทำอย่างไรดี

“คุณอารอง งั้นพวกคุณก็รอก่อนดีไหม?”