บทที่ 504 มีปัญหาเข้ามาอีกครั้ง

หลังจากร่วมมือกับผู้อำนวยการโรงพยาบาลประชาชนเจียงหนันจัดการกับนักข่าวที่น่ารำคาญเสร็จ และพูดคุยกับ ว่านชิงเฟิงเกี่ยวกับชีวิตอีกครั้ง เย่เทียนก็ออกมาได้ หลังจากที่สัญญาว่าจะเลี้ยงข้าวในครั้งต่อไป

กระดิ่งกริ๊ง!

เพียงแต่เย่เทียนเพิ่งนั่งลงบนเบาะรถ ยังไม่ทันที่จะได้สตาร์ทรถ จู่ๆ โทรศัพท์ก็ดังขึ้น

เขาหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาและเหลือบมองเป็นเฉินหวั่นชิงที่โทรมา เขากดปุ่มเชื่อมต่ออย่างรวดเร็ว

“เย่เทียน! นายบอกว่านายจะกลับเช้านี้ไม่ใช่เหรอ? ตอนนี้เกือบเที่ยงแล้วนายยังไม่กลับมา นายอยู่ที่ไหน!”

ทันทีที่มีการเชื่อมต่อสาย ได้ยินเสียงคำรามโกรธของ เฉินหวั่นชิงเต็มไปหมด มือของเย่เทียนก็สั่นเทาด้วยความตกใจ โทรศัพท์ก็หล่นลงบนพื้น

“ไม่ใช่ ที่รัก ที่รักฟังคำอธิบายของฉันก่อน!”

เย่เทียนลูบจมูกของเขาอย่างมีสติ พูดอย่างอ่อนโยน"ตอนแรกฉันจะกลับไปเมื่อเช้านี้ แต่ใครจะไปรู้ว่าฉันยังไม่ทันได้ออกนอกเมือง และได้พบกับ..."

แม้ว่าคำพูดของเฉินหวั่นชิงจะเผยให้เห็นความโกรธที่รุนแรง แต่หัวใจของเย่เทียนก็เต็มไปด้วยความอบอุ่น

บุรุษผู้ยิ่งใหญ่คนหนึ่งเคยกล่าวไว้ว่า: เมื่อผู้หญิงไม่ยุ่งเกี่ยวอะไรกับคุณหรือเย็นชากับคุณ นั้นถึงจะแปลว่าเธอนั้นผิดหวังในตัวผู้ชายจริงๆ

เมื่อสองปีที่แล้ว เฉินหวั่นชิงปฏิบัติต่อเขาแบบนี้ แม้ว่าเขาจะอยู่ตรงหน้าเธออย่างชัดเจน แต่เธอก็ทำเป็นมองไม่เห็นเขา ไม่มีเขาอยู่ในสายตา

ด้วยเหตุนี้ เย่เทียนรู้ดีว่าการแสดงออกของความโกรธของเฉินหวั่นชิง แสดงให้เห็นว่าเธอยังคงห่วงใยเขาอยู่

“ก็พบกับประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ใช่ไหมล่ะ? แล้วนายก็เป็นผู้ดีช่วยเขาใช่ไหมล่ะ? ต่อมานายถูกใส่ร้ายในโรงพยาบาลใช่ไหมล่ะ?”

แต่ว่ายังไม่รอที่เย่เทียนพูดจบ เฉินหวั่นชิงก็ขัดจังหวะอีกครั้งด้วยการหัวเราะอย่างเย็นชา

“เอ๊ะ?!”

เย่เทียนตกใจและพูดเบา ๆ ว่า "ที่รัก ที่รักรู้ได้ไง?แอบติดเครื่องอะไรไว้ในตัวฉันเหรอ?"

“แอบบ้าไรของนาย!”

เฉินหวั่นชิงมุ่งและพูดอย่างโกรธเคือง: “ฉันไม่ได้ตาบอด และตอนนี้โซเชียลกำลังพูดถึงนาย ดาราหน้าใหม่ในวงการแพทย์ ฉันจะไม่รู้ได้ไง?”

“ที่รัก ในเมื่อที่รักก็รู้แล้ว แล้วทำไมถึงยังโกรธอยู่ล่ะ?”

เย่เทียนทำตัวไม่ถูกและหัวเราะออกมาสองครั้ง “ไม่ว่าจะยังไง สามีของเธอก็เป็นผู้กล้าหาญกระตือรือร้นที่ช่วย…”

“หุบปาก!”

เฉินหวั่นชิงไม่สนใจฟังคำอวดอ้างของเย่เทียน เลยและบ่นว่า "ฉันโกรธที่นายไม่โทรบอกฉันสักคำ ปู่โทรมาหาฉัน แล้วฉันก็โดนดุไปด้วย!"

“ที่รัก ฉันผิดไปแล้ว”

ทันใดนั้น เย่เทียนก็ตระหนักและพยักหน้า ในที่สุดก็รู้ว่าทำไมเฉินหวั่นชิงถึงโกรธมาก

“ตอนนี้นายเป็นไงบ้าง? นายจะกลับมาตอนไหน?”

เฉินหวั่นชิงไม่ได้โกรธจริงๆ หรอก เมื่อเห็นว่าเย่เทียนริเริ่มที่จะยอมรับความผิดเขา เธอก็ไม่ได้เอาเรื่องอะไรมาก

“ฉันยังไม่แน่ใจเกี่ยวกับรายละเอียด ถ้าไม่มีอะไรเกิดขึ้นอีก ฉันจะกลับอย่างช้าที่สุดในวันพรุ่งนี้!”

เนื่องด้วยยังไม่รู้ว่าจะเกิดความผิดพลาดอะไรรึเปล่า เย่เทียนจึงไม่ไม่สามารถพูดได้อย่างเต็มปากเต็มคำว่าจะกลับวันไหน

เฉินหวั่นชิงเตือน: "นายพูดเองนะ! ฉันจะจองตั๋วเดี๋ยวนี้เลย ถ้านายเสียค่าตั๋วของฉันไปฟรีๆ นายเจอดีแน่!"

"จองตั๋ว? จองตั๋วไปไหน?"

เย่เทียนตกใจ ไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น

"ไปเกาะนกนางนวลเพื่อถ่ายรูปแต่งงาน!"

“พี่เซ่เจียบอกว่า หลังจากดูรูปถ่ายแต่งงานของเราแล้วรู้เลยว่า จิตใจของเราสองคนไม่อยู่กับเนื้อกับตัว นอกจากนี้คุณปู่ก็ไม่พอใจด้วย โดยโอกาสที่บริษัทยังไม่ได้ยุ่งมาก ฉันเลยคิดว่าไปถ่ายใหม่"

น้ำเสียงของเฉินหวั่นชิงลดลงเล็กน้อยโดยไม่ตั้งใจ "นายว่าไง? ตอนนี้นายไม่เต็มใจที่จะไปใช่ไหม"

“ไม่ ไม่ใช่! จะไม่เต็มใจได้ไง!”