บทที่ 505 หมาบ้าตัวหนึ่ง

“ไอ้หนู ฉันเตือนนายไว้แล้วนะ เจ้านายของฉันไม่ใช่คนธรรมดานะ ถ้าให้เขาลงมา ไม่ใช่แค่เสียเงินอย่างเดียว!”

ชายหนุ่มจะเต็มใจยอมรับได้อย่างไรว่าอุบัติเหตุเป็นความผิดของเขา และพูดด้วยท่าทีที่แน่วแน่: "ฉันว่านายเอาเงินมาให้ดีๆ ดีกว่า!"

“ไป ไป ไป! ไปเรียกเจ้านายของนายมาหาฉัน ฉันจะดูว่าเขาไม่ธรรมดาสักแค่ไหน!”

เย่เทียนรู้สึกตลก เขาเพิ่งจัดการไอ้พวกนั้นมา รวมนี่อีกคนก็คงไม่เป็นไร!

“เสี่ยวเล้อ ทำอะไรอยู่ห้ะ?นานขนาดนี้แล้วยังเคลียร์ไม่จบอีกเหรอ?”

ขณะนั้น เบาะหลังรถเบนซ์ถูกผลักออก และชายชราในถังจวง ถือลูกปัดคำ ร่างที่ก้มงอก็ออกมา

ดวงตาของเย่เทียนหรี่ลงเล็กน้อย และด้วยสายตาของเขา เขาสามารถรู้เลยว่าลูกปัดในมือของชายชรานั้นเป็นของสมัยก่อน อย่างน้อยก็เป็นของราชวงศ์หมิง

ไม่น่าแปลกใจที่ชายหนุ่มเพิ่งพูดว่าเจ้านายของเขาไม่ใช่คนธรรมดา ถ้าคนธรรมดาจะกล้าเอาออกมาโชว์ในที่สาธารณะได้ไงล่ะ?คงเอาถวายในบ้านเพราะกลัวหาย

“เจ้านายครับ ไอ้หนูนั่นไม่ยอมจ่ายค่าเสียหายครับ!”

ชายหนุ่มที่ชื่อเสี่ยวเล้อรีบวิ่งไปพร้อมกับรอยยิ้มที่ประจบสอพลอบนใบหน้าของเขา

“เอ่อ?!”

เมื่อชายชราได้ยิน คิ้วของเขาดูไม่พอใจและดวงตาที่ขุ่นเคืองก็มองมาที่เย่เทียนอย่างอัตโนมัติ

อย่างไรก็ตาม หลังจากที่ได้เห็นใบหน้าของเย่เทียนอย่างชัดเจน ก็มีแสงแวววาวจากด้านล่างของดวงตาอีกครั้ง และใบหน้าของเขาก็นิ่งลงเล็กน้อย

“ไอ้หนู ถ้าฉันพูดถูก...”

ชายชราเดินเข้ามาช้าๆ แล้วพูดอย่างเย็นชาว่า "นายเป็นคนที่รักษาผู้บาดเจ็บจากอุบัติเหตุจราจรบน北路ถนนสายเหนือวันนี้ใช่ไหม?"

“ใช่ครับ ผมเอง คุณเป็นใครเหรอครับ?”

คิ้วของเย่เทียนขมวด เขาไม่คุ้นเคยชายชรานี้เลย และไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงจงใจที่จะสร้างปัญหา

"ฉันชื่อหยางหยงฟาคือประธานเก่าของหยงฟากรุ๊ป!"

ชายชราเดินไปข้างหน้าไม่กี่ก้าว ชำเลืองมองรถเบนซ์ที่มีรอยยุบ แล้วพูดเบาๆ ว่า “ในเมื่อรถคันนี้ทำถูกนายชน ฉันจะไม่เรียกร้องค่าใช้จ่ายกับนาย อีกอย่างฉันอยากเปลี่ยนรถใหม่มาตั้งนานแล้ว”

แต่ว่า ยังไม่รอเย่เทียนได้ตั้งตัว เสียงที่สงบของ หยางหยงฟาก็ได้ดังขึ้นในหูของเขาอีกครั้ง “แต่ว่า นายทำให้ฉันต้องจ่ายเงินเพิ่มเป็นล้านโดยไม่มีเหตุผล ฉันจะต้องชำระบัญชีนี้กับนาย!”

“ดูเหมือนเราเพิ่งเจอกันครั้งแรกไม่ใช่เหรอครับ! ฉันทำให้นายต้องจ่ายเงินเป็นล้านได้ไงล่ะ?”

เย่เทียนโกรธ มีเจ้าของแบบไหนหมาก็จะเหมือนเจ้าของแบบนั้น!

“รถบัสในอุบัติเหตุบนถนนสายเหนือเป็นพนักงานของฉันหมด ถ้าไม่ใช่เพราะนาย พวกเขาคงจะตายเพิ่มอีกหลายคน ฉันก็แค่ต้องเสียเงินสักแสนสองแสนก็ได้แล้ว”

“แต่เพราะนายช่วยชีวิตพวกเขาไว้ ฉันไม่เพียงแค่ต้องแบกรับค่ารักษาพยาบาล และยังต้องชดใช้ค่าเสียหายจากการงาน ค่าอาหาร ฯลฯ ฉันต้องจ่ายอย่างน้อย 200,000 หยวนต่อคน!”

“บัญชีนี้ นายว่าควรที่จะโยนไปที่นายไหมล่ะ!

ใบหน้าของ หยางหยงฟามืดมนไปหมด เขายกมือขึ้นและเหลือบมองนาฬิกาของเขา "อย่าหาว่าฉันมันเลือดเย็น ฉันให้เวลานายห้าชั่วโมง ก่อนสองทุ่มคืนนี้ นายเอาเงินห้าล้านหยวนมาหาฉัน... …”

“หรืออีกทางหนึ่ง นายไปคุกเข่าหน้าตึกหยงฟากรุ๊ปจนถึงแปดโมงเช้า! ฉันจะปล่อยผ่านไป!”

แม้ว่าเขาจะไม่ได้ขาดแคลนเงินจำนวนนี้ แต่เขาสูญเสียไปหลายล้านโดยไม่มีเหตุผล เขาจะยอมได้ไงล่ะ?

เขามาที่โรงพยาบาลประชาชนเจียงหนัน เพื่อเยี่ยมพนักงานที่ได้รับบาดเจ็บ แต่เขาไม่ได้คาดว่าจะได้พบกับเย่เทียนโดยบังเอิญ

ถ้าเป็นคนอื่น อาจจะทำตามคำสั่งของหยางหยงฟา

แต่ว่า คนที่เขาพบคือเย่เทียน!

ด้วยเงินเพียงห้าล้านหยวน เขาไม่ได้ขาดเงินจำนวนนี้เลย