บทที่ 892 กลัวแม่งมึงสิ

"ก็ไม่รู้ว่าเหยียนเฟิงทำให้เย่เทียนไม่พอใจยังไง เกรงว่าอีกไม่กี่ปีก็อย่าคิดที่จะไปไกลกว่านี้เลย"

เมื่อเห็นว่าเย่เทียนตบจนเหยียนเฟิงอาเจียนเป็นเลือด เจียงซี่หลิงก็ขมวดคิ้วแน่น และพูดอย่างระมัดระวัง:"ถึงขั้นบางทีอนาคตเขาก็อย่าคิดที่จะไปได้อีก"

"นี่…..."

เฉินหยางที่อยู่ข้างๆ เจียงซี่หลิงตกตะลึง และรีบถามว่า:"ศิษย์พี่ซี่หลิง พี่พูดอย่างนี้หมายความว่าไง?"

"ดังคำกล่าวที่ว่า อย่าทำจนเกินไป อย่าด่าจุดอ่อนของคนอื่น"

เจียงซี่หลิงส่ายหัวเล็กน้อย และอธิบายอย่างเคร่งขรึมว่า:"เดิมทีเย่เทียนยอมให้เหยียนเฟิงสามท่าแล้ว แต่เหยียนเฟิงกลับไม่สามารถสร้างความเสียหายให้กับเย่เทียนได้ ด้วยนิสัยของเหยียนเฟิง คงระเบิดด้วยความโกรธแล้วแน่นอน"

"ตอนนี้เย่เทียนก็ตบเหยียนเฟิงในที่สาธารณะอีก ซึ่งมันถือว่าซวยซ้ำซวยซ้อนสำหรับเหยียนเฟิงอย่างไม่ต้องสงสัย และจะต้องจำฝังใจไว้แน่นอน ถ้าเขาไม่สามารถเดินออกมาได้ อาจจะหยุดอยู่ตรงนี้ทั้งชีวิต มันทำให้เขาเจ็บปวดมากกว่าฆ่าเขาเสียอีก"

"ถ้าเหยียนเฟิงไม่ได้ทำให้เย่เทียนไม่พอใจ เย่เทียนจะใช้วิธีที่โหดร้ายเช่นนี้ปฏิบัติต่อเหยียนเฟิงทำไม?"

เฉินหยางที่รู้สึกตัว สีหน้าก็ดูเคร่งขรึมเช่นกัน

ไม่เพียงแต่เจียงซี่หลิงกับหยางเฉินเท่านั้น แต่ยังรวมถึงผู้ที่มองการณ์ไกลในงานต่างก็คิดถึงจุดนี้ และสายตาที่มองที่เย่เทียนของแต่ละคน กลายเป็นความหวาดกลัว

ไม่ว่ายังไง เย่เทียนบนเวทีต่อสู้ได้เดินไปหาเหยียนเฟิงทีละก้าว และพูดติดตลกว่า:"เหยียนเฟิง คุณไม่ได้อ่อนแอธรรมดาเลยจริงๆ แค่คุณยังคิดจะมาหาฉันเพื่อแก้แค้น กลับไปฝึกอีกสิบปีก็เป็นไปไม่ได้!"

"เย่เทียน! ไอ้สารเลว! ฉันจะฆ่าแก!"

เหยียนเฟิงจ้องไปที่เย่เทียนด้วยสายตาเกลียดแค้น หากสายตาสามารถฆ่าคนได้ คาดว่าเย่เทียนคงจะตายไปนานแล้ว

อาการบาดเจ็บของเขาไม่ถือว่าร้ายแรง แต่เย่เทียนตบแก้มเขาอย่างแรง กลายเป็นสีแดงและบวมอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ซึ่งดูค่อนข้างแย่

แต่ว่า เมื่อเทียบกับความแย่ภายนอก หัวใจของเหยียนเฟิงนั้นโกรธยิ่งกว่าอย่างไม่ต้องสงสัย

เขาเป็นผู้มีพรสวรรค์ และเป็นศิษย์สายตรงของโฉวฝันเฟย จะเคยได้รับความอับอายขายหน้าเช่นนี้ได้ไง?

ตอนที่อยู่ในคฤหาสน์ตระกูลหลู่ ยังพอถือว่าทำลวกไปได้แต่ตอนนี้แม้ว่าเขาจะมีความกระปรี้กระเปร่ามากๆ กลับยังไม่สามารถรับการโจมตีของเย่เทียนได้เลย สามารถจินตนาการได้ว่ามันมีผลกระทบกับหัวใจของเขามากแค่ไหน

เย่เทียนส่ายหัวเล็กน้อย และพูดอย่างดูถูก:"อย่ามาตะโกนโวยวายเหมือนคนบ้าที่นี่ คุณไม่รู้สึกอาย แต่ฉันรู้สึกอาย!"

ระหว่างที่พูด เย่เทียนเบื่อที่จะคุยกับเขาอีกต่อไป และกำลังจะก้าวไปข้างหน้าเพื่อเตะเขาลงจากเวที

แต่ในเวลานี้เอง เหยียนเฟิงกลับยืนขึ้นอย่างสั่นเทา และจ้องไปที่เย่เทียนด้วยความขุ่นเคือง:"แกบังคับฉันเองนะ ฉันจะให้แกเสียใจที่ยั่วยุฉัน!"

เย่เทียนยังไม่รู้ตัว เหยียนเฟิงก็ร้องตะโกนเสียงดังอีกครั้ง หน้าผากมีเหงื่อออก ใบหน้าบิดเบี้ยว และสีหน้าดูน่ากลัวถึงขีดสุด ราวกับว่ากำลังทนความเจ็บปวดอย่างมาก

"หืม? !"

อยู่ดีๆ เย่เทียนก็ตกใจ รู้สึกถึงออร่าที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ของเหยียนเฟิง จึงก้าวถอยหลังไปในระยะที่ปลอดภัยอย่างรวดเร็ว

"อาจารย์อา สภาพของเหยียนเฟิงเป็นอย่างไรบ้าง?"

สถานการณ์ฉุกเฉินแบบนี้ ทำให้ผู้ชมที่อยู่ล่างเวทีกระซิบกระซาบกันอย่างไม่ต้องสงสัย แม้แต่วูสิงที่หยิ่งผยองก็อดไม่ได้ที่จะถามเหตุการณ์กับชายหัวโล้นที่อยู่ข้างๆ

"ไม่รู้จะพูดอะไรดีจริงๆ เหยียนเฟิงคนนั้นใจร้อนเกินไปแล้ว!"

ชายหัวโล้นถอนหายใจยาวๆ ส่ายหัวและพูดด้วยความเสียดายว่า:"สำนักเหลียนหัวจะเติบโตจากสำนักเล็กๆ มาจนถึงจุดนี้อย่างรวดเร็ว นอกจากโฉวฝันเฟย แต่ยังเป็นเพราะวิชายุทธ์ของสำนักพวกเขาอีกด้วย"