บทที่ 893 ท่วงท่าเดียวกันไม่มีผลสำหรับฉัน

"กลัวแม่งมึงสิ!"

เมื่อเห็นว่าเย่เทียนยังคงหยิ่งเหมือนเมื่อก่อน สิ่งนี้ทำให้สีหน้าของเหยียนเฟิงมืดมนมากยิ่งขึ้น และพูดอย่างเย็นชาว่า:"เย่เทียน คุณบีบบังคับให้ฉันเดินทางนี้เอง คุณไม่ต้องกังวล ฉันจะไม่ฆ่าคุณทันที ฉันจะค่อยๆ ทรมานคุณ!"

ระหว่างที่พูด รอยยิ้มอันโหดร้ายปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา ควบคู่ไปกับดวงตาที่ร้ายกาจ ราวกับว่าแทบจะอยากกินเนื้อ และแทะกระดูกของเย่เทียน

เย่เทียนไม่ได้สนใจเหยียนเฟิงเลย และเบะปากพูดว่า:"อย่ามาขี้โม้เลย ถ้าคุณมีความสามารถนั้นจริงๆ ทำไมเมื่อกี้ถึงรับการโจมตีของฉันไม่ได้สักท่าล่ะ?"

"ไปตายซะเถอะ!"

เหยียนเฟิงรับการกระตุ้นได้ซะที่ไหน เขาปล่อยเสียงตะโกนร้องด้วยความโกรธออกมาทันที และดีดเท้าพุ่งออกไป กระโดดไปถึงข้างหน้าเย่เทียนราวกับสายฟ้า และต่อยหมัดไปทางเย่เทียน

"วิชาเหลียนหัว ดอกบัวงอกงาม!"

พร้อมกับเสียงตะโกนร้องของเหยียนเฟิง หมัดของเขากลายเป็นดอกบัวสีแดงขนาดใหญ่ ที่เกิดจากแรงภายใน พุ่งเข้าใส่เย่เทียนด้วยเสียงหวีดหวิว

"ไม่เลวไม่เลว แข็งแกร่งกว่าเมื่อกี้แล้วจริงๆ แต่……"

ดวงตาสีเข้มของเย่เทียนสั่นไหวอย่างระมัดระวัง แต่ปากกลับพูดอย่างดูถูกเหยียดหยาม:"ถ้ามีแต่แบบนี้ งั้นก็ยังไม่มีทางจัดการกับฉันได้!"

ระหว่างที่พูด เย่เทียนสูดหายใจเข้าลึกๆ ก้าวถอยออกมาเล็กน้อย และกระทั่งหมัดขวาก็ลดลงไปครึ่งนิ้ว แต่วินาทีถัดมา ก็พุ่งออกไปราวกับฟ้าแลบ

อย่ามองว่าหมัดของเขานั้นธรรมดา แต่จริงๆ แล้วมันมีชี่ทิพย์ที่แข็งแกร่ง!

ตุบ!

นึกว่าจะช้า แต่กลับเร็วกว่าที่คิด หมัดของเย่เทียนไม่เพียงแต่ทุบดอกบัวที่เปลี่ยนมาจากแรงภายในแหลกทันที แต่ยังกระแทกหมัดของเหยียนเฟิงด้วยความแข็งแกร่งอย่างไม่ลดละ

เหยียนเฟิงสัมผัสได้ถึงพลังอันแข็งแกร่งจากหมัด แขนก็เจ็บและชาทันที เขารีบถอยกลับไปสองสามก้าวเพื่อปลดปล่อยพลังออกมา ไม่ได้รับบาดเจ็บที่ร้ายแรงใดๆ

"เชี่ย! ฉันไม่เชื่อหรอกว่าจะไม่สามารถจัดการแกได้!"

เหยียนเฟิงรู้ตัวอย่างรวดเร็ว ขยับเท้าและต่อยเย่เทียนอีกครั้ง

"ต่อให้คุณพยายามแค่ไหน คุณก็ไม่อาจเป็นคู่ต่อสู้ของฉันได้ แล้วทำไมถึงต้องพยายามอย่างเปล่าประโยชน์ด้วยล่ะ?"

เย่เทียนหัวเราะเยาะ และต่อยหมัดไปโดยไม่รู้สึกกลัว

บุบ!

หมัดทั้งสองกระแทกเข้าหากันอีกครั้ง พลังงานอันทรงพลังก็พุ่งออกมาจากนั้น กระทั่งสังเวียนก็สั่นด้วย แสดงให้เห็นว่าพลังนั้นรุนแรงเพียงใด

"ฉันอ่อนให้คุณสองหมัดแล้ว ยังไงก็ต้องถึงตาฉันแล้วไหมล่ะ?"

ต่อยหมัดกับเหยียนเฟิงอีกครั้ง เย่เทียนไม่ได้หยุดเลย เหมือนกับลูกศรแหลมคมที่ปล่อยจากสายธนู ที่ปัดไปทางเหยียนเฟิงเอง และหมัดที่ร้ายกาจก็พุ่งตรงไปที่ใบหน้าของเหยียนเฟิงโดยตรง

เย่เทียนไม่ได้โง่ ตอนนี้เหยียนเฟิงกำลังใช้เคล็ดลับบางอย่างชัดๆ เพื่อยกระดับการฝึกฝนของเขาเพิ่มไปถึงแดนระดับฟ้า ถูกกำหนดให้อยู่ได้ไม่นานนัก

วิเคราะห์ตามยึดตามเหตุผลทั่วไป การถ่วงเวลาเป็นทางเลือกที่ฉลาดที่สุดอย่างไม่ต้องสงสัย แต่เย่เทียนกลับจำเป็นต้องใช้วิธีจัดการที่รวดเร็ว

ไม่ว่ายังไ พลังทั้งสองในร่างกายของเขาเหมือนกับระเบิดเวลา แม้ว่าก่อนขึ้นเวทีเขาจะกินยาบรรเทาอย่างระมัดระวังแล้ว แต่ถ้าเขาใช้ชี่ทิพย์มากเกินไป ผู้โชคร้ายยังคงกำหนดให้เป็นเขา

นึกว่าจะช้า แต่เร็วกว่าที่คิด เมื่อเหยียนเฟิงรู้ตัว เห็นแค่หมัดในรูม่านตาใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ และยกแขนขึ้นโดยไม่รู้ตัว พยายามกันหมัดของเย่เทียน

หมัดของเย่เทียนกระแทกเข้าที่ฝ่ามือของเหยียนเฟิง และในขณะที่แตะต้อง ก็ออกแรงอีกครั้ง และพลังลับที่มองไม่เห็นได้ทะลุเข้าไปแขนของเหยียนเฟิง

"ไร้ยางอาย!"

เมื่อรู้สึกถึงพลังลับที่ออกมาจากแขน ใบหน้าของเหยียนเฟิงเปลี่ยนไปเล็กน้อย และรีบถอยหลัง แล้วหยุดหลังจากก้าวถอยหลังไปหลายสิบก้าวติดต่อกัน

เย่เทียนแยกยิ้มฟันขาว และเบะปากพูดว่า:"ไม่มีฟัน? คุณไม่เห็นฟันขาวในปากของฉันเหรอ? คุณตาบอดจริงๆ เหรอ?"