บทที่ 2: รัชทายาท... ข้าไม่รู้จัก!

บทที่ 2: รัชทายาท... ข้าไม่รู้จัก!

ความเงียบโรยตัวปกคลุมไปทั่วทั้งถนนหน้าหอสุรา

ชาวบ้านที่มุงดูเหตุการณ์ต่างกลั้นหายใจ ลู่หวูเหยียนยังคงนั่งหลังตรงอยู่บนหลังม้า นัยน์ตาสีดำสนิทจ้องมองสตรีบนระเบียงชั้นสองด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก

“ใต้เท้า...” อาสือกระซิบเรียกเจ้านายเสียงสั่น “เอาอย่างไรดีขอรับ โยนทิ้งดีหรือไม่?”

ลู่หวูเหยียนไม่ตอบ เขาเพียงแค่ยกผ้าเช็ดหน้าและป้ายหยกในมือขึ้นมาพิจารณาครู่หนึ่ง ก่อนจะยัดมันเก็บเข้าไปในสาบเสื้อตรงอกอย่างหน้าตาเฉย!

“ริบไว้เป็นหลักฐาน” เสียงทุ้มกังวานเอ่ยเรียบๆ “ข้อหาก่อความวุ่นวายในที่สาธารณะและล่วงละเมิดเจ้าพนักงาน หากคุณหนูเสิ่นอยากได้คืน... ก็จงไปที่หน่วยผู้ตรวจการด้วยตัวเอง”

พูดจบ ยมทูตหน้าน้ำแข็งก็กระตุกบังเหียนม้า นำขบวนองครักษ์เสื้อแพรเคลื่อนผ่านไปอย่างองอาจ ไม่แม้แต่จะหันกลับมามองสตรีที่ยืนอ่อยอยู่บนระเบียงอีกเลย

ทิ้งให้ชาวบ้านอ้าปากค้าง... นี่ใต้เท้าลู่รับของแทนใจ(แบบมัดมือชก)ไปแล้วงั้นรึ!?

ส่วนเสิ่นเจียวเจียวน่ะหรือ? นางแทบจะจุดพลุฉลองอยู่รอมร่อ!

กรี๊ดดด! เขาเก็บป้ายหยกของข้าไปแล้ว! ไม่ได้โยนทิ้งลงพื้น! นี่มันสัญญาณเริ่มต้นที่ดีเยี่ยม!

“เสิ่นเจียวเจียว!!”

เสียงตวาดกร้าวที่ดังขึ้นขัดจังหวะการเฉลิมฉลองในใจ ทำให้นางต้องตวัดสายตาลงไปมอง รัชทายาทจ้าวเย่ที่ยืนอยู่หน้าประตูหอสุรา ชี้นิ้วมาที่นางด้วยความโกรธจัด

“นี่เจ้าเล่นบ้าอะไร! คิดจะใช้ลู่หวูเหยียนมาเรียกร้องความสนใจจากข้าอย่างนั้นรึ? ต่ำทราม! ไร้ยางอายที่สุด! เจ้าคิดว่าทำท่าทีเช่นนี้แล้วข้าจะหึงหวงและหันกลับไปสนใจเจ้า ฝันไปเถอะ!”

ออร่าความมั่นหน้าของพระเอกนิยายต้นฉบับสว่างวาบจนเสิ่นเจียวเจียวแทบตาบอด นางกรอกตา มองบนอย่างเหลืออด ก่อนจะสะบัดชายกระโปรงเดินกรีดกรายลงมาจากชั้นสอง มาหยุดยืนประจันหน้ากับบุรุษสูงศักดิ์

นางปรายตามองจ้าวเย่ตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาว่างเปล่า ก่อนจะหันไปสั่งสาวใช้เสียงเรียบ

“ชุนเถา... กลับจวน”

พูดจบนางก็ย่อกายทำความเคารพอย่างลวกๆ ชนิดที่ว่าขอไปทีสุดๆ แล้วหมุนตัวเดินผ่านหน้ารัชทายาทไปราวกับเขาเป็นเพียงอากาศธาตุ พูดเยอะก็เจ็บคอ คนประเภทศูนย์กลางจักรวาลแบบนี้ อธิบายไปก็มีแต่จะเข้าข้างตัวเองเปล่าๆ! นางคิดในใจ

ร่างบางก้าวขึ้นรถม้าตระกูลเสิ่นไปอย่างสง่างาม ทิ้งให้รัชทายาทจ้าวเย่ยืนอึ้ง กำหมัดแน่นอยู่ที่เดิม ใบหน้าหล่อเหลาบิดเบี้ยวด้วยความโกรธและความรู้สึกเสียหน้าอย่างรุนแรง

ทำไม... ทำไมสตรีที่เคยมองเขาด้วยสายตาเทิดทูนบูชา ถึงได้มองเขาเหมือนมองขยะเช่นนั้น!

ณ จวนตระกูลเสิ่น

“คุณหนู! ท่านบ้าไปแล้วหรือเจ้าคะ! ไปยั่วโมโหรัชทายาทไม่พอ ท่านยังไปหาเรื่องพญายมลู่หวูเหยียนอีก! หากนายท่านกับฮูหยินรู้เข้า พวกเราโดนตีขาหักแน่ๆ!”

ชุนเถาเดินวนไปวนมา บ่นกระปอดกระแปดด้วยความตื่นตระหนกตั้งแต่ก้าวขาลงจากรถม้าจนถึงเรือนนอน

ส่วนเสิ่นเจียวเจียวนั้นทิ้งตัวลงบนตั่งนุ่มอย่างเกียจคร้าน ไม่ได้นำพาต่อเสียงโวยวายของสาวใช้แม้แต่น้อย สายตาของนางกวาดสำรวจไปรอบห้องหออันวิจิตรตระการตา นึกไม่ถึงไม่ฝันเลยจริงๆ ว่าชีวิตนี้จะได้มาอยู่ในที่แบบนี้ เมื่อก่อนนางเคยเห็นแต่ในพิพิธภัณฑ์ ไม่คิดว่าจะได้มาใช้ชีวิตอยู่จริงๆ

ก่อนหน้านี้ นางคือพยาบาลสาวสู้ชีวิตที่ทำงานควบกะจนแทบไม่ได้นอน ภาพสุดท้ายที่จำได้คือตัวเองกำลังยืนจัดยา เลือดกำเดาหยดแหมะลงบนโต๊ะ แล้วทุกอย่างก็วูบดับไป... นี่สินะที่เรียกว่าตายในหน้าที่ นางคงทำงานหนักเกินไปจริงๆ สวรรค์เลยถีบส่งนางมาเกิดใหม่ในร่างคุณหนูผู้ร่ำรวย แต่ดั๊น! เป็นคุณหนูตัวร้ายที่กำลังจะถูกประหารในอีกสามปีข้างหน้า!