บทที่ 4: เดตแรก

บทที่ 4: เดตแรก

ในระหว่างที่นั่งรออาสือไปทำภารกิจ บรรยากาศในห้องรับรองก็กลับมาเงียบกริบอีกครั้ง

เสิ่นเจียวเจียวพยายามงัดสารพัดเรื่องขึ้นมาชวนคุย แต่ลู่หวูเหยียนกลับเอาแต่นั่งหลับตาพิงพนักเก้าอี้ ถามสิบคำ ตอบหนึ่งคำ... แถมคำที่ตอบก็มีแค่ “อืม” กับ “ไร้สาระ” หญิงสาวเริ่มกลอกตาบน ร่นระยะความอดทนลงเรื่อยๆ เย็นชาเบอร์นี้ ไม่ทราบว่ากินน้ำแข็งไสแทนข้าวหรืออย่างไร! ข้ากำลังจะแข็งตายอยู่แล้วนะ!

“ปัง!”

ประตูห้องรับรองถูกผลักออกอย่างแรง อาสือพุ่งพรวดเข้ามาในสภาพหอบแฮก เหงื่อผุดเต็มหน้าผาก ทว่าในมือของเขากลับชูสมุดปกสีน้ำเงินเข้มเล่มหนึ่งเอาไว้แน่น แววตาขององครักษ์หนุ่มเต็มไปด้วยความตื่นเต้นจนแทบจะปิดไม่มิด

“ใต้เท้า! เจอแล้วขอรับ! สมุดบัญชีเล่มนี้ถูกซ่อนอยู่ในช่องลับใต้ฐานพระโพธิสัตว์ในเรือนอนุสี่จริงๆ ด้วยขอรับ!”

ลู่หวูเหยียนรับสมุดบัญชีมาเปิดดูผ่านๆ เพียงแค่เห็นตัวเลขและตราประทับลับ นัยน์ตาก็วาวโรจน์ขึ้นมาทันที หลักฐานชิ้นนี้มัดตัวราชเลขาจางได้ดิ้นไม่หลุดแน่... และมันก็แปลว่า...

ชายหนุ่มตวัดสายตากลับไปมองสตรีที่นั่งจิบชาอยู่ฝั่งตรงข้าม นางส่งยิ้มหวานหยาดเยิ้มมาให้เขา พร้อมกับเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งเป็นเชิงทวงถาม

“เอาล่ะ ใต้เท้าลู่...” เสิ่นเจียวเจียววางถ้วยชาลงบนโต๊ะ เสียงดังกริ๊กเบาๆ “พรุ่งนี้ยามซื่อ ข้าจะไปรอท่านที่หน้าหอเครื่องประดับเจินเป่า... ห้ามเบี้ยวเด็ดขาดนะเจ้าคะ”

พูดจบนางก็ลุกขึ้นยืน สะบัดชายกระโปรงหรูหราเดินนวยนาดออกจากห้องไป ทิ้งให้ยมทูตหน้าน้ำแข็งนั่งจ้องแผ่นหลังของนางด้วยสายตาที่ซับซ้อนยากจะคาดเดา

วันรุ่งขึ้น ณ ตลาดตะวันออก เมืองหลวง

บรรยากาศการค้าขายที่เคยคึกคักจอแจในยามเช้า พลันเงียบสงัดลงถนัดตา ชาวบ้านร้านตลาดต่างแหวกทางออกเป็นสองฝั่ง สายตาทุกคู่จับจ้องไปยังบุคคลสองคนที่กำลังเดินเคียงคู่กันมาอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตา!

เสิ่นเจียวเจียวลอบยิ้มในใจ... ไม่คิดเลยแฮะ ว่าการเดินควงพระรองในเมืองหลวง จะสร้างตำนานได้ขนาดนี้

ฝั่งซ้ายคือ เสิ่นเจียวเจียว คุณหนูตระกูลแม่ทัพผู้ขึ้นชื่อเรื่องความร้ายกาจ วันนี้นางแต่งกายด้วยชุดกระโปรงสีโอรสอ่อนละมุน ขับผิวให้ขาวผ่องราวกับหิมะ แต่งหน้าบางเบาดูน่ารักน่าทะนุถนอม กำลังเดินยิ้มแย้มแจ่มใสปานดอกไม้บาน

ส่วนฝั่งซ้ายคือ ลู่หวูเหยียน หัวหน้าหน่วยผู้ตรวจการลับในชุดเครื่องแบบสีดำทะมึน ดาบซิ่วชุนเล่มยาวเหน็บอยู่ข้างเอว ใบหน้าหล่อเหลาแผ่รังสีอำมหิตเย็นชาประหนึ่งว่ากำลังเดินลาดตระเวนหาคนไปตัดหัว มากกว่าจะมาเดินเล่นชมตลาด!

เกิดอะไรขึ้น? ทำไมสตรีที่คลั่งรักรัชทายาท ถึงมาเดินควงยมทูตหน้าน้ำแข็งได้? หรือข่าวลือที่ว่านางโยนของแทนใจให้ใต้เท้าลู่จะเป็นเรื่องจริง! เสียงซุบซิบดังแว่วมาเป็นระยะ แต่เสิ่นเจียวเจียวหาได้สนใจไม่

“ใต้เท้า ท่านช่วยทำหน้าให้มันเบิกบานกว่านี้หน่อยไม่ได้หรือเจ้าคะ? วันนี้ข้าตั้งใจแต่งตัวสวยมาเพื่อท่านโดยเฉพาะเลยนะ” นางเอ่ยเสียงหวาน พลางทำเนียนขยับเข้าไปใกล้แล้วเอื้อมมือไปจับแขนเสื้อของเขาเบาๆ

ลู่หวูเหยียนปรายตามองมือเล็กๆ ที่กล้ามาแตะต้องตัวเขา ก่อนจะดึงแขนเสื้อกลับอย่างเนียนๆ “ข้ามาทำตามสัญญา ไม่ได้มาเล่นงิ้วเปลี่ยนสีหน้าให้เจ้าดู หากเจ้าซื้อของเสร็จแล้วก็รีบกลับจวนไปเสีย”

“แหม ใจร้อนจริง”