บทที่ 5: ปฏิบัติการชิงตัวนางเอก

บทที่ 5: ปฏิบัติการชิงตัวนางเอก

“ใต้เท้าลู่! ทางนี้ๆ!”

เสิ่นเจียวเจียวออกแรงลากท่อนแขนแกร่งของลู่หวูเหยียนฝ่าฝูงชนไปอย่างไม่ลดละ แม้ว่าบุรุษชุดดำข้างกายจะทำหน้าไม่พอใจและแผ่รังสีอำมหิตออกมาจางๆ แต่แปลกนักที่เขากลับไม่ได้สะบัดแขนออกอย่างจริงจัง เพียงแค่เดินตามแรงลากของนางไปด้วยใบหน้าเคร่งขรึมเท่านั้น

ณ หน้าร้านเครื่องประดับที่ใหญ่ที่สุดในตลาด

“ชิงชิง ปิ่นปักผมหยกมันหยางชิ้นนี้เหมาะกับเจ้ามาก เปิ่นหวางซื้อให้ เจ้ารับไว้เถอะ” รัชทายาทจ้าวเย่เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่พยายามดัดให้อ่อนโยนที่สุด พลางยัดเยียดกล่องไม้จันทน์หอมใส่มือของสตรีบอบบางตรงหน้า

ซูชิงชิงถอยหลังไปครึ่งก้าว ใบหน้างดงามฉายแววอึดอัดใจอย่างเห็นได้ชัด “ตี้จวิน... ของสิ่งนี้ล้ำค่าเกินไป หม่อมฉันรับไว้ไม่ได้หรอกเพคะ อีกอย่าง หม่อมฉันเพียงแค่มาเดินดูของประดับเล่นๆ ไม่ได้คิดจะซื้อหาอันใด...”

“ของล้ำค่าก็ต้องคู่กับสตรีที่คู่ควรสิ เจ้าปฏิเสธเปิ่นหวางมาหลายครั้งแล้วนะชิงชิง หรือเจ้าคิดว่าข้าไม่มีสิทธิ์มอบของขวัญให้เจ้า?” น้ำเสียงของจ้าวเย่เริ่มติดจะขุ่นเคือง แฝงการบีบบังคับกลายๆ ตามสไตล์บุรุษที่เอาตัวเองเป็นศูนย์กลางของจักรวาล

ซูชิงชิงเม้มริมฝีปากแน่น นางเป็นเพียงบุตรสาวของพ่อค้าขุนนางชั้นผู้น้อย จะเอาอำนาจใดไปงัดข้อกับรัชทายาทได้ ในขณะที่นางกำลังยืนอึดอัด กลืนไม่เข้าคายไม่ออกอยู่นั้นเอง...

“อัยย่า! บังเอิญเสียจริงเชียว!”

เสียงหวานใสที่จงใจดัดให้ดังกังวานกว่าปกติ แทรกทำลายบรรยากาศน่าอึดอัดนั้นจนแตกกระจาย

จ้าวเย่และซูชิงชิงหันขวับไปตามเสียง ก่อนที่ดวงตาของรัชทายาทจะเบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึงและรังเกียจผสมปนเปกัน

“เสิ่นเจียวเจียว! นี่เจ้าตามข้ามาถึงที่นี่เลยรึ! สตรีหน้าหนา ข้าบอกเจ้าแล้วอย่างไรว่าอย่ามาตามตื๊อข้าอีก!” จ้าวเย่ตวาดลั่นทันทีที่เห็นหน้านาง โดยไม่ได้ดูตาม้าตาเรือเลยว่าข้างกายนางมี พญายม ยืนอยู่ด้วย

เสิ่นเจียวเจียวกรอกตามองบนอย่างเปิดเผย (จนลู่หวูเหยียนที่ยืนอยู่ข้างๆ ยังแอบเลิกคิ้วแปลกใจกับกิริยาไร้จริตนั้น)

“ตี้จวินเพคะ... ท่านเอาความมั่นใจผิดๆ นี้มาจากที่ใดกัน? ถนนเส้นนี้เป็นพื้นที่ส่วนพระองค์หรือเพคะ ข้าถึงมาเดินเล่นไม่ได้?” เสิ่นเจียวเจียวแค่นเสียงหัวเราะ ก่อนจะแกล้งทำเป็นเพิ่งสังเกตเห็นซูชิงชิง

“โอ๊ะ! แม่นางซูชิงชิงใช่หรือไม่? ตัวจริงงดงามสมคำร่ำลือจริงๆ มิน่าเล่า... ถึงมี แมลงวัน ตัวใหญ่บินตอมไม่ยอมห่าง จนท่านหน้าซีดไปหมดแล้ว!”

คำว่า แมลงวันตัวใหญ่ ทำเอาจ้าวเย่หน้าดำทะมึน “เสิ่นเจียวเจียว! เจ้ากล้าด่าข้า...”

“หม่อมฉันด่าท่านตอนไหนเพคะ?” นางแกล้งทำหน้าซื่อตาใส ไร้เดียงสาสุดขีด “ข้าเห็นแมลงวันตัวใหญ่จริงๆ นะเพคะ แต่มันเพิ่งบินหนีไปเมื่อครู่นี้เอง...”

นางลอยหน้าลอยตาตอบ ก่อนจะปล่อยมือจากแขนของลู่หวูเหยียน แล้วพุ่งตัวเข้าไปคว้ามือของซูชิงชิงมากุมไว้อย่างสนิทสนมราวกับเป็นพี่น้องที่คลานตามกันมา!

“ในเมื่อมีโอกาสได้มาเจอกันแล้ว น้องชิงชิงพอจะมีเวลาว่างหรือไม่? เราไปนั่งคุยกันเถอะ พี่สาวจะพาเจ้าไปนั่งจิบชาอร่อยๆ ที่โรงเตี๊ยมฝั่งตรงข้ามเอง”