บทที่ 188 มีคนที่ชอบ

"คุณปู่ครับ ผมมีคนที่ชอบอยู่แล้ว ดังนั้นคนคนนี้คุณปู่เอาไว้ให้คนอื่นเถอะครับ ผมไม่สนใจ"

"มีคนที่ชอบอยู่แล้ว?"

"ใครกัน?"

คุณท่านจวินเอ่ยถามขึ้นด้วยความสงสัย "เมื่อสองวันก่อนปู่จำได้ว่าหลานบอกกับปู่ถึงเรื่องที่ยังไม่มีคนที่ชอบ ผ่านไปแค่ไม่กี่วันทำไมถึงจู่ๆ จึงบอกว่ามีคนชอบแล้วล่ะ ไปชอบใครเข้า?"

จวินหลิงเย่นึกถึงท่าทางอันหยิ่งผยองของเซี่ยเชียนเกอ ริมฝีปากของเขาก็อดไม่ได้ที่จะเผยอขึ้น "ก็น่าจะเป็นนักแสดงเหมือนกันนะครับ เธอหน้าตางดงามมาก แต่น่าเสียดายที่เธอไม่ชอบผม แต่ผมจะไม่ปล่อยเธอไปง่ายๆ อย่างแน่นอน"

ดูท่าทางอันโง่เง่าของหลานชายคนโตเขาสิ!

"ผู้หญิงเขาไม่ชอบ แล้วยังจะไปวิ่งสะกดรอยตามเขาทำไม อับอายขายหน้าตระกูลยิ่งนัก"

ชายชราหยุดลงชั่วครู่แล้วครุ่นคิดกล่าวว่า "ถ้าแกจีบไม่ติด น่าจะอายกว่าเดิมเข้าไปใหญ่"

จวินหลิงเย่ "......"

"ผมจะต้องตามจีบเธอให้ได้ครับ"

คุณท่านจวินเก็บภาพวาดที่ดูเสมือนทรัพย์สมบัติของเขาลงไปอย่างระมัดระวังแล้วพูดกับจวินหลิงเย่ว่า "ถ้าหากว่าหลานจีบผู้หญิงคนที่ชอบไม่สำเร็จจริงๆ ปู่คิดว่าเราควรจะลองพิจารณาดูผู้หญิงคนที่มอบภาพวาดนี้ให้กับปู่สักหน่อย เพราะว่าเธอสวยมาก สวยมากจริงๆ"

จวินหลิงเย่ยิ้มขึ้น จากนั้นก็สนทนาต่ออีกสองสามประโยค แล้วเดินทางออกจากห้องหนังสือของคุณท่านจวิน

......

เซี่ยเชียนเกอที่ไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำว่าตนถูกคุณท่านจวินและจวินหลิงเย่จดจำไว้ในใจอย่างนี้ เธอกำลังกินขนมเค้กพร้อมกับฝู้อวี้สิงอยู่

ฝู้อวี้สิงมองไปที่เธอแล้วพบว่าเซี่ยเชียนเกอกินขนมเค้กหมดไปในเวลาชั่วครู่อย่างว่องไว เขาก็ได้ยกมือขึ้นเช็ดบริเวณมุมปากให้เซี่ยเชียนเกออย่างอ่อนโยน "ตอนกลางคืนกินขนมเค้กเยอะแบบนี้ไม่กลัวอ้วนเหรอครับ?"

"ต่อให้อ้วนเป็นหมู คุณก็ไม่รังเกียจฉันนี่คะ"

"อืมก็จริงอยู่ครับ"

ฝู้อวี้สิงโอบเซี่ยเชียนเกอเข้ามาไว้ในอ้อมกอด "ช่วงนี้ผมไม่มีเวลาให้คุณเลยคุณโกรธผมหรือเปล่า"

เซี่ยเชียนเกอส่ายหน้า "ไม่ค่ะ"

"แล้วคุณคิดถึงผมไหม?"

เซี่ยเชียนเกอหยิบขนมเค้กขึ้นมาชิ้นหนึ่ง ทานไปพลางตอบว่า "ทุกวัน ทุกชั่วโมง ทุกนาที ทุกวินาที ฉันคิดถึงคุณอยู่เสมอ"

"ผมก็เหมือนกัน"

เซี่ยเชียนเกอจิ้มไปที่เค้กชิ้นเล็กๆ แล้วป้อนใส่ปากของฝู้อวี้สิง "ชิมดูสิคะ"

"แค่มีคุณก็พอแล้วครับ ผมจะกินเค้กพวกนี้ทำไมกัน เพราะว่าแค่ปากของคุณหวานพอแล้ว"

ฝู้อวี้สิงจับไปที่คางของเซี่ยเชียนเกอแล้วยกขึ้นเล็กน้อยก่อนจะจุมพิตลงไป

ส้อมในมือของเซี่ยเชียนเกอถูกฝู้อวี้สิงดึงไปวางไว้ด้านข้าง จากนั้นฝู้อวี้สิงก็อุ้มเซี่ยเชียนเกอขึ้นไปจากเก้าอี้แล้ววางเธอลงบนเตียง

ใบหน้าของเซี่ยเชียนเกอมองไปที่ฝู้อวี้สิงด้วยความประมาท ฝู้อวี้สิงวางมือของตนเองลงบนใบหน้าของเซี่ยเชียนเกอและสัมผัสลูบไล้เบาๆ "คืนนี้จะไม่มีใครมารบกวนพวกเราแล้ว"

"แล้วยังไงคะ"

"ดังนั้น......" ฝู้อวี้สิงยิ้มขึ้น "พวกเราจะมีเวลาอยู่กันสองต่อสองอย่างเต็มที่"

เซี่ยเชียนเกออายหน้าแดง เธอดูเขินเล็กน้อยไม่กล้าสบตากับฝู้อวี้สิง

ฝู้อวี้สิงหยิบซองเล็กๆ เป็นสี่เหลี่ยมออกมาจากลิ้นชักด้านข้าง เขาเพิ่งจะฉีกมันออกจู่ๆ ก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้นจากด้านนอก ใบหน้าของฝู้อวี้สิงมืดมนลงกว่าเดิม

ครั้งนี้เป็นใครอีก?

ฝู้อวี้สิงโยนซองเล็กๆ ในมือทิ้งไปที่ถังขยะ เสื้อเชิ้ตสีดำของเขาที่กระดุมถูกแกะออกสองเม็ดเผยให้เห็นซิกแพ็คอยู่รำไร ดูเหมือนเป็นฮอร์โมนที่เดินได้

"เป็นแกอีกแล้วเหรอ?"

เย่หยิ่งกะพริบตาแล้วมองไปยังท่าทางของฝู้อวี้สิงที่ดูเหมือนกำลังจะลงมือกับตน เย่หยิ่งจึงได้รีบพูดขึ้นว่า "ท่านเก้าครับ ที่จริงผมก็ไม่ได้อยากจะเดินทางมารบกวนคุณกับคุณนายตอนกลางคืนแบบนี้หรอก แต่ว่าเมื่อสักครู่ผมเพิ่งจะได้รับข้อมูลบอกว่าคืนนี้ตอนสามทุ่มที่สนามประมูลใหญ่สุดของเมืองซู จะมีคนประมูลดาบที่องค์หญิงแคว้นเฉินทิ้งเอาไว้ ตอนนี้เป็นเวลาสองทุ่มครึ่งแล้ว ถ้าท่านเก้าเดินทางไปตอนนี้บางทีอาจจะยังทัน"

ฝู้อวี้สิงได้ยินคำพูดของเย่หยิ่ง ก็นำมือที่เตรียมจะต่อยเขาเมื่อสักครู่ดึงกลับไป "ไปรอที่โรงจอดรถ"

เมื่อพูดจบฝู้อวี้สิงก็ปิดประตูลง

เซี่ยเชียนเกอห่อผ้านวมเอาไว้ เธอนั่งอยู่บนเตียงมองไปยังฝู้อวี้สิงด้วยดวงตากลมโต "คุณจะออกไปข้างนอกเหรอคะ"

"ใช่ครับ วันนี้ที่เมืองซูมีงานประมูล และในงานมีดาบองค์หญิงแคว้นเฉินที่ยังคงหลงเหลืออยู่นำมาประมูลด้วย ผมตั้งใจจะไปดูสักหน่อย คุณจะไปกับผมหรือว่าพักผ่อนอยู่ที่นี่?"

ดาบที่เธอทิ้งไว้เมื่อหนึ่งพันปีก่อน?

ใครนำมาประมูลกัน?

ทำไมผู้คนในโลกใบนี้ล้วนจะนำสิ่งของที่เธอหลงเหลือเอาไว้เมื่อพันปีก่อนมาประมูลกันง่ายดายแบบนี้ พวกเขาเหล่านั้นหามันเจอได้อย่างไร หรือมีใครนำมันมาที่โลกนี้?