บทที่ 189 คุณท่านฝู้ถูกจับ

เดิมทีคิดว่าดาบเล่มนี้จะเป็นเหมือนดังก่อนๆ ซึ่งไม่มีใครแย่งกันประมูลมากมายนัก

แต่ปรากฏว่าทุกคนที่มาในงานวันนี้ดูเหมือนจะต้องการแย่งชิงดาบเล่มนี้กัน หลังจากที่ได้เสนอราคาเปิดประมูลของดาบเล่มนี้แล้ว ทุกคนกว่าครึ่งที่อยู่ในสนามประมูลก็ได้เริ่มยกบัตรประมูลของตนเองขึ้นมา

"หกสิบล้าน"

"หนึ่งร้อยล้าน"

"หนึ่งร้อยห้าสิบล้าน"

"สองร้อยล้าน"

ราคาสูงขึ้นเรื่อยๆ แต่ฝู้อวี้สิงยังคงนิ่งเงียบ เขามองไปยังกลุ่มคนที่ยกป้ายประมูลของตนเองเพื่อประมูลดาบเล่มนั้น เย่หยิ่งเอ่ยถามด้วยความสงสัยว่า "ท่านเก้าครับ เราจะไม่ประมูลราคาบ้างเหรอ?"

"ไม่จำเป็น"

เนื่องจากดาบเล่มนั้นไม่ใช่ของเฟิงเฉี่ยน

ของที่มีอายุนับพันปีต่อให้ได้รับการบำรุงรักษาซ่อมแซมมาอย่างดีแต่ก็คงไม่อาจบำรุงรักษาจนได้ที่ดีได้แบบนี้ ดังนั้นมันจึงเป็นของปลอม

ผู้คนที่อยู่ด้านข้างคอยเสนอราคาขึ้นมาเกรงว่าจะเป็นพวกหน้าม้า

การที่พวกเขาทำเช่นนี้วัตถุประสงค์นั้นก็คือต้องการให้เขาติดกับดัก แล้วซื้อดาบเล่มนี้ด้วยราคาสูงลิ่ว

เนื่องจากทุกคนที่รู้จักเขาล้วนรู้ดีว่าเขาชื่นชอบจะสะสมของทุกอย่างของเฟิงเฉี่ยน ดังนั้นงานประมูลในวันนี้น่าจะถูกจัดขึ้นอย่างกะทันหัน เนื่องจากงานประมูลจำเป็นต้องวางแผนล่วงหน้าเวลานาน ไม่ว่าเขาอยู่ที่ไหนล้วนจะได้รับหนังสือเชิญ แต่ว่าวันนี้เขาไม่ได้รับแม้กระทั่งจดหมายเชิญ

อีกอย่างการประมูลในครั้งนี้เพียงแค่มีบัตรก็สามารถเข้าร่วมได้

จากหลักการทั่วไปแล้ว การประมูลของโบราณเช่นนี้ธรณีประตูต้องไม่ต่ำมาก อีกอย่างเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่ด้านนอกก็ไม่น้อยเช่นนี้

ยิ่งไปกว่านั้น ไม่ต้องเดาเขาก็รู้ได้ทันทีว่าคนที่จัดการประมูลครั้งนี้ขึ้นคือใคร

ฝู้เฉิงหยุน

ไอ้โง่นั่นแน่นอน

เขาน่าจะใช้โอกาสจากการประมูลในครั้งนี้เพื่อลดทรัพยากรทางการเงินของตน จากนั้นทำให้ตนไม่สามารถประมูลที่ดินในอีกสามวันต่อไปได้สำเร็จ

เพราะว่าหากต้องการจะประมูลที่ดินสักแปลงหนึ่ง จำเป็นต้องมีทรัพยากรทางการเงินที่เพียงพอ ถ้าเขามีเงินไม่พอและเสนอราคาต่ำ แต่ฝ่ายตรงข้ามเสนอราคาสูงกว่าก็จะเป็นฝ่ายใดไป

น่าสงสารไอ้เจ้าโง่ฝู้เฉิงหยุนเหลือเกินที่คิดวิธีงี่เง่าแบบนี้มาใช้กับเขา

ฝู้อวี้สิงสังเกตว่าเซี่ยเชียนเกอที่อยู่ในอ้อมแขนของเขาดูเงียบไป เขาจึงเหลือบตามองดูเธอและพบว่าเซี่ยเชียนเกอนอนหลับอยู่ในอ้อมแขนของเขาแล้ว ฝู้อวี้สิงอุ้มเซี่ยเชียนเกอขึ้นมาแล้วรีบเดินทางออกจากหอประมูล

ก่อนที่จะเดินทางจากไป ฝู้อวี้สิงกำชับให้เย่หยิ่งอยู่ต่อกระซิบเขาเบาๆ สองสามประโยค แล้วจึงเดินทางออกไป

เมื่อฝู้อวี้สิงจากไปแล้ว เย่หยิ่งก็ได้เริ่มยกบัตรประมูลในมือของตน

"หนึ่งพันล้าน"

ทันทีที่ประโยคนี้ของเย่หยิ่งกล่าวออกมา สายตาของทุกคนก็จับจ้องไปที่เย่หยิ่ง ฝู้เฉิงหยุนที่แอบอยู่ในมุมมืดเห็นเย่หยิ่งยกป้ายขึ้นประมูล ใบหน้าของเขาก็เผยถึงรอยยิ้มออกมา ฝู้อวี้สิง ไอ้โง่เอ๋ย ในที่สุดก็โดนหลอกจนได้

รอให้เงินทั้งหมดเหล่านั้นได้มาเป็นในนามของเขาแล้ว อยากจะรู้เหลือเกินว่าฝู้อวี้สิงจะเอาเงินที่ไหนมาแย่งซื้อที่ของตระกูลจวิน

ฝู้จิงหยุนยกป้ายของตนเองขึ้นประมูลหลังจากที่เย่หยิ่งยกป้ายลง "สองพันล้าน"

เย่หยิ่งไม่ยอมแพ้ "สามพันล้าน"

ฝู้เฉิงหยุนหัวเราะหึๆ ออกมา "สามพันห้าร้อยล้าน"

เดิมทีเขาคิดว่าเย่หยิ่งจะตะโกนประมูลว่าสี่พันล้าน แต่ผลสรุปว่าเย่หยิ่งกลับวางป้ายประมูลลง ท่านเก้ากล่าวไว้ว่าให้เปิดประมูลราคาเพียงแค่สองครั้งก็พอ

ทุกสิ่งไม่ควรทำไปมากกว่าสามครั้ง

ตอนนี้ฝู้เฉิงหยุนได้ใช้เงินจำนวนสามพันห้าร้อยล้านในการซื้อดาบปลอมมาเล่มหนึ่ง เมื่อคิดดูก็รู้สึกดีใจมีความสุขเหลือเกิน

ต่อให้ดาบเล่มนั้นเป็นฝู้เฉิงหยุนที่นำมาประมูล แต่ว่าเขาก็มีสิทธิ์ที่จะซื้อประมูลกลับคืนไปได้ เฮ้อ คนโง่ก็ยังเป็นคนโง่อยู่วันยังค่ำ ไอคิวเพียงแค่นี้ของเขายังอยากจะมาต่อสู้กับท่านเก้าของเรา จะเป็นไปได้อย่างไร?

เย่หยิ่งไม่ค่อยอยากรู้เท่าไรว่าสภาพต่อจากนั้นของฝู้เฉิงหยุนจะน่าสังเวชขนาดไหน ดังนั้นหลังจากที่เขาขายราคาจบก็ได้วางป้ายประมูลลงแล้วจากไปทันที

ฝู้เฉิงหยุนแทบจะกระอักเลือด

เงินสามพันห้าร้อยล้านเขาจะไปเอามาจากที่ไหน?

......