บทที่ 212 คุณกลัวตระกูลจวิน？

"เซี่ยเชียนเกอ มีคำกล่าวที่ว่าการเป็นคนนั้นอย่าเหี้ยมเกินไป ต้องมีทางถอยให้ตนเองบ้าง วันนี้คุณทำกับฉันแบบนี้ อนาคตเมื่อฉันแข็งแกร่งแล้ว คุณก็จะตายอย่างอนาถ"

เซี่ยเชียนเกอไม่สนใจคำขู่ของจวินหลิงเสวี่ย

เธอยื่นมือออกไปบีบแก้มของจวินหลิงเสวี่ย "จวินหลิงเสวี่ย ถึงแม้ว่าคุณจะแข็งแกร่งมากแค่ไหน แต่คุณจะไม่มีวันเป็นคู่ต่อสู้ของฉันเซี่ยเชียนเกอได้ คุณรู้ไหมว่ามันเป็นเพราะอะไร?"

จวินหลิงเสวี่ยขมวดคิ้ว "เพราะอะไร?"

"เพราะว่าฉันไม่กลัวความตาย และโลกใบนี้ คนที่ไม่กลัวความตายนั้นล้วนแข็งแกร่ง เพราะคนที่สามารถมองทะลุความตาย แล้วยังมีอะไรให้กลัวอีก?"

คำพูดของเซี่ยเชียนเกอ ทำให้จวินหลิงเสวี่ยไม่สามารถตอบได้เลย

จวินหลิงเสวี่ยมองเซี่ยเชียนเกอที่อยู่ตรงหน้าตนเอง เซี่ยเชียนเกอปล่อยมือออกจากแก้มของจวินหลิงเสวี่ย เธอลุกขึ้นแล้วหยิบกระดาษทิชชูที่อยู่บนโต๊ะของเพื่อนร่วมชั้น แล้วเช็ดมือตนเอง

เธอโยนกระดาษทิชชูลงบนหน้าของจวินหลิงเสวี่ย "ฉันไม่เคยหาเรื่องใครก่อน ดังนั้นต่อไปถ้าคุณไม่อยากตาย ก็สงบเสงี่ยมหน่อย"

หลังจากกล่าวจบ เซี่ยเชียนเกอก็เดินกลับไปที่นั่งของตนเอง

เธอหยิบโทรศัพท์ออกมาเริ่มเล่นเกม

ไม่ว่าเพื่อนร่วมชั้นจะเดินไปเดินมาต่อหน้าเซี่ยเชียนเกอเซี่ยเชียนเกออย่างไร เซี่ยเชียนเกอก็ไม่เห็นพวกเขาอยู่ในสายตา ขอเพียงแค่พวกเขาเงียบก็เพียงพอแล้ว

......

ห้าโมงเย็น เวลาเลิกเรียน

เซี่ยเชียนเกอเก็บของเสร็จ เดินออกจากมหาวิทยาลัย

จวินหลิงเสวี่ยเดินตามหลังเซี่ยเชียนเกอตลอดทาง และท่าทางนั้นดูน่าอนาถเป็นมาก

เซี่ยเชียนเกอกินขนม แล้วหันไปมองจวินหลิงเสวี่ยที่เดินอยู่ข้างหลังตนเอง

"คุณเดินตามฉัน คุณต้องการให้ฉันฆ่าคุณจริง ๆ หรือ?"

จวินหลิงเสวี่ยมองเซี่ยเชียนเกอที่อยู่ตรงหน้าตนเอง เธอได้ยินเซี่ยเชียนเกอบอกว่าต้องการจะฆ่าเธอ เธอถอยหลังออกไปด้วยความกลัว "ฉันใช้เส้นทางนี้เหมือนกัน"

"ทำไมคุณไม่บอกตามตรงว่าคุณพักอาศัยอยู่ที่เดียวกับฉัน"

จวินหลิงเสวี่ยขมวดคิ้ว "ฉันไปทางนี้จริง ๆ!"

"ยังจำคำพูดที่ฉันพูดกับคุณวันนี้ได้ไหม?"

จวินหลิงเสวี่ยนึกถึงสิ่งที่จวินหลิงเสวี่ยพูดกับตัวเองอย่างละเอียด

หลังจากจำได้แล้ว จวินหลิงเสวี่ยก็หนีไปทันที

เซี่ยเชียนเกอยิ้มอย่างเย็นชา "ต่อไปถ้าคุณกล้าตามฉันอีก คุณตายแน่นอน"

หลังจากนั้น เซี่ยเชียนเกอเดินไปรถคันที่เหมือนกับของฝู้อวี้สิง เธอยื่นมือไปเปิดประตู แต่ไม่สามารถเปิดประตูได้ เชียนเกอก็เคาะหน้าต่างรถ "ฝู้อวี้สิง เปิดประตูสิ"

"ฝู้อวี้สิง? ?"

หน้าต่างรถถูกเปิดจากด้านใน และใบหน้าที่ดูชั่วร้ายก็ปรากฏขึ้นต่อหน้าเซี่ยเชียนเกอ เซี่ยเชียนเกอมองชายตรงหน้าตนเอง และรู้สึกตกตะลึง

"เสด็จพี่......"

เสด็จพี่*?

ผู้ชายกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า "คุณ ผมไม่ได้แซ่หวาง แต่ผมแซ่เหลิ่ง"

เซี่ยเชียนเกอยังคงอึ้ง มองผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าตนเอง ซึ่งดูเหมือนเสด็จพี่ของตนเองเมื่อพันปีก่อน เซี่ยเชียนเกอบีบขาของตนเองด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

เจ็บ มันไม่ใช่ความฝัน

เป็นเสด็จพี่จริง ๆ!

เป็นเสด็จพี่จริง ๆ!

ใบหน้าของเซี่ยเชียนเกอเต็มไปด้วยความตื่นเต้น เสด็จพี่ปรากฏตัวในโลกนี้ พิสูจน์ให้เห็นว่าเขากลับชาติมาเกิดเหมือนฝู้อวี้สิง?