บทที่ 214 ฉันขอร้องคุณได้โปรดตื่นเถอะ

เสียงปืนดังขึ้นสองครั้ง ผู้ชายสองคนที่อยู่ข้างหน้าเซี่ยเชียนเกอล้มลงบนพื้นและเสียชีวิตทันที เลือดของผู้ชายสองคนนั้นสาดใส่ใบหน้าของเซี่ยเชียนเกอ

เซี่ยเชียนเกอลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว และไล่ตามไปยังสถานที่ที่เสียงปืนดัง

ไม่มีคนอยู่ที่นั่นแล้ว

เซี่ยเชียนเกอมองไปรอบ ๆ เธอตะโกนเสียงดังว่า "ฉันไม่สนใจว่าคุณเป็นใคร ฉันไม่สนใจว่าทำไมคุณถึงต้องการฆ่าฉัน ฉันแค่อยากจะบอกคุณว่าทางที่ดีคุณอย่าให้ถูกฉันจับได้ มิเช่นนั้น ฉันจะทำให้คุณไม่เหลือแม้แต่เถ้าถ่าน!"

"คุณจำเอาไว้ ไม่เหลือแม้แต่เถ้าถ่าน!"

เซี่ยเชียนเกอไม่สนใจว่าคนที่แอบซ่อนตัวอยู่ในความมืดจะได้ยินหรือไม่ เธอกลับยังรถที่กำลังถูกไฟเผาไหม้ด้วยใบหน้าที่ขมขื่น

"เย่หยิ่ง ขอโทษ"

"ฉันเป็นคนที่ทำให้นายต้องตาย"

"จวินหลิงเสวี่ยพูดถูก คนอย่างฉันมักจะใช้อำนาจรังแกคนอื่นเสมอ และจากการใช้อำนาจและรังแกคนอื่นของฉัน จึงทำให้ฝู้อวี้สิงและนายถูกตามฆ่า เดิมทีคนที่ควรจะตายคือฉัน แต่เพราะนายใช้ชีวิตของนายปกป้องฉัน ถึงทำให้ฉันมีชีวิตรอด"

"เย่หยิ่ง ความจริงแล้ว ถึงแม้ว่าฉันจะรังเกียจนาย แต่ในใจของฉันนั้นถือว่านายเป็นเพื่อนมานานแล้ว"

"ตอนนี้นายตายไปแล้ว ฉันไม่รู้จะอธิบายกับฝู้อวี้สิงอย่างไร ฉันขอโทษ ฉันเป็นคนที่ทำให้นายต้องตาย ถ้าชาติหน้ามีจริง ฉันหวังว่านายจะไม่พบกับฉันอีก ถ้านายไม่พบฉัน นายอาจจะไม่ต้องตาย"

เซี่ยเชียนเกอหรี่ตาลง ดวงตาของเธอเป็นสีแดง

ขณะที่เธอกำลังจะร้องไห้ออกมา เสียงที่คุ้นเคยก็ดังเข้ามาในหูของเธอ "ถ้าผมไม่ได้พบคุณนาย แล้วชีวิตของฉันจะมีความหมายอะไร?"

เย่หยิ่งเดินออกมาจากพงหญ้าด้วยร่างกายที่เต็มไปด้วยเลือด

เขาจับหน้าท้องของตนเองเอาไว้ ยิ้มให้เชียนเกอด้วยใบหน้าขาวซีด "เมื่อก่อนไอดอลของผมคือท่านเก้า เพราะไม่ว่าเขาจะเจอเรื่องอะไร เขาก็สามารถสงบสติอารมณ์ได้ ตอนนี้ ไอดอลของผมนอกจากท่านเก้าแล้ว ยังมีคุณนายอีกคน คุณนายเป็นผู้หญิงเก่งที่สุดที่ผมรู้จัก ชีวิตของผม สามารถรู้จักท่านเก้าและคุณนายได้ แม้ว่าผมต้องตาย ก็คุ้มค่าแล้ว"

เซี่ยเชียนเกอยิ้มขณะมองเย่หยิ่งที่เดินเข้ามาหาตนเอง

แต่ยิ้มไปสักครู่ น้ำตาก็ไหลลงมา

"ฉันเกลียดฉากการลาจากชั่วนิรันดรและฉากโศกเศร้าที่สุด ตอนนี้นายเป็นทั้งสองอย่าง นายบอกมาสิว่าฉันควรจะลงโทษนายอย่างไรดี?"

เย่หยิ่งกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า "ขอเพียงแค่คุณนายมีความสุข อย่างไรก็ได้"

"ถ้าอย่างนั้นฉันจะลงโทษนายด้วยการให้นายมีชีวิตอยู่! และมีชีวิตอยู่ตลอดไป! แม้ว่าฉันจะตาย คุณก็จะต้องมีชีวิตอยู่"

เย่หยิ่งยืนอยู่ต่อหน้าเซี่ยเชียนเกอ "ครับ"

"ผมจะมีชีวิตอยู่ตลอดไป มีชีวิตอยู่เพื่อท่านเก้าและคุณนาย"

ไม่รู้ว่าฉากหน้าแตกมาเร็วเกินไปหรือเปล่า หลังจากเย่หยิ่งกล่าวจบ เขาล้มลงบนพื้นทันทีและไม่เคลื่อนไหว

เซี่ยเชียนเกอนั่งลงอย่างรวดเร็ว เพื่อตรวจอาการของเย่หยิ่ง

เสียเลือดมากเกินไป อวัยวะภายในทั้งหมดน่าจะได้รับบาดเจ็บ

เย่หยิ่งสามารถปีนออกมาจากรถได้ ถือว่าดวงแข็งแล้ว

เซี่ยเชียนเกอดึงเย่หยิ่งที่หมดสติอยู่บนพื้น แบกเขาไว้บนหลังของตนเอง และพาเขาไปที่โรงพยาบาล

ตอนนี้เธอไม่มีโทรศัพท์มือถือและไม่มีเข็มเงิน

ประกอบกับถนนสายนี้ค่อนข้างเงียบสงบ โดยทั่วไปจะไม่มีใครมา ดังนั้นเซี่ยเชียนเกอจึงทำได้เพียงแบกเย่หยิ่งแล้วเดินมุ่งหน้าไปโรงพยาบาลเท่านั้น

ขณะที่เซี่ยเชียนเกอแบกเย่หยิ่งไว้บนหลังของตนเอง เธอรู้สึกเหมือนกับว่าภูเขาไท่ซานกดทับอยู่บนหลัง "เย่หยิ่ง ทำไมนายถึงได้หนักขนาดนี้? ต่อไปนายกินข้าวน้อยลงหน่อยได้ไหม?"

เลือดบนปลายนิ้วของเย่หยิ่งหยดลงบนพื้นทีละหยด

เซี่ยเชียนเกอรู้สึกว่าหลังของตนเองเปียกโชก เธอรู้ว่ามันคือเลือดของเย่หยิ่ง เพื่อไม่ให้เย่หยิ่งตาย ขณะที่เซี่ยเชียนเกอแบกเย่หยิ่งอยู่ก็พูดจากระตุ้นเขาไปด้วย

"เย่หยิ่ง ถ้านายตาย ฉันจะบริจาคทรัพย์สินของนายไปทั้งหมด!"

เย่หยิ่งกล่าวอย่างแผ่วเบาอยู่บนหลังของเซี่ยเชียนเกอ "อยากบริจาค ก็บริจาคเถอะ เพราะผมเป็นคนโดดเดี่ยวเดียวดาย ถ้าตอนนั้นท่านเก้าไม่ช่วยชีวิตผมไว้ บางทีผมอาจจะตายอยู่ที่ไหนสักแห่งแล้ว"

เซี่ยเชียนเกอ "......"

"ดังนั้น คนที่นายห่วงใยมากที่สุดคือฝู้อวี้สิง?"

เย่หยิ่งกล่าวอยู่ข้างหูของเซี่ยเชียนเกอ "ท่านเก้ามีบุญคุณที่ช่วยชีวิตผมไว้ และตั้งแต่วินาทีที่เขาช่วยชีวิตผม ชีวิตของผมก็เป็นของเขาแล้ว ดังนั้นการที่ผมช่วยชีวิตคุณนายโดยไม่คำนึงถึงชีวิตของตนเอง ไม่ใช่เพราะว่าคุณนายมีความสำคัญกับผม แต่เป็นเพราะสำหรับท่านเก้า นอกจากคุณท่านแล้ว คุณนายเป็นคนสำคัญที่สุด"

"ดังนั้น คุณนายจะตายไม่ได้ ถ้าคุณนายตายไปแล้ว ท่านเก้าจะเสียใจและอยู่อย่างตายทั้งเป็น คุณนายไม่รู้หรอกว่าก่อนที่คุณนายจะปรากฏตัวออกมา ท่านเก้าไม่เคยยิ้มเลย แต่หลังจากคุณนายปรากฎตัวออกมาแล้ว ท่านเก้ายิ้มทุกวัน และเมื่อผมเห็นท่านเก้ายิ้ม ทำให้ผมรู้สึกมีความสุขมาก"

"อย่างน้อย นี่ก็พิสูจน์ให้เห็นว่าท่านเก้าอยู่กับคุณนาย เขาเบิกบานใจและมีความสุขมาก ดังนั้นคุณนาย คุณต้องสัญญากับผม ต่อไปไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น คุณจะต้องไม่ทิ้งท่านเก้าไว้คนเดียว"

"แค๊ก ๆ ๆ ......"