บทที่ 215 ผมชื่อเหลิ่งหลินเย่

ไม่รู้ว่าเย่หยิ่งฟื้นขึ้นมาเพราะคำพูดของเซี่ยเชียนเกอ หรือว่าจากการช่วยเหลือของเซี่ยเชียนเกอ เขานอนอยู่บนพื้น ลืมตาขึ้นทันที มองเซี่ยเชียนเกอที่อยู่หน้าตนเอง และกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนแรงว่า "ทำไมคุณนายต้องเอาเปรียบผมตลอดด้วย?"

"ผมอายุเยอะกว่าคุณ คุณไม่เพียงต้องการเป็นพี่สาวของผม แต่ยังต้องการเป็นบรรพบุรุษของผมด้วย คุณนาย คุณรังแกคนมากเกินไปแล้ว และผมก็มีอารมณ์เหมือนกัน"

เมื่อเซี่ยเชียนเกอเห็นเย่หยิ่งฟื้น เธอสูดลมหายใจ รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเธอ "ฉันเป็นคนที่พูดตามความสามารถ ถ้านายคิดว่าฉันไม่คู่ควรที่จะเป็นพี่สาวหรือบรรพบุรุษของนาย ถ้าเช่นนั้นรอนายหายดีแล้ว ขอเพียงนายสามารถเอาชนะฉันได้ ฉันก็จะยอมรับนายเป็นพี่ชาย นายคิดว่าอย่างไร?"

เย่หยิ่งคิดถึงลักษณะนิสัยที่หยาบคายของเซี่ยเชียนเกอ และกลืนน้ำลาย "ผมคิดไตร่ตรองแล้ว ผมเป็นน้องชายของคุณดีกว่า พูดล้อเล่นน่ะ การเอาชนะคุณ? บางทีชาติหน้ามันก็เป็นไปไม่ได้"

เซี่ยเชียนเกอรู้สึกขบขันเย่หยิ่ง เธอมองเย่หยิ่งอย่างจริงจัง "ฉันดีใจมากที่นายฟื้นขึ้นมา"

"นั่นเป็นเพราะทักษะทางการแพทย์ที่ยอดเยี่ยมของคุณนาย"

หลังจากหยุดชั่วครู่ เย่หยิ่งกล่าวว่า "ขอบคุณครับ คุณนาย"

"ประโยคนี้ ฉันควรจะพูดกับนาย ขอบคุณ ที่ปกป้องฉันด้วยชีวิต"

นี่เป็นครั้งแรกที่เย่หยิ่งมองเซี่ยเชียนเกอที่ขอบคุณตนเองอย่างจริงจัง

เขารู้สึกเก้อเขินจึงมองไปทางอื่น "เมื่อสักครู่ตอนที่ผมหมดสติ เรื่องที่คุณนายบอกว่าจะแนะนำผู้หญิงให้ผมรู้จัก อย่าลืมนะ"

เซี่ยเชียนเกอ "......"

"พูดคำไหนเป็นคำนั้น"

เซี่ยเชียนเกอช่วยพยุงเย่หยิ่งลุกขึ้นจากพื้น จากนั้นก็พยุงเขาแล้วเดินไปข้างหน้า เย่หยิ่งถามเซี่ยเชียนเกอ "ผมอยากรู้ว่าคนที่คุณนายจะแนะนำให้ผมรู้จักคือใคร?"

"ความลับ"

"ดูเหมือนผู้หญิงที่คุณนายรู้จักนั้นมีไม่มาก นอกจากผู้หญิงโหดเหี้ยมพวกนั้นแล้ว เหลือคนดีเพียงคนเดียว ก็คือโจงฉิง ดังนั้น คราวนี้ผู้หญิงที่คุณนายจะแนะนำให้ผมรู้จักคือโจงฉิง?"

เย่หยิ่งเดาถูกอย่างง่ายๆ แบบนี้เนี่ยนะ

นี่มันน่าเบื่อเกินไปแล้ว

เซี่ยเชียนเกอยังคงรักษาความลึกลับต่อไป "บอกว่ามันเป็นความลับ ก็ต้องเป็นความลับ ฉันจึงไม่สามารถบอกนายได้"

เซี่ยเชียนเกอพยุงเย่หยิ่ง และเดินต่อไป

"เชียนเกอ!"

ร่างของฝู้อวี้สิงปรากฏขึ้นข้างหลังเซี่ยเชียนเกอ เมื่อเซี่ยเชียนเกอเห็นฝู้อวี้สิง เธอและเย่หยิ่งหันไปมองฝู้อวี้สิง ฝู้อวี้สิงเดินมาอยู่ตรงหน้าเซี่ยเชียนเกอด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยกังวล เขามองใบหน้าที่เต็มไปด้วยเลือดของเซี่ยเชียนเกอ และเสื้อผ้าที่เปื้อนเลือดจนกลายเป็นสีแดง ฝู้อวี้สิงยกมือที่สั่นแล้ววางลงบนใบหน้าของเซี่ยเชียนเกอ

"เป็นฝีมือของใคร?"

"คุณถูกคนอื่นทำร้ายจนได้รับบาดเจ็บขนาดนี้ได้อย่างไร?"

เซี่ยเชียนเกอไอสองครั้ง และกล่าวกับฝู้อวี้สิงว่า "ฝู้อวี้สิง ฉันไม่เป็นไร เพราะเย่หยิ่งใช้ร่างกายของเขาปกป้องฉันเอาไว้ ฉันไม่เป็นไร เย่หยิ่งได้รับบาดเจ็บมากกว่าฉัน ดังนั้น พวกเราส่งเย่หยิ่งไปโรงพยาบาลก่อน"

ฝู้อวี้สิงเหลือบมองเย่หยิ่งที่กำลังจะไม่ไหว เขารับตัวเย่หยิ่งไปจากเซี่ยเชียนเกอ แล้วแบกเขาไว้บนหลัง" เชียนเกอ มานี่ ผมจะจูงมือคุณ"

เซี่ยเชียนเกอส่ายศีรษะ "ไม่จำเป็น ฉันเดินตามหลังคุณ คุณพาเย่หยิ่งขึ้นรถก่อน แล้วฉันจะตามไปทันที"

เนื่องจากมีรถบรรทุกขนาดใหญ่และรถที่ระเบิดขวางอยู่ข้างหน้า ดังนั้นรถของฝู้อวี้สิงนั้นจอดอยู่ข้างหน้า ฝู้อวี้สิงเหลือบมองเซี่ยเชียนเกอที่กำลังยิ้มให้ตนเอง ถึงแม้เซี่ยเชียนเกอจะบอกว่าตนเองไม่เป็นไร แต่ฝู้อวี้สิงยังคงยื่นมือออกมาจับมือของเซี่ยเชียนเกอเอาไว้ พาเธอและเย่หยิ่งไปตรงที่จอดรถ

เซี่ยเชียนเกอเดินตามฝู้อวี้สิง เธอยกมือขึ้นและจับหน้าอกของตนเองด้วยมือที่เต็มไปด้วยเลือด

เธอรู้ว่านี่ไม่ใช่เลือดของเย่หยิ่ง แต่เป็นเลือดของตนเอง

เมื่อสักครู่เธอมัวแต่เป็นห่วงเย่หยิ่ง จึงไม่ได้สนใจตนเอง

ตอนนี้ เย่หยิ่งไม่เป็นไรแล้ว เมื่อเธอมีปฏิกิริยาตอบสนอง เธอถึงได้รู้ว่าความจริงว่าเธอได้รับบาดเจ็บเหมือนกัน เธอถูกผู้ชายที่ซ่อนตัวอยู่ในความมืดทำร้ายจากด้านหลัง เพราะเป็นปืนเก็บเสียง ดังนั้นจึงทำให้เธอไม่ได้ยินเสียง

อย่างไรก็ตาม แม้ว่าจะไม่ถูกหัวใจ แต่เธอก็ได้รับบาดเจ็บเช่นกัน

โชคดีที่เลือดของเย่หยิ่งอยู่บนร่างกายของเธอ มิเช่นนั้น ฝู้อวี้สิงจะต้องรู้ว่าความจริงว่าเธอได้รับบาดเจ็บเหมือนกัน

มือของเซี่ยเชียนเกอเย็นเฉียบ ฝู้อวี้สิงหันกลับมามองใบหน้าที่ขาวซีดของเซี่ยเชียนเกอ และถามว่า "เชียนเกอ ทำไมมือของคุณเย็นขนาดนี้ คุณได้รับบาดเจ็บหรือเปล่า?"

เซี่ยเชียนเกอส่ายศีรษะ "ไม่ ฉันไม่เป็นไร เพราะเมื่อสักครู่ฉันแบกเย่หยิ่งไว้บนหลัง และตัวเขาหนักมาก คุณดูสิ ร่างกายฉันกระปรี้กระเปร่าขนาดนี้ จะบาดเจ็บได้อย่างไร? อีกอย่าง ฉันเป็นคนเก่ง"

ดวงตาของฝู้อวี้สิงเต็มไปด้วยกังวล เขาปล่อยมือเซี่ยเชียนเกอ และสั่งเซี่ยเชียนเกอว่า "รอผมอยู่ที่นี่"

หลังจากกล่าวจบ ฝู้อวี้สิงแบกเย่หยิ่งไปที่รถของตนเอง แล้ววิ่งมาอยู่ข้างเซี่ยเชียนเกออีกครั้ง อุ้มเธอไว้ในอ้อมแขนของตนเอง "ในเมื่อคุณรู้สึกเหนื่อย งั้นเส้นทางที่เหลือ ผมจะเป็นคนอุ้มคุณไปเอง"

เซี่ยเชียนเกอคล้องแขนไว้บนคอของฝู้อวี้สิง เธอพิงศีรษะบนหน้าอกของฝู้อวี้สิง "ฝู้อวี้สิง คุณรู้ได้อย่างไรว่าฉันกับเย่หยิ่งอยู่ที่นี่?"

"ตอนที่เกิดระเบิด เย่หยิ่งใช้โทรศัพท์มือถือของคุณโทรหาผม เขาบอกผมว่าคุณกำลังตกอยู่ในอันตราย และให้ผมรีบช่วยคุณ จากนั้นผมก็ขับรถมาอย่างเร็วที่สุด แต่ท้ายที่สุด ผมยังคงมาสาย เชียนเกอ ขอโทษด้วย ตอนที่คุณต้องการผมมากที่สุด แต่ผมกลับไม่สามารถอยู่ข้างกายคุณได้ คุณจะโทษผมไหม?"

เปลือกตาของเซี่ยเชียนเกอหนักเล็กน้อย เธอกอดแขนของฝู้อวี้สิงแน่นแล้วส่ายศีรษะ "ไม่โทษคุณหรอก ขอเพียงแค่คุณมาแล้ว ฉันก็สบายใจแล้ว"

"เพราะสถานที่ที่มีฝู้อวี้สิงอยู่ เป็นสถานที่ที่ปลอดภัยที่สุด"