บทที่ 216 สวยมากไหม?

เธอลุกขึ้นนั่งบนเตียงอย่างยากลำบาก พอเห็นฝู้อวี้สิงที่นอนคว่ำอยู่บนตัวเธอ เซี่ยเชียนเกอยกมือขึ้น แล้ววางลงบนหัวของฝู้อวี้สิงก่อนจะแตะโดนผม แต่เพิ่งจะวางมือลง ฝู้อวี้สิงก็ตื่นทันที

เขาลืมตาขึ้น แล้วเห็นว่าเซี่ยเชียนเกอตื่นแล้ว เขายื่นมือออกมา ก่อนจะคว้าตัวเซี่ยเชียนเกอมากอดเอาไว้ เขากอดอย่างระมัดระวัง กลัวว่าถ้าตัวเองใช้แรงเยอะเกิน จะทำให้แผลของเซี่ยเชียนเกอฉีกได้

เซี่ยเชียนเกอยกมือขึ้น แล้วลูบหลังของฝู้อวี้สิง : "ฉันทำให้คุณเป็นห่วงอีกแล้วใช่ไหม?"

"คุณไม่ทำให้ผมเป็นห่วงวันไหนบ้าง?"

เซี่ยเชียนเกอพูดขึ้น : "คุณเป็นห่วงฉัน แสดงว่าคุณใส่ใจฉัน ฝู้อวี้สิง คุณดูฉันตอนนี้สิ ไม่ได้เป็นอะไรเลยสักหน่อย เพราะฉะนั้น คุณไม่ต้องเป็นห่วงฉันหรอก"

ได้ยินฝู้อวี้สิงพูดเพียง : "คุณคือภรรยาของผม ถึงคุณจะไม่ได้เป็นอะไร ผมก็ต้องเป็นห่วงคุณอยู่ดี เชียนเกอ ทำไมไม่บอกผม ว่าได้รับบาดเจ็บ? คุณรู้ไหม ว่าผมกลัวแค่ไหน ตอนที่เรียกคุณแล้วคุณไม่ตอบสนองอะไรเลย?"

เธอรู้สิ

แต่สถานการณ์ตอนนั้น เย่หยิ่งได้รับบาดเจ็บมากกว่า ถ้าเธอบอกฝู้อวี้สิงไปว่า เธอก็ได้รับบาดเจ็บเช่นกัน ฝู้อวี้สิงก็คงจะไม่เป็นห่วงเย่หยิ่ง แล้วมาเป็นห่วงเธอแน่ๆ บวกกับที่ เขาเป็นคนขับรถ เธอจึงอยากให้เขาตั้งใจขับรถมากกว่า ไม่อย่างนั้น ถ้าได้รับบาดเจ็บทั้งสามจะทำยังไง?

เรื่องแบบนี้ มันเกิดขึ้นได้ง่ายมาก

ดังนั้น เธอจึงไม่ได้บอกฝู้อวี้สิง ว่าเธอได้รับบาดเจ็บ อีกอย่าง เธอรู้ตัวดี ว่าอาการตัวเองเป็นยังไง แผลแค่นั้น ไม่ได้ทำให้เธอตายหรอก แต่ถ้ายังไม่ส่งตัวเย่หยิ่งไปโรงพยาบาล เขาอาจจะตายจริงก็ได้

เซี่ยเชียนเกอคิดได้เท่านี้ ก็ผละตัวออกจากฝู้อวี้สิง เธอยกมือขึ้นแล้ววางแนบหน้าของฝู้อวี้สิง : "ฝู้อวี้สิง เพราะว่าฉันรู้ไง ถ้าฉันบอกคุณว่าฉันได้รับบาดเจ็บ คุณจะเป็นห่วงฉัน ฉันก็เลยไม่บอก อีกอย่าง คุณเห็นแล้วนี่ว่าตอนนี้ฉันไม่ได้เป็นอะไร? ไม่ได้เป็นอะไรเลยสักนิด? เพราะฉะนั้น คุณอย่าโกรธฉันอีกเลยนะ?"

ฝู้อวี้สิงจูบริมฝีปากของเซี่ยเชียนเกอ : "แค่นี้ผมก็รักคุณไม่ไหวแล้ว จะให้ผมเกลียดคุณลงได้ยังไง"

เซี่ยเชียนเกอพูดพร้อมรอยยิ้ม : "ฉันว่าแล้ว ฝู้อวี้สิงของฉันใจดีที่สด แต่ฝู้อวี้สิง เย่หยิ่งเป็นยังไงบ้าง? เขายังมีชีวิตอยู่ใช่ไหม?"

"หมอบอกว่าโชคดีที่คุณปฐมพยาบาลขั้นต้นไว้ ก็เลยยังมีชีวิตรอด แต่ร่างกายของเขาได้รับบาดเจ็บสาหัส เกรงว่าในอนาคต ร่างกายอาจจะไม่ค่อยดี"

ตอนที่ฝู้อวี้สิงพูดประโยคนี้ ในสายตาของเขากำลังโทษตัวเอง

"ถ้าวันนั้น ผมเป็นคนไปส่งคุณ เย่หยิ่งคงไม่บาดเจ็บสาหัสขนาดนี้"

"แต่ถ้าคุณเป็นคนไปส่งฉัน คนที่จะได้รับบาดเจ็บคือคุณนะ เย่หยิ่งแทบจะตายต่อหน้าฉัน ฉันยังรับไม่ได้เลย ถ้าที่ตรงนั้นคือคุณ ฉันคิดว่า ฉันต้องบ้าคลั่งแน่ๆ"

ฝู้อวี้สิงมองเซี่ยเชียนเกออย่างตั้งใจ : "เชียนเกอ ผมสัญญา ว่าผมจะพยายามไม่ให้ตัวเองได้รับบาดเจ็บ ไม่ให้ตัวเองเป็นอะไร และผมก็หวังว่าคุณก็จะสัญญากับผมเหมือนกัน ว่าจะไม่ไปทำเรื่องอันตรายพวกนั้นอีก อย่าให้ตัวเองได้รับบาดเจ็บ เพราะว่าผมกลัวจริงๆ ว่าคุณจะจากผมไป"

เธอก็ไม่สามารถทำใจจากฝู้อวี้สิงไปเช่นกัน

ดังนั้น เธอต้องใช้ชีวิตดีๆ

"อื้ม ฉันสัญญา"

พูดจบ เซี่ยเชียนเกอก็ลูบท้องตัวเองแล้วพูดว่า : "ฉันหิวแล้ว"

"งั้นเดี๋ยวผมไปซื้อของอร่อยๆ ให้คุณกินแล้วกัน คุณต้องเป็นเด็กดีอยู่ในโรงพยาบาลแล้วรอผมกลับมานะ หืม?"

เซี่ยเชียนเกอพยักหน้า แล้วมองฝู้อวี้สิงเดินออกไป

พอฝู้อวี้สิงออกไป เซี่ยเชียนเกอก็เผยสีหน้าเจ็บปวดออกมาทันที

เจ็บเป็นบ้า!

"เป็นอะไรครับ? เจ็บแผลเหรอครับ?"

น้ำเสียงขี้เล่น ดังขึ้นจากด้านหลังประตู สายตาของเซี่ยเชียนเกอหยุดอยู่ที่เสื้อกาวน์สีขาวบนตัวเหลิ่งหลินเย่

วินาทีที่เธอเห็นชื่อบนเสื้อของเหลิ่งหลินเย่ เธอถึงกับอึ้งไปเล็กน้อย แท้จริงแล้วเรื่องราวหลังจากที่เธอสลบไม่ใช่ฝัน แต่คือความจริงสินะ

เธอเจอกับเสด็จพี่จริงๆ และเสด็จพี่ของเธอยังบอกกับเธออีกว่า ในชาตินี้ของเขานั้น มีชื่อว่าเหลิ่งหลินเย่

เซี่ยเชียนเกอเผยรอยยิ้มที่สดใสให้กับเหลิ่งหลินเย่ เหลิ่งหลินเย่เดินมายืนข้างเหลิ่งหลินเย่ แล้วถามเธอว่า : "ทำไมทุกครั้งที่คุณเจอผม ถึงได้ยิ้มแหยๆ ใส่ผมด้วยครับ?"

"ทุกครั้งตรงไหนคะ?"

เหลิ่งหลินเย่นั่งลงข้างเซี่ยเชียนเกอ เขาหยิบยาแก้ปวดออกมาจากกระเป๋าเสื้อของเขา ก่อนจะฉีดเข้าร่างกายของเซี่ยเชียนเกอ : "ขอผมคิดดูก่อนนะครับ ครั้งที่คุณเจอผม ก็มาจีบผมเลย ถามว่าผมชื่ออะไร จากนั้นก็ยิ้มแหยใส่ผม ครั้งที่สอง คือตอนที่ผมกำลังผ่าตัด

ตอนนั้นสติของคุณค่อนข้างขุ่นมัว แต่พอเจอผมคุณก็ยิ้มแหยใส่ แล้วก็ตอนนี้ ผมมาเพื่อตรวจดูว่าคุณฟื้นหรือยัง เลยเอายาแก้ปวดมาฉีดให้ด้วย คุณยังคงยิ้มแหยใส่ผมอีก คุณเซี่ย ที่ผ่านมา เวลาเจอผู้ชายหน้าตาดี ก็จะยิ้มแบบนี้ให้พวกเขาเหรอครับ?"