บทที่ 217 เธออยากจะทำอะไรกันแน่?

"ส่วนเรื่องของเย่หยิ่ง หมอบอกว่าอาการของเขาค่อนข้างหนัก อาจจะไม่มีสติไปสักพัก เพราะฉะนั้น ผมเลยคิดว่ายังไม่จำเป็นที่ต้องไปเยี่ยม เพราะเขายังไม่ได้สติ รอสักสองวัน ให้ร่างกายเขาดีขึ้นสักหน่อย ผมค่อยพาคุณไปเยี่ยมเขานะ"

เซี่ยเชียนเกอฟังฝู้อวี้สิงพูดจบ ก็เผยรอยยิ้มขึ้นบนหน้า : "ฉันคิดว่าพวกเราอย่าเพิ่งไปรบกวนเย่หยิ่งเลยดีกว่า เขามีสาวสวยคอยดูแลไม่ใช่หรือไง? ฉันเชื่อว่าเขาคงหวังว่าพวกเราจะให้พื้นที่เขาได้ใช้เวลากับสาวสวยที่ดูแลเขามากกว่า"

ถ้าเย่หยิ่งได้รู้สิ่งที่เซี่ยเชียนเกอ เขาต้องกระอักเลือดแน่ๆ

เพราะเขาในตอนนี้ รู้สึกว่าตัวเองโดนกระตุ้นอย่างรุนแรง

......

เวลานี้ ในห้องพักผู้ป่วยของเย่หยิ่ง

เย่หยิ่งนอนอยู่บนเตียงผู้ป่วย มองว่าตัวเองอยู่ที่ไหน พยาบาลพิเศษที่อ้วนท้วนกำลังใช้ข้ออ้างในการเช็ดตัว แต่แท้จริงกำลังฉวยโอกาสแต๊ะอั๋งเขาอยู่ เขาแทบจะร้องไห้ออกมาแล้ว

ท่านเก้าหาพยาบาลพิเศษให้เขาจากไหนกัน?

แกล้งเขาที่ได้รับบาดเจ็บ ไม่สามารถขยับตัวได้ใช่ไหม?

ไหนบอกว่าผิวขาว ขายาว สวย อ่อนโยน เห็นอกเห็นใจคนไง

แล้วนี่??

อ้วนเตี้ยไม่พอ หน้าตาก็ไม่ดีอีก

บนหน้ายังเต็มไปด้วยสิวฮอร์โมนวัยรุ่นอีก ไม่ ไม่ใช่สิววัยรุ่น นี่มันสิววัยทอง

เพราะพยาบาลพิเศษตรงหน้านั้น ดูเหมือนจะแก่มาก

เย่หยิ่งที่นอนอยู่บนเตียงผู้ป่วย มองพยาบาลพิเศษตรงหน้าของตัวเอง : "ป้าครับ ขอถามเสียมารยาทหน่อยครับ ป้าอายุเท่าไหร่แล้วครับ?"

พยาบาลพิเศษกะพริบตาใส่ฝู้อวี้สิง : "คุณพี่คะ ปีนี้หนูเพิ่งจะสิบแปดเอง"

คุณพี่?

พูดโกหกจะโดนฟ้าผ่าได้นะ!

"ป้าครับ ช่วยพูดความจริงได้ไหมครับ? ปีนี้ป้าอายุเท่าไหร่กันแน่?"

พยาบาลพิเศษใช้หมัดอันใหญ่ของเธอ ทุบเข้ากลางอกเย่หยิ่ง : "พี่คะ หนูก็บอกแล้วไง ว่าปีนี้หนูเพิ่งจะสิบแปด"

เย่หยิ่งแทบจะอ้วกแล้ว

"ป้าครับ ช่วยเป็นคนปกติหน่อยได้ไหมครับ?"

"พี่คะ พี่ควรเรียกหนูว่าน้องสาว เรียกป้าอะไรกัน? หนูไม่ได้แก่อย่างที่คุณพี่พูดสักหน่อย?"

เย่หยิ่งรู้สึกว่าอาการบาดเจ็บของตัวเอง หนักขึ้นกว่าเดิม

คุณป้าคนนี้ทำไมเป็นแบบนี้?

เย่หยิ่งแสดงท่าทาง ว่าตัวเองยอมแล้วจริงๆ

"ป้าครับ อย่าเป็นแบบนี้เลย ร่างกายของผมรับความบั่นทอนแบบนี้ไม่ได้ ดังนั้นคุณช่วย ออกห่างผมหน่อยได้ไหม?"

พยาบาลพิเศษยังคงเช็ดตัวให้เย่หยิ่งอย่างต่อเนื่อง "คุณพี่คะคุณฝู้เป็นคนส่งฉันมาดูแลคุณพี่ ร่างกายคุณพี่ยังไม่ดีขึ้น ถ้าฉันไปแสดงว่าฉันได้เงินฟรีไม่ใช่เหรอคะ? แล้วอีกอย่าง คุณพี่ดูสิคะว่าฉันดูแลคุณพี่ดีขนาดไหน? เพราะฉะนั้นคุณพี่ อย่าไล่ฉันไปเลยนะคะ"

ตอนนี้เขาไม่ได้ต้องการป้าแก่ท่านนี้มาดูแลจริงๆ น่ะสิ

เย่หยิ่งมองมือที่อยู่บนเอวของตัวเอง แทบจะร้องไห้ออกมา : "ผมไม่ได้ให้คุณคืนเงิน ถ้าอย่างนั้น ถือว่าผมขอนะครับ คุณไปเถอะ? ดีไหมครับ?"

พยาบาลพิเศษมองบนใส่เย่หยิ่ง ท่าทางที่ราวกับบ้าผู้ชายนั้นทำให้เย่หยิ่งรู้สึกกลัวมากจริงๆ เขาจับแผลตัวเองแล้วพยายามลุกขึ้น แล้วนั่งบนเตียง เขาขยับตัวเพียงเล็กน้อยแต่เจ็บจนต้องร้องขอชีวิต

แต่เพื่อที่จะไล่ป้าตรงหน้าตัวเองไปให้พ้น เย่หยิ่งทำได้เพียงพยายามอดทนความเจ็บนั้นไว้แล้วค่อยๆ ก้าวไปยังประตู ส่วนป้าก็คอยเดินประกบตามหลังเย่หยิ่ง : "คุณพี่คะ? ร่างกายคุณพี่ยังบาดเจ็บอยู่เลย แล้วนี่ คุณพี่จะไปไหนคะ?"

"คุณพี่?"

พยาบาลพิเศษยื่นมือออกมา อยากจะช่วยพยุงเย่หยิ่ง แต่เย่หยิ่งนั้นมองพยาบาลพิเศษตรงหน้าเขาอย่างโมโหพร้อมตะคอกใส่ : "ออกไป! อย่ามาจับตัวฉัน!"