บทที่ 218 เขาไม่ได้ทำอะไรกับฉัน

เข็มในมือของเหลิ่งหลินเย่ ถูกฉีดเข้าร่างกายของเย่หยิ่ง

สติของเย่หยิ่งหายไปในทันที

พอเซี่ยเชียนเกอและฝู้อวี้สิงมาถึง ก็เห็นเหลิ่งหลินเย่จับมีดผ่าตัด เตรียมทำอะไรบางอย่างกับเย่หยิ่งเข้าพอดี ฝู้อวี้สิงรีบพุ่งตัวเข้าไป แล้วจับมือของเหลิ่งหลินเย่เอาไว้ : "คุณจะทำอะไรกันแน่?"

เหลิ่งหลินเย่ดึงมือตัวเอง ออกจากมือของฝู้อวี้สิง : "เมื่อสักครู่คนไข้ขยับตัวแรงเกินไป ทำให้แผลของเขาฉีก ผมก็เลยจะตัดเส้นด้ายออก แล้ว เย็บให้เขาใหม่ ทำไมเหรอครับ? คุณไม่อยากให้ผมเย็บแผลให้เขา? อยากเห็นเขาเลือดไหลหมดตัว?"

ฝู้อวี้สิงมองเย่หยิ่งที่ไม่มีสติ ถามเหลิ่งหลินเย่ว่า : "คุณก็เย็บของคุณสิ จะให้มันสลบทำไม?"

เหลิ่งหลินเย่พูดพร้อมกับหัวเราะ : "ถ้าผมไม่ให้เขาสลบ เขาก็กลัวสิครับ เพราะไม่มีคนไข้คนไหน ชอบเห็น หมอผ่าท้องของตัวเองหรอกมั้งครับ"

ไม่รู้ว่าเพราะอะไร ฝู้อวี้สิงยังคงไม่เชื่อเหลิ่งหลินเย่สักเท่าไหร่

เขาหันไปมองเซี่ยเชียนเกอ : "เชียนเกอ คุณลองมาดูอาการของเย่หยิ่งหน่อยสิ"

เซี่ยเชียนเกอเหลือบมองเหลิ่งหลินเย่แวบหนึ่ง จากนั้นก็เดินไปยืนข้างเขา ก่อนจะหยิบมีดผ่าตัดออกจากมือของเขา เธอวัดชีพจรของเย่หยิ่งก่อน หลังจากที่มั่นใจว่าเย่หยิ่งไม่ได้เป็นอะไร เซี่ยเชียนเกอก็เย็บแผลให้เย่หยิ่งใหม่ พลางพูดว่า : "ฝู้อวี้สิง เย่หยิ่งไม่ได้เป็นอะไร คุณไม่ต้องเป็นห่วงเขาหรอก"

อีกอย่าง ฉันเชื่อว่าคุณหมอเหลิ่ง จะไม่ทำเรื่องที่ทำร้ายเย่หยิ่ง ยังไงแล้วอาชีพของเขาคือหมอ เขาต้องช่วยคน ไม่ใช่ทำร้ายคน"

ฝู้อวี้สิงมองเหลิ่งหลินเย่ตรงหน้าของตัวเองอย่างเย็นชา เมื่อสบตาเข้ากับตาที่ไม่สามารถคาดเดาได้ของเหลิ่งหลินเย่ ฝู้อวี้สิงไม่พูดอะไรสักคำแล้วยืนอยู่ข้างเซี่ยเชียนเกอ แล้วปกป้องเธอ

เหลิ่งหลินเย่จับจมูกตัวเองอย่างอึดอัดใจ : "ดูเหมือนว่าคุณฝู้ยังคงไม่เชื่อในตัวผมนะครับ ถ้าอย่างนั้น ผมขอตัวก่อนแล้วกัน"

พูดจบ เหลิ่งหลินเย่ก็ออกจากห้องพักผู้ป่วยของเย่หยิ่ง

หลังจากที่เซี่ยเชียนเกอเย็บแผลให้เย่หยิ่งเสร็จ เธอก็ลุกขึ้นยืน แล้วโยกแขนฝู้อวี้สิง : "เป็นอะไร?"

ฝู้อวี้สิงส่ายหัว : "เปล่า ผมแค่รู้สึกว่า ผมคุ้นเคยกับเหลิ่งหลินเย่มาก"

เมื่อชาติที่แล้วฝู้อวี้สิงกับเสด็จพี่ของเธอเป็นเพื่อนสนิทกัน ถ้ารู้สึกคุ้นเคยก็ไม่แปลก

หากหลังจากนี้ ความทรงจำของฝู้อวี้สิงกลับมา ก็จะรู้สึกไม่มีอะไรแล้ว

เซี่ยเชียนเกอลากฝู้อวี้สิงไปนั่งลงด้านข้าง : "ตอนนี้เย่หยิ่งไม่ได้เป็นอะไรแล้ว ถ้าเขาไม่ขยับตัว แล้วพักผ่อน เดี๋ยวก็ดีขึ้น"

"คุณล่ะ? เมื่อกี้เย็บแผลให้เย่หยิ่ง รู้สึกไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า?"

ฝู้อวี้สิงทำให้เซี่ยเชียนเกอหัวเราะ : "ฉันแค่เย็บแผลให้เย่หยิ่งแป๊บเดียว ร่างกายจะไม่สบายได้เลยเหรอ? ฝู้อวี้สิง ฉันไม่ใช่ตุ๊กตารูปปั้นนะ ฉันไม่ได้เป็นอะไร งั้นเราสองคน เฝ้าเย่หยิ่งอยู่ที่นี่ก็แล้วกัน?"

"อื้ม รอมันตื่น"

เซี่ยเชียนเกอควงแขนฝู้อวี้สิงแล้วอ้อนเขา : "งั้นฉันขอนอนซบคุณแป๊บหนึ่งได้ไหม? ฉันเริ่มง่วงนิดหน่อยแล้ว"

ฝู้อวี้สิงได้ยิน ลุกขึ้นยืนแล้วอุ้มเซี่ยเชียนเกอขึ้น : "ผมส่งคุณกลับไปพักผ่อนที่ห้องดีกว่า?"

เซี่ยเชียนเกอส่ายหัว : "ไม่เอา ฉันอยากนอนซบคุณแป๊บหนึ่ง"

เซี่ยเชียนเกอกอดคอฝู้อวี้สิงเอาไว้ แล้วแนบหน้าลงที่อกของเขา ท่าทางของเธอเหมือนกับแมวน้อยที่ขี้เกียจ : "ฉันชอบซบอกของคุณ เพราะแบบนี้ ฉันจะได้รู้สึกว่าคุณอยู่กับฉันตลอดเวลา"

ฝู้อวี้สิงช่วยจัดแจงเส้นผมที่ปรกหน้าของเซี่ยเชียนเกอ

"งั้นคุณนอนเถอะ ผมอยู่เป็นเพื่อนคุณเอง"

"อื้ม"

เซี่ยเชียนเกอที่ซุกอยู่ในอกของฝู้อวี้สิง ไม่นานก็ผล็อยหลับไป ฝู้อวี้สิงหลุบตามองเซี่ยเชียนเกอในอ้อมแขนตัวเอง ด้วยสายตาที่เอ็นดู

......

บ่ายสามโมง เย่หยิ่งค่อยๆ ลืมตาขึ้น แล้วมองไปยังด้านข้าง ที่ฝู้อวี้สิงกอดเซี่ยเชียนเกอเอาไว้ เย่หยิ่งตะโกนออกมาเสียงเบา : "ท่านเก้า"

ฝู้อวี้สิงทำท่าให้เขาเงียบ ห้ามเย่หยิ่งไม่ให้พูด

เย่หยิ่งทำได้เพียงมองฝู้อวี้สิงตรงหน้าตัวเอง พอเห็นว่าสายตาของเขามองเซี่ยเชียนเกออยู่ตลอดเวลา เย่หยิ่งรู้สึกเหมือนว่าตัวเองกำลังถูกโจมตี

ท่านเก้าจะช่วย ละสายตามามองเขาสักหน่อยได้ไหม?

ยังไงเขาก็เป็นคนป่วยเหมือนกันนะ

"ท่านเก้าครับ ผม......"

เย่หยิ่งยังพูดไม่ทันจบ เซี่ยเชียนเกอก็ขยับตัวในอ้อมแขนของฝู้อวี้สิง จากนั้น ฝู้อวี้สิงก็หันมามองเย่หยิ่ง ด้วยสายตาที่เยือกเย็น

เย่หยิ่ง: "......"

ก็ได้ๆ เขาไม่พูด ไม่พูด

เซี่ยเชียนเกอพูดพึมพำในอ้อมแขนของฝู้อวี้สิง : "ที่รัก ฉันอยากกินกุ้งแดง"