บทที่ 220 ร่างกายนายนี่มันแข็งแกร่งจริงๆ!

"เธอว่า หลังจากที่เซี่ยเชียนเกอตาย แล้วมีคนที่หน้าเหมือนเซี่ยเชียนเกออีกคนปรากฏตัวต่อหน้าฝู้อวี้สิง เขาจะเป็นยังไง?"

เขาไม่ปล่อยโอกาสให้ฉินฮวนได้พูดต่อ ชายคนนั้นร้องออกมาเหมือนคนบ้า : "มันจะเหมือนคนที่หมดหนทาง แล้วคว้าฟางเส้นสุดท้ายในชีวิตนั้นเอาไว้ ส่วนเธอ ก็คือฟางเส้นสุดท้ายของเขา!

ถ้ามันรู้ว่า เซี่ยเชียนเกอที่มันรักตาย ผู้หญิงคนที่อยู่ตรงหน้ามัน เป็นเพียงตัวแทนเท่านั้น แต่ว่า ตัวแทนคนนี้หน้าตาเหมือนกับคนที่ตัวเองรักเป๊ะๆ เขาไม่มีทางผลักไสเธอ จึงทำได้แค่เก็บตัวเธอไว้ข้างกายเขา เพื่อให้ตัวเองทรมาน

ความรู้สึกทรมานแบบนี้ คงเหมือนจะตายทั้งเป็นจริงๆ และมันคือสิ่งที่ฉันต้องการ"

ปีศาจร้ายชัดๆ

นรกคงว่างเปล่า เพราะปีศาจร้ายมาอยู่โลกมนุษย์ คำนี้เอาไว้นิยามผู้ชายคนนี้เลยสินะ?

ฉินฮวนมองชายตรงหน้าเธอ : "เย่หยิ่งคือมือขวาของฝู้อวี้สิง แต่ตอนนี้ เย่หยิ่งกลับต้องมาเจ็บตัวเพราะเซี่ยเชียนเกอ เพราะอย่างนั้น คุณเลยอยากฆ่าเย่หยิ่งคืนนี้ คุณคิดว่าเป็นไปได้เหรอคะ?"

"บนโลกนี้ มีอะไรที่ฉันทำไม่ได้บ้าง"

"แต่ว่าฝู้อวี้สิงอยู่กับเซี่ยเชียนเกอ"

ชายคนนั้นพูดพร้อมกับหัวเราะ : "เมื่อไม่นานมานี้ ฉันตั้งใจแกล้งทำเป็นคุยโทรศัพท์ ตอนที่เย่หยิ่งออกมา ให้เขารู้ว่า คืนนี้ฉันจะจัดการเซี่ยเชียนเกอ พอถึงเวลา เย่หยิ่งต้องบอกเรื่องนี้กับฝู้อวี้สิงและเซี่ยเชียนเกอแน่นอน ถ้าฝู้อวี้สิงรู้ว่า คืนนี้จะมีคนไล่ฆ่าเซี่ยเชียนเกอ

มันต้องพาเซี่ยเชียนเกอกลับบ้านแน่นอน เพราะว่า มันรู้สึกว่าที่บ้านปลอดภัยกว่าโรงพยาบาล ดังนั้น รอเซี่ยเชียนเกอและฝู้อวี้สิงกลับ เราก็เริ่มลงมือกับเย่หยิ่งได้แล้ว"

ฉินฮวนไม่คิดว่าผู้ชายคนนี้จะคิดแผนไล่เซี่ยเชียนเกอและฝู้อวี้สิงออกไปได้

"งั้นคืนนี้ เราจะลงมือกันเมื่อไหร่คะ?"

"รอสัญญาณจากฉัน พอฝู้อวี้สิงและเซี่ยเชียนเกอกลับไป พวกเธอก็ลงมือได้เลย จำไว้ว่า ต้องทำอย่างรวดเร็ว ห้ามให้ฝู้อวี้สิงและเซี่ยเชียนเกอร็ทันเด็ดขาด ถ้าไม่อย่างนั้น ไอ้เย่หยิ่งนี่คงตายยาก"

ฉินฮวนพยักหน้า : "ค่ะ ฉันจะจำไว้"

"ลงไปเตรียมตัวได้แล้ว"

"ค่ะ"

.......

เย่หยิ่งไม่รู้เรื่องที่ ชายคนนั้นและฉินฮวนวางแผนไว้เลยสักนิด

เลยทำให้เซี่ยเชียนเกอและฝู้อวี้สิงไม่รู้เรื่องไปด้วยปริยาย หลังจากที่ฝู้อวี้สิงจัดการเรื่องเอกสารของเซี่ยเชียนเกอเสร็จ พวกเขาทั้งสองคนก็ออกจากโรงพยาบาล ตอนที่ออกจากโรงพยาบาล เซี่ยเชียนเกอได้ซื้อส่วนผสมของยามากมายกลับบ้าน เพราะเธอต้องพัฒนายาแก้ปวดให้เย่หยิ่ง

หลังจากที่เซี่ยเชียนเกอและฝู้อวี้สิงกลับไป เจ้าสามก็เดินเข้ามา ในห้องพักผู้ป่วยของเย่หยิ่ง เจ้าสามถือกระเช้าผลไม้ แล้ววางลงตรงหน้าเย่หยิ่ง :

"พี่ใหญ่ครับ ได้ข่าวว่าอวัยวะภายในของพี่เสียหายไม่ไหวแล้ว แต่พี่ยังมีชีวิตอยู่? ชีวิตพี่นี่มัน ยืนยาวกว่าเต่าอีกนะครับ"

เย่หยิ่งมองเจ้าสามที่อยู่ตรงหน้าตัวเอง : "นายพูดไม่เป็น ก็หุบปากไป อะไรคือชีวิตของฉัน ยืนยาวกว่าเต่า? เต่าเอาไว้เปรียบเทียบกับคนงั้นเหรอ?"

เจ้าสามเอาแอปเปิลออกมาจากกระเช้าผลไม้ แล้วเช็ดบนตัวของเขา จากนั้นก็กัดเสียงดังกรอบ : "พี่ใหญ่ พี่ก็พอใจเถอะ! ที่ผมใช้เต่ามาเปรียบเทียบพี่ เป็นเพราะว่าผมอยากให้อายุยืนกว่านี้หน่อย พี่ต้องอดทนไว้นะ ห้ามตายเด็ดขาด เพราะถ้าพี่ตาย อนาคต ท่านเก้าและคุณนาย ก็จะแกล้งผมแค่คนเดียว"

เย่หยิ่งพูดด้วยใบหน้าที่ซีด : "ถึงฉันจะไม่ตาย นายก็เป็นคนเดียวที่โดนแกล้งอยู่ดี"

เจ้าสามทำเสียงจิ๊ปาก : "ที่พี่พูดมา ก็เหมือนจะถูกเหมือนกันนะ เหมือนผมโดนแกล้งอยู่ตลอด"

"กร่อบ กร่อบ"

เจ้าสามยังคงกินแอปเปิลคำโตอย่างต่อเนื่อง เขากินไปด้วย พ่นน้ำลายไปทางเย่หยิ่งด้วย เย่หยิ่งยกมือขึ้นอย่างทรมาน แล้วเช็ดหน้าตัวเอง : "นายอย่าพ่นน้ำลายมาทางฉันได้ไหม?"

เจ้าสามถุยน้ำลายใส่เขายังไงกัน?

"นี่มันน้ำจากแอปเปิล"

"ถุย น้ำลายนายชัดๆ"

เจ้าสามยกมือขึ้นเช็ดปากของตัวเอง จากนั้นก็ทิ้งแอปเปิลลงถังขยะที่อยู่ในมุมหนึ่ง พอทิ้งเสร็จ เจ้าสามก็หยิบกล้วยขึ้นมาหนึ่งลูกแล้วเริ่มกิน

เย่หยิ่ง: "......"

"นายช่วยป้อนฉันสักคำไหม ยังไงฉันก็เป็นผู้ป่วยคนหนึ่ง?"