บทที่ 221 เป้าหมายของพวกเขาคือผม

"พวกคุณเป็นใคร?"

เห็นเพียงชายอ้วนและแข็งแรงสองคนเข้ามาทางประตู พวกเขาตรงไปที่ข้างๆของเย่หยิ่ง หยิบมีดออกมา แล้วยกขึ้นไปแทงเย่หยิ่งโดยไม่พูดอะไรสักคำ

ร่างกายของเย่หยิ่งหลบได้อย่างรวดเร็ว เขาก็ล้มลงกับพื้นแล้วมีเลือดออกจากปาก

"ปึก......"

"แค่ก ๆ!"

เหลิ่งหลินเย่ยืนอยู่ข้างๆ เมื่อเห็นว่าชายทั้งสองต้องการจะจัดการกับเย่หยิ่ง เขาจึงรีบไปด้านข้างชายทั้งสองยกมือขึ้นไปจับชายทั้งสองไว้แน่น

จากนั้นเขาก็พูดกับเย่หยิ่งว่า "คุณเย่ รีบหนีไป!"

เย่หยิ่งตะเกียกตะกายอยู่บนพื้นด้วยความเจ็บปวด เขาส่ายหัว: "คุณหมอเหลิ่ง อย่าสนใจผม ผมไม่มีเรี่ยวแรง เดินไม่ไหวแล้ว"

เมื่อเหลิ่งหลินเย่ได้ยินสิ่งนี้ เขาจึงปล่อยชายทั้งสอง จากนั้นก็เข้าไปหาเย่หยิ่ง อยากจะพยุงเขาขึ้นแล้วพาหนีออกไป ทว่า ชายทั้งสองผลักเหลิ่งหลินเย่ออก

จากนั้นพวกเขาก็พูดขู่เหลิ่งหลินเย่ "ถ้าแกมาขวางทางพวกฉันอีกรอบ เชื่อไหมว่า พวกฉันจะฆ่าแกกับมันไปพร้อมๆกันเลย?"

ร่างกายของเหลิ่งหลินเย่กระแทกเข้ากับตู้ข้างๆ เขากอดขาของชายทั้งสองไว้ "คุณเย่เป็นคนไข้ของฉัน ถ้าพวกแกอยากทำอะไรเขา ก็ข้ามศพฉันไปก่อน คนเป็นหมออย่างฉัน ทนดูคนไข้ตายไปต่อหน้าต่อตาไม่ได้!"

"รนหาที่ตาย!"

ชายคนนั้นเตะเข้าไปที่ร่างกายของเหลิ่งหลินเย่ เหลิ่งหลินเย่ถูกเตะจนขดตัวงอ เขามองไปที่เย่หยิ่งแล้วพูดขึ้นว่า"คุณเย่ รีบหนีไป!"

"หนีสิ!"

"คุณหมอเหลิ่ง......"

เย่หยิ่งลุกขึ้นจากพื้นด้วยความยากลำบาก เขาต้องการเข้าไปช่วยเหลิ่งหลินเย่ ทว่า ถูกเตะและล้มลงกับพื้นเสียก่อน

ครั้งนี้เย่หยิ่งขยับไม่ได้แล้วจริงๆ

รู้สึกเหมือนอวัยวะภายในกำลังจะเปลี่ยนตำแหน่งแล้วจริงๆ

"คุณเย่"

เหลิ่งหลินเย่ลุกขึ้นจากพื้น เมื่อเห็นว่ามีดในมือของชายคนนั้นกำลังจะแทงร่างกายของเย่หยิ่ง เหลิ่งหลินเย่จึงรีบพุ่งเข้าไปรับมีดแทนเย่หยิ่ง

ในเวลานั้นเอง เซี่ยเชียนเกอและฝู้อวี้สิงก็มาถึงพอดี

เมื่อเห็นเหลิ่งหลินเย่ถูกชายชุดดำแทง เซี่ยเชียนเกอก็รีบพุ่งเข้าไปด้วยสีหน้าที่เป็นกังวล: "เสด็จพี่!"

หลังของเหลิ่งหลินเย่ได้รับบาดเจ็บ เขามองดูเย่หยิ่งที่ถูกตัวเองทับไว้ใต้ร่าง เหลิ่งหลินเย่พูดกับเซี่ยเชียนเกอว่า"ช่วย ช่วย ช่วยคุณเย่ด้วย"

เซี่ยเชียนเกอมองไปยังเย่หยิ่งที่ถูกเหลิ่งหลินเย่ทับไว้ เธอช่วยพยุงเหลิ่งหลินเย่ขึ้นจากพื้นก่อน จากนั้น ก็มองไปยังเย่หยิ่งที่อาเจียนเป็นเลือดและหมดสติไป "เย่หยิ่ง อย่าอำฉันเล่นนะ!"

"เย่หยิ่ง"

ฝู้อวี้สิงมองไปยังเหลิ่งหลินเย่ที่ได้รับบาดเจ็บและเย่หยิ่งที่หมดสติไป เขามองเพียงแวบเดียว ก็ละสายตาจากตรงนั้น

นัยน์ตาของเขาเต็มไปด้วยความอาฆาตแค้น

"รนหาที่ตาย!"

หลังจากพูดจบ ฝู้อวี้สิงก็แย่งมีดจากมือของชายทั้งสอง และจัดการสองคนนั้นอย่างง่ายดาย เขาเหลือชายคนหนึ่งไว้ ใช้มีดจี้ไปที่คอของเขา แล้วพูดขู่ว่า "บอกฉันมา ว่าใครเป็นคนส่งแกมา? ถ้าแกพูด ฉันจะไว้ชีวิตแก แต่ถ้าแกไม่พูด ฉันจะฆ่าแกทิ้งตอนนี้เลย!"

ชายคนนั้นแสยะยิ้ม จากนั้นเขาก็กัดยาพิษในปากของตัวเองและฆ่าตัวตาย