บทที่ 222 ทำไมฝู้อวี้สิงทำเป็นทุกอย่างเลย?

หลังจากฟังคำพูดของฝู้อวี้สิงแล้ว เซี่ยเชียนเกอก็พยักหน้าและกล่าวว่า "ก็จริง เย่หยิ่งเป็นมือขวาของคุณ ถ้าไม่มีเย่หยิ่ง คุณก็จะสูญเสียผู้ช่วยมากความสามารถไป จากนั้น ถ้าพวกเขาคิดจะจัดการคุณ ดูเหมือนว่าจะง่ายขึ้นมาก "

ฝู้อวี้สิงยกมือขึ้นและลูบหัวเซี่ยเชียนเกอ "เชียนเกอของผมฉลาดที่สุดเลย ดังนั้น ต่อไปนี้ เพื่อป้องกันไม่ให้เย่หยิ่งเกิดเรื่อง เราต้องดูแลเขาให้ดีหน่อย"

"แล้วฉันล่ะ? คุณคิดว่าพวกเขาจะทำร้ายฉันในภายหลังไหม?"

ฝู้อวี้สิงเหยียดมือออกไป แล้วดึงเซี่ยเชียนเกอเข้ามาไว้ในอ้อมแขน "ทำร้ายแน่นอน! หลังจากที่เย่หยิ่งเกิดเรื่อง เป้าหมายต่อไปที่พวกเขาจะจัดการก็คือคุณ เพราะหากไม่มีเย่หยิ่ง พวกเขาจะมีโอกาสทำร้ายคุณมากกว่า"

เซี่ยเชียนเกอขมวดคิ้ว "ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับฉัน หลังจากนั้น พวกเขาก็จะเริ่มมาทำร้ายคุณใช่ไหม?"

เขาก็ไม่รู้เช่นกัน เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าผู้ชายที่อยู่เบื้องหลังของเรื่องทั้งหมดนี้เป็นใคร จัดการผู้หญิงลึกลับคนหนึ่งได้ และตอนนี้ ก็มีชายลึกลับอีกคนปรากฏขึ้น ทำไมเขาและเชียนเกอของเขา มักจะเจอเรื่องแบบนี้นะ?

ฝู้อวี้สิงหรี่ตาลง มองไปยังเซี่ยเชียนเกอที่ซบอกของเขาอยู่ เขายื่นมือออกมา และกอดเธอไว้แน่น

"เชียนเกอ สัญญากับผมสิว่า ต่อไปนี้ ถ้ามีคนต้องการทำร้ายคุณ ไม่ว่าคนข้างๆคุณจะเป็นใคร ให้คุณหนีไปก่อน! เพราะว่า ผมไม่อยากให้คุณได้รับบาดเจ็บเพราะคนอื่นอีก!"

เธอเองก็อยากจะวิ่งหนีเหมือนกัน แต่เธอทำไม่ได้ คนอื่นใช้ชีวิตของพวกเขาแลกกับชีวิตของเธอ เพราะชีวิตของคนอื่นก็คือชีวิตเหมือนกัน

ยิ่งไปกว่านั้น ถ้าครั้งต่อไปฝู้อวี้สิงอยู่เคียงข้างเธอ ตอนที่เธออยู่ในอันตราย จะให้เธอหนีไปเหมือนกันเหรอ?

ไม่ เธอไม่สามารถทิ้งเขาและหนีไปได้

เพราะฉะนั้น เรื่องบางเรื่อง มันไม่ได้ง่ายอย่างที่ฝู้อวี้สิงพูด

เมื่อคิดถึงตรงนี้ เซี่ยเชียนเกอก็มองไปที่ฝู้อวี้สิง เธอยกมือขึ้นแล้วจับไปที่ใบหน้าของฝู้อวี้สิง "ถ้าครั้งหน้า ฉันตกอยู่ในอันตรายอีกครั้ง และคนที่อยู่เคียงข้างฉันคือคุณ ฉันจะไม่ทิ้งคุณไว้ข้างหลังแล้วหนีไปแน่นอน"

หลังจากที่ฝู้อวี้สิงได้ยินคำพูดของเซี่ยเชียนเกอ เขาก็ไม่สามารถบอกได้ว่าเขารู้สึกอย่างไร เขาเพียงรู้สึกว่าเชียนเกอของเขาซื่อบื้อมาก ซื่อบื้อจริงๆ

ทว่า ความซื่อบื้อของเธอนั้น กลับทำให้เขาใจเต้น

บางที นี่อาจเป็นสิ่งที่เรียกว่าความรัก

"นี่มันก็ดึกมากแล้ว คุณยังไม่ได้กินอะไรเลย ผมไปทำอาหารให้คุณกินนะ?"

"โอเค"

หลังจากที่ฝู้อวี้สิงออกไป เซี่ยเชียนเกอก็นอนอยู่บนเตียง และหลังจากนั้นไม่นานเธอก็หลับไป

เมื่อเธอตื่นขึ้นอีกครั้งฟ้าก็มืดแล้ว

เซี่ยเชียนเกอลุกขึ้น ไปอาบน้ำแต่งตัวครู่หนึ่ง จากนั้นก็ลงไปหาฝู้อวี้สิงด้านล่าง ตอนนี้ ฝู้อวี้สิงกำลังทำขนมหวานอยู่ในครัว

เซี่ยเชียนเกอก้าวไปข้างหน้า และมองดูขนมหวานที่อยู่ด้านข้าง บนใบหน้าของเธอจึงมีรอยยิ้มผุดขึ้นมา "ทั้งหมดนี้ คุณเป็นคนทำเหรอ?"

ฝู้อวี้สิงพยักหน้า "ใช่ ผมทำเองหมดเลย คุณฝันแล้วละเมอพูดไม่ใช่เหรอ ว่าอยากกินเค้ก? ถ้าคุณชอบมันมากขนาดนี้ ผมก็ต้องทำให้คุณอยู่แล้ว พอดีมีแป้งเหลือจากการทำเค้ก ผมก็เลยทำขนมหวานเหล่านี้ให้คุณ คุณลองชิมดูสิ รสชาติเป็นยังไงบ้าง?"

ทำไมฝู้อวี้สิงทำเป็นทุกอย่างเลย?

ดูเธอสิ เหมือนทำอะไรไม่เป็นเลย

เซี่ยเชียนเกอหยิบขนมชิ้นหนึ่งในจานขึ้นมา แล้วกินเข้าไป เธอพยักหน้าขณะกิน "อร่อย"

"ถ้าคุณชอบ ก็กินเยอะๆนะ ผมทำเค้กไว้ให้คุณด้วย แต่ต้องรอหน่อย กำลังอบอยู่"

เซี่ยเชียนเกอพยักหน้า เธอหยิบขนมขึ้นมาชิ้นหนึ่ง แล้วป้อนเข้าไปในปากของฝู้อวี้สิง

เซี่ยเชียนเกอและฝู้อวี้สิงกำลังป้อนขนมให้ซึ่งกันและกัน ดูภาพนี้แล้ว สามารถทำให้ผู้พบเห็นอิจฉาตาร้อนได้

......

ในเวลาเดียวกัน