บทที่ 223 จวินหลิงเสวี่ยดังแล้ว

ตอนนี้ กำลังรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาล

ดังนั้น จวินหลิงเสวี่ยจึงพาลูกน้องไปโรงพยาบาล แต่ไม่พบเซี่ยเชียนเกอ เพราะหมอบอกกับเธอว่า วันนี้เซี่ยเชียนเกอออกจากโรงพยาบาลแล้ว จวินหลิงเสวี่ยจึงพาลูกน้องไปที่หน้าวิลล่าของฝู้อวี้สิง จวินหลิงเสวี่ยและลูกน้องทั้งสองของเธอ นั่งอยู่ตรงนั้นอย่างลับๆล่อๆ จากนั้น จวินหลิงเสวี่ยก็สั่งลูกน้องทั้งสองของเธอว่า "นายสองคน ไปเอาถังน้ำมันลงมาจากรถของฉัน แล้วเทรอบๆบ้านให้ทั่ว"

"คุณหนู นี่คุณหนูจะ......"

สายตาของจวินหลิงเสวี่ยมีความอาฆาตอยู่ "ตอนนี้เซี่ยเชียนเกอกำลังบาดเจ็บ ไม่ว่าเธอจะแข็งแกร่งแค่ไหนเธอก็ไม่สามารถหลบหนีจากวิลล่าได้อย่างแน่นอน ดังนั้น ฉันจะเผาเธอให้ตาย"

"แต่ว่า ฝู้อวี้สิงยังอยู่ในวิลล่านะครับ"

จวินหลิงเสวี่ยแสยะยิ้ม "เซี่ยเชียนเกอกับฝู้อวี้สิงตายไปด้วยกัน ไม่ดีกว่าเหรอ? หากพวกเขาทั้งคู่ตาย ฉันก็สามารถเอาที่ดินในมือของฝู้อวี้สิงคืนมาได้"

ลูกน้องของจวินหลิงเสวี่ยถามเธอขึ้นด้วยความสงสัย "ทว่า คุณหนูครับ ฝู้อวี้สิงถูกไล่ล่าและลอบฆ่ามาหลายปี เขายังสามารถมีชีวิตอยู่ได้ และไม่เป็นอะไร ก็พิสูจน์ได้ว่า รอบตัวของฝู้อวี้สิงมีลูกน้องมากมายคอยคุ้มกันเขาอยู่ ถ้าวันนี้ พวกเราทำอะไรลงไปด้วยความประหม่า ถ้าฝู้อวี้สิงจับได้ พวกเรา รวมถึงคุณหนูก็จะต้องตายไปพร้อมกันนะครับ"

หลังจากที่จวินหลิงเสวี่ยได้ยินสิ่งที่ลูกน้องของเธอพูด เธอพยักหน้า "ที่พวกนายพูดก็ถูก ถ้าพวกนายถูกฝู้อวี้สิงจับ และสาวเรื่องถึงฉัน ฉันก็ต้องตายอย่างแน่นอน ดังนั้น เมื่อกี้ฉันจึงคิดหาวิธีที่ต่อให้พวกนายถูกจับ ฝู้อวี้สิงก็ไม่รู้ว่าฉันเป็นคนบงการได้ พวกนายอยากฟังดูไหม?"

ในใจของลูกน้องมีลางสังหรณ์ที่ไม่ดี

จวินหลิงเสวี่ยเอ่ยปากพูดต่อ โดยไม่เปิดโอกาสให้ลูกน้องได้พูด "ฉันจำครอบครัวของพวกนายได้ พวกเขาทั้งหมดอยู่ในบ้านของฉันใช่ไหม?"

ที่แท้ คุณหนูรองของพวกเขาจะใช้แผนการที่เธอถนัด ตามความโหดเหี้ยมอันเป็นที่เลื่องลือของเธอ

จวินหลิงเสวี่ยไม่จำเป็นต้องพูดต่อ พวกลูกน้องก็รู้แล้วว่าจวินหลิงเสวี่ยต้องการจะพูดอะไร เธอกำลังใช้ครอบครัวของพวกเขา มาข่มขู่พวกเขาว่าอย่าปากพล่อย ต่อให้พวกเขาต้องตาย พวกเขาก็ไม่สามารถสาวถึงตัวเธอได้ ไม่เช่นนั้น ครอบครัวของพวกเขาทั้งหมดจะตายด้วยน้ำมือของจวินหลิงเสวี่ย

แม้ว่าลูกน้องจะโกรธมากกับสิ่งที่จวินหลิงเสวี่ยทำ แต่พวกเขาก็ไม่กล้าทำอะไรจวินหลิงเสวี่ย เพราะถ้าจวินหลิงเสวี่ยไม่สามารถกลับไปที่ตระกูลจวินได้อย่างปลอดภัย ตระกูลจวินก็จะให้เขาทั้งสองคนรับผิดชอบอยู่ดี เมื่อถึงเวลานั้น ครอบครัวของพวกเขาก็จะทำร้ายและอยู่อย่างลำบาก ดังนั้น พวกเขาจึงต้องฟังคำพูดของจวินหลิงเสวี่ย และนำน้ำมันเบนซินสองถังออกจากรถแล้วเทลงไปรอบๆบ้าน

เนื่องจากฝู้อวี้สิงอยู่ในห้องใต้ดิน เขาจึงไม่ได้กลิ่นน้ำมันเบนซินในขณะนั้น

ในทางกลับกัน เซี่ยเชียนเกอที่กำลังหลับอยู่ก็ลุกขึ้นจากเตียงอย่างระมัดระวัง เนื่องจากเธอเคยถูกลอบฆ่าหลายครั้ง ตอนนี้ แม้เซี่ยเชียนเกอจะหลับอยู่ ก็สามารถรู้สึกได้ถึงอันตรายจากความรู้สึกของเธอ

เมื่อได้กลิ่นเหม็นของน้ำมันเบนซิน เซี่ยเชียนเกอที่เพิ่งลุกจากเตียงก็ได้ยินเสียง "ฟู่" ไฟลามไปทั่ววิลล่าเมื่อลูกน้องทั้งสองของจวินหลิงเสวี่ยจุดไฟ เธอก็ไปหลบอยู่ข้างๆ เมื่อเธอเพิ่งซ่อนตัวเสร็จ องครักษ์ลับของฝู้อวี้สิงที่หลบอยู่ในมุมมืด ก็ตระหนักได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ และพวกเขาทั้งหมดก็วิ่งออกมาจากมุมมืด

บอดี้การ์ดชุดดำกลุ่มหนึ่ง กำลังช่วยกันดับไฟ

ห้องของเซี่ยเชียนเกอถูกไฟไหม้

ไฟเริ่มลุกจากผ้าม่านและลามเข้าไปในห้อง เซี่ยเชียนเกอเหลือบมองไปที่ห้อง และไม่พบร่างของฝู้อวี้สิง เซี่ยเชียนเกอปิดปากและจมูกของเธอแล้ววิ่งออกจากห้อง "ฝู้อวี้สิง"

เซี่ยเชียนเกอวิ่งและขยับร่างกายมากเกินไป จึงส่งผลกระทบต่อบาดแผลของเธอ หน้าผากของเธอเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อเย็น "ฝู้อวี้สิง"

หลังจากที่ฝู้อวี้สิงดูอาการของเย่หยิ่งด้านล่างเสร็จ ทันทีที่เขาขึ้นไปชั้นบน เขาได้กลิ่นเหม็นของน้ำมันเบนซิน และเห็นบ้านของเขาถูกไฟไหม้ และเห็นเซี่ยเชียนเกอวิ่งลงมาชั้นล่าง ฝู้อวี้สิงจึงรีบวิ่งเข้าไปหาเซี่ยเชียนเกอ และรีบดึงตัวเธอเข้ามาให้อ้อมแขนของตัวเอง "เชียนเกอ"

ดวงตาของเซี่ยเชียนเกอเบลอไปหมด "ฝู้อวี้สิง......"

"แค่ก ๆ ๆ"

เซี่ยเชียนเกอเอนตัวลงในอ้อมแขนของฝู้อวี้สิง เธอถูกฝู้อวี้สิงอุ้มออกจากวิลล่า มองไปยังองครักษ์ลับที่กำลังดับไฟอยู่นอกวิลล่า เขาจ้องตรงไปที่หัวหน้าองครักษ์ลับ "นายหาเหตุผลที่ดีที่สุด มาอธิบายให้ฉันฟังด้วยแล้วกัน"

เขาแค่ไปดูเย่หยิ่งสิบกว่านาที วิลล่าก็ถูกเผาแล้ว

ในแต่ละปี เขาเสียเงินเป็นจำนวนมาก ในการจ้างองครักษ์ลับที่ไร้ประโยชน์เหล่านี้เพื่ออะไร?

หัวหน้าหน่วยองครักษ์มืดค่ำยืนนิ่งอยู่ข้างหลังฝู้อวี้สิง จากนั้นจึงอธิบายให้ฝู้อวี้สิงฟังว่า "ผมขอโทษครับท่านเก้าเนื่องจากความประมาทของผม บ้านจึงถูกไฟไหม้ แต่ผมจับคนสองคนที่จุดไฟได้แล้วครับ ท่านเก้าต้องเค้นพวกเขาด้วยตัวเองไหมครับ?"

"ภายในครึ่งชั่วโมง ถ้าฉันไม่รู้ข่าวเกี่ยวกับคนบงการ พวกนายก็ไสหัวออกไปจากที่นี่ซะ!"

ฝู้อวี้สิงทิ้งคำพูดเหล่านี้ไว้เบื้องหลังและอุ้มเซี่ยเชียนเกอไปที่รถ

เมื่อมองไปยังเซี่ยเชียนเกอที่กอดคอของตัวเองไว้แน่น ฝู้อวี้สิงก็ยกมือขึ้นและโอบกอดเซี่ยเชียนเกอไว้ในอ้อมอกของเขา "เมื่อกี้ ทำให้คุณตกใจและกลัวใช่ไหม?"

เซี่ยเชียนเกอส่ายหัว "ไม่ ไฟแค่นั้น ทำอะไรฉันไม่ได้หรอก แค่ฉันไม่เห็นคุณอยู่ข้างๆ ก็เลยตกใจ เมื่อกี้คุณลงไปดูอาการของเย่หยิ่งเหรอ?"

เมื่อพูดถึงเย่หยิ่ง ฝู้อวี้สิงก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย