บทที่ 225 เพราะฉันคือเซี่ยเชียนเกอ

เธอจะกล้ารังแกผู้หญิงชั้นต่ำอย่างเซี่ยเชียนเกอได้อย่างไร ถ้าเธอลงมือ แล้วเซี่ยเชียนเกอสวนกลับงั้นเธอก็จะตายอย่างอนาถใช่ไหม?

เมื่อคิดถึงตรงนี้ จวินหลิงเสวี่ยก็ส่ายหัวให้เซี่ยเชียนเกออย่างแรง "ไม่ ฉันจะไม่ติดกับเธอหรอก เธออยากให้ฉันรังแกเธอ ดูก็รู้ว่า เธอตั้งใจให้ฉันรังแกเธอ แล้วเธอก็จะสวนกลับใช่ไหม?"

หลังจากที่เซี่ยเชียนเกอได้ยินคำพูดของจวินหลิงเสวี่ย คิ้วของเธอก็เลิกขึ้นเล็กน้อย

"ตอนนี้ เธอเป็นคนดังในโซเชียลแล้ว ดังนั้น ฉันจะกล้าตีเธอได้อย่างไร? ถ้าฉันตีเธอจนเป็นอะไรไปแล้วแฟนคลับของเธอก็จะแก้แค้นฉัน ฉันจะทำไง? ในเมื่อเธอเสแสร้งและยุยงคนอื่นเก่งอยู่แล้ว"

เซี่ยเชียนเกอคนนี้กำลังหลอกด่าเธอว่าปลอมเปลือก? เรียกร้องเป็นเสแสร้งบนโซเชียลเป็นอย่างเดียวเหรอ?

จวินหลิงเสวี่ยถูกเซี่ยเชียนเกอพูดแซะจนรู้สึกโกรธมาก เธอมองไปยังเซี่ยเชียนเกอที่อยู่ตรงหน้าเธอ และจ้องไปยังหล่อนด้วยสายตาที่เย็นชา "เซี่ยเชียนเกอ มันจะมากเกินไปแล้วนะ ฉันทนเธอครั้งแล้วครั้งเล่า แต่ทำไม เธอกลับรังแกฉันซ้ำแล้วซ้ำเล่าล่ะ? มาทำร้ายฉัน? เธอทำแบบนี้ มัน......"

ในขณะนี้ จวินหลิงเสวี่ยไม่สามารถหาคำอธิบายความรู้สึกของเธอ ที่ถูกเซี่ยเชียนเกอพูดแซะได้ "มันจะมากไปแล้วนะ"

หลังจากที่เซี่ยเชียนเกอได้ยินคำพูดของจวินหลิงเสวี่ย รอยยิ้มก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเธอ

"ใช่ ฉันทำเกินไปมาก แต่ถึงฉันจะมากเกินไปแค่ไหน แล้วเธอจะทำไม? หรือว่า เธออยากจะตีฉันจริงๆสักครั้ง? แต่ เธอคิดว่าตัวเองจะสู้ฉันได้ไหม?"

ไม่

เพราะเธอสู้เซี่ยเชียนเกอไม่ได้

เธอกำลังอดทน พยายามไม่ถือสาเซี่ยเชียนเกอ

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ จวินหลิงเสวี่ยก็พยายามอดทนต่อความเจ็บปวดแล้วยกโต๊ะกับเก้าอี้บนพื้นขึ้น จากนั้นนั่งลงและทันทีที่เธอนั่งลง เซี่ยเชียนเกอก็ถีบจวินหลิงเสวี่ยลงกับพื้นอีกครั้ง

จวินหลิงเสวี่ยลุกขึ้นจากพื้นอย่างเหลือทน และจ้องที่เซี่ยเชียนเกอ "เซี่ยเชียนเกอ!"

"ทำไม?"

จวินหลิงเสวี่ยกำหมัดแน่น "ครั้งนี้ เธอถีบฉันอีกทำไม?"

"เพราะเธอเหม็น! เธอรู้ไหมว่ากลิ่นบนร่างกายของเธอ ทำให้ฉันขยะแขยงแค่ไหน? มันน่ารังเกียจแค่ไหน? ฉันไม่เข้าใจจริงๆ คนเป็นอึหมาอย่างเธอ ทำไมไม่รู้จักเจียมเนื้อเจียมตัว? หรือว่า ในใจของเธอคิดว่า แค่ฉีดน้ำหอมลงไปในกองอึหมาหน่อย อึหมาก็จะกลายเป็นกลิ่นหอมแล้ว งั้นเหรอ?"

สิ่งที่เซี่ยเชียนเกอพูด ทำให้ใบหน้าของจวินหลิงเสวี่ยบิดเบี้ยว

"เซี่ยเชียนเกอ!"

เซี่ยเชียนเกอมองไปยังจวินหลิงเสวี่ยที่อยู่ตรงหน้าเธอโดยไม่เกรงกลัว และเธอก็พูดเยาะเย้ยจวินหลิงเสวี่ยต่อ"ทำไม? ทำหน้าแบบนี้ ฉันพูดผิดงั้นเหรอ? เธอมันก็อึหมาดีๆนี่เอง ถ้าเธอคิดว่าฉันเปรียบเทียบไม่ถูกไม่เชื่อ ก็ลองถามเพื่อนในห้องดูสิ เพื่อดูว่าเธอเหมือนอึหมาจริงๆหรือเปล่า?"

เกินไปจริงๆ!

เซี่ยเชียนเกอคนนี้ทำเกินไปจริงๆ!

หล่อนมาพูดแบบนี้กับเธอได้ไง?

"เซี่ยเชียนเกอ เธอ เธอ เธอ......"