บทที่ 226 เธอกล้าที่จะแข่งขันกับหลิงเสวี่ยไหม

ชายหนุ่มมองดูโต๊ะเรียนที่อยู่ตรงหน้าถูกเซี่ยเชียนเกอตบเบาๆ ก็พังเสียแล้ว เขาจึงมองเซี่ยเชียนเกอแล้วก็กลืนน้ำลาย:"เธอ......"

"เธอทำลายโต๊ะเรียนของมหาวิทยาลัยโดยพลการ เธอ เธอต้องชดใช้"

เซี่ยเชียนเกอคิดว่าชายหนุ่มจะพูดอะไรกับตัวเอง แต่แล้ว เขานึกอยู่ครึ่งค่อนวัน กลับพูดประโยคนี้กับตัวเอง

เธอทำลายโต๊ะเรียนของมหาวิทยาลัยโดยพลการ? ต้องชดใช้?

เซี่ยเชียนเกอถูกชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้าทำให้ขำ เธอยกมือขึ้น และตบที่หน้าของชายหนุ่มเบาๆ :"ก็แค่ค่าโต๊ะหนึ่งโต๊ะ ทำไมจะชดใช้ไม่ได้ ฉันจะชดใช้เอง แต่ก่อนที่ฉันจะชดใช้ ฉันสงสัยสถานะของนายอย่างมาก ไม่ทราบว่า นายเป็นอะไรกับจวินหลิงเสวี่ยคนกระจอกคนนั้น"

เฉินเซินชำเลืองมองครู่หนึ่ง จวินหลิงเสวี่ยที่ถูกเซี่ยเชียนเกอรังแกจนสีหน้าซีดหม่น เขาอยากจะปกป้องจวินหลิงเสวี่ย แต่ว่าตอนนี้เขารู้สึกว่าตัวเองไม่สามารถขยับหรือขัดขืนได้เลย ไม่สามารถที่จะรับมือกับเซี่ยเชียนเกอได้

ชายหนุ่มดิ้นขัดขืนภายใต้น้ำมือของเซี่ยเชียนเกอ:"เซี่ยเชียนเกอ ปล่อยฉันนะ"

"ฉันบอกให้เธอปล่อยฉัน เธอไม่ได้ยินหรือไง"

เซี่ยเชียนเกอขมวดคิ้ว :"นายอยากให้ฉันปล่อยนาย งั้นบอกฉันมา นายชื่ออะไร"

เฉินเซินมองเซี่ยเชียนเกอที่อยู่ตรงหน้าด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความรังเกียจ:"เซี่ยเชียนเกอ เธอจะมาเสแสร้งทำมึนอะไรกัน ฉันเป็นใคร เธอไม่รู้อย่างนั้นเหรอ"

เธอควรจะรู้เหรอ

เซี่ยเชียนเกอจ้องมองเฉินเซินที่อยู่ตรงหน้าอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นกล่าว :"ไม่ว่าฉันจะมองบนมองล่าง มองแนวตั้งแนวนอน ฉันก็ไม่รู้จักนาย หรือบางทีอาจจะเป็นเพราะนายมีใบหน้าที่ธรรมดาบ้านๆ นายไม่รู้ตัวเหรอ หรือว่านายบอกชื่อของนายมาให้กับฉันดีไหม"

เฉินเซินรู้สึก เซี่ยเชียนเกอนั้นจงใจเสแสร้งไม่รู้จักเขา จากนั้นฉวยโอกาสทำให้เขาขายขี้หน้า อย่างน้อยเขาก็เป็นถึงเดือนมหาวิทยาลัยของเซิ่งเย่ เซี่ยเชียนเกอยังรับปากถ่ายรูปโปรโมตกับเขาเมื่อเดือนก่อนอยู่เลย แต่เพียงแค่พริบตา เซี่ยเชียนเกอกลับลืมเขา ไม่รู้จักเขาไปเสียอย่างนั้น

เรื่องแบบนี้ ไม่มีทางเป็นไปได้

ดังนั้น เซี่ยเชียนเกอกำลังอยากจะทำให้เขาอับอาย

เฉินเซินคิดมาถึงตรงนี้ จึงเมินเฉยไม่สนใจเซี่ยเชียนเกอ ส่วนเซี่ยเชียนเกอเห็นเฉินเซินไม่ตอบคำถามของตัวเอง เธอจึงกวาดสายตามองไปยังตัวของเพื่อนนักศึกษาคนอื่น:"ผู้ชายคนนี้ พวกเธอรู้จักไหม"

เพื่อนนักศึกษาสาวที่ยืนอยู่ด้านข้างเซี่ยเชียนเกอ กล่าวเตือนเธอ:"นี่คือเฉินเซิน เดือนมหาวิทยาลัยของเซิ่งเย่"

"เฉินเซินเหรอ เดือนมหาวิทยาลัยของเซิ่งเย่เหรอ"

เพื่อนนักศึกษาสาวพยักหน้า สื่อให้รู้ว่าใช่ เซี่ยเชียนเกอได้ยินคำพูดของเพื่อนนักศึกษาสาว จึงเปล่งเสียงด้วยสีหน้าที่รังเกียจ:"คนสมัยนี้ สายตาแย่ขนาดนี้เลยเหรอ หนุ่มหน้าอ่อนอย่างเฉินเซิน ก็สามารถเป็นเดือนมหาลัยได้ด้วย"

เฉินเซินที่อยู่ในกำมือของเซี่ยเชียนเกอ ได้ยินเซี่ยเชียนเกอหยามตัวเองเช่นนี้ เขาโกรธมากจนตาเบิกกว้าง :"เซี่ยเชียนเกอ เธออย่ามามากเกินไปนะ! อะไรคือคนหน้าอ่อนอย่างฉัน ก็สามารถเป็นเดือนมหาวิทยาลัยได้ด้วย"

คำถามเรียบง่ายเช่นนี้ เฉินเซินยังจะมาถามเธออีกเหรอ

เขาหน้าอ่อนตรงไหน

"ทุกอณูบนตัวของนาย ล้วนบอกกับฉันว่า นายก็คือคนหน้าอ่อน อีกทั้งยังเป็นประเภทที่อ่อนมากๆ นายดูหนังหน้านายสิ ขาวอย่างกับกระต่ายน้อย แล้วก็มาดูรูปหน้านายซิ ดูอ่อนนุ่มขนาดนั้น ราวกับชายบำเรอในสมัยโบราณ โถ ไม่ว่าจะมองมุมไหน ฉันก็รู้สึกว่านายมันคนหน้าอ่อน"

เผชิญหน้ากับการเหยียดหยามของเซี่ยเชียนเกอซ้ำแล้วซ้ำเล่า เฉินเซินจึงทนต่อไปไม่ได้แล้ว เขาจ้องเซี่ยเชียนเกออย่างเขม็งตึง :"เซี่ยเชียนเกอ นี่เธอกำลังโจมตีตัวฉันนี่ อีกอย่าง รบกวนเธอก่อนที่จะว่าคนอื่น กรุณาส่องกระจกดูตัวเองหน่อยได้ไหม"

"คนในเซิ่งเย่ต่างชื่นชมว่าเธอนั้นงามล่มเมือง ราวกับนางฟ้า แต่คำพูดเหล่านั้น เห็นได้ชัดว่าล้วนเป็นเท็จ เพื่อนๆ นักศึกษาต่างถูกบังคับให้ชมว่าเธอสวย แต่ความจริงแล้ว เซี่ยเชียนเกอ ใบหน้าของเธอจริง ๆ แล้วน่าเกลียดมาก"

"ตั้งแต่หัวจรดเท้า กลิ่นอายที่แผ่ซ่านออกมาล้วนไม่ใช่กลิ่นอายของนางฟ้า แต่เป็นกลิ่นอายแห่งความดุร้าย เซี่ยเชียนเกอ เธอน่ะ นอกจากเป็นแต่ใช้อำนาจข่มเหงคนอื่นแล้ว ทำอะไรอย่างอื่นเป็นได้อีก หรือจะให้ฉันลองเปลี่ยนประโยคในการถามเธอ นอกจากเป็นแต่ใช้อำนาจรังแกคนอื่นแล้ว เธอยังมีความสามารถอย่างอื่นอีกไหม"

เป็นครั้งแรกที่เซี่ยเชียนเกอถูกผู้ชายตำหนิเช่นนี้

ความรู้สึกแบบนี้จะพูดอย่างไรดีล่ะ เธอราวกับถูกเฉินเซินคนนี้รังเกียจเสียแล้ว

เซี่ยเชียนเกอคลายตัวเฉินเซินออก เธอครุ่นคิดอย่างถี่ถ้วน :"ความสามารถของฉัน ก็คือตัวฉันเองไง เพราะว่าไม่มีอะไรที่ฉันทำไม่เป็น"

เฉินเซินฟังคำพูดของเซี่ยเชียนเกอจบ ก็เยาะเย้ยเซี่ยเชียนเกอต่อเนื่อง :"พูดอย่างหน้าไม่อายเลยนะ! เซี่ยเชียนเกอ ถ้าเธอเก่งจริงอย่างที่ว่า อย่างนั้นพรุ่งนี้งานเลี้ยงจบการศึกษาของปีสี่ เธอกล้าขึ้นไปแสดงบนเวทีไหม"