บทที่ 228 ประโยคนี้ควรเป็นผมที่พูดกับคุณ

"เพราะว่า เมื่อไรที่เธอกล่าวขอบคุณผู้อื่น จะทำให้เธอดูเป็นคนต้อยต่ำ อ่อนแออย่างเห็นได้ชัด และยามที่เธอกล่าวขอโทษผู้อื่น ก็จะทำให้เธอดูไร้ค่าอย่างมาก ดังนั้น ต่อไปหากไม่อยากถูกคนอื่นรังแกอีก สองคำนี้เธอจงพยายามพูดให้น้อยลง ถ้าคนอื่นไม่รังแกเธอ ฉันจะขอใช้แซ่ตามเธอเลย"

หลังจากซูเวยเสวี่ยฟังคำพูดของเซี่ยเชียนเกอจบ ก็เผยใบหน้าเขินเก้ๆ กังๆ ออกมา

"เมื่อก่อนเธอเคยถูกรังแกเหรอ"

เซี่ยเชียนเกอขมวดคิ้ว:"เธอคิดว่า มีใครกล้ารังแกฉันเหรอ"

ซูเวยเสวี่ยยิ้มเจื่อนหรี่ตาลง:"ใช่สิ ตอนนี้คนทั้งโลกต่างรู้ว่า สามีของเธอเซี่ยเชียนเกอเป็นฝู้อวี้สิงเจ้าแห่งจิงตู ดังนั้น ใครจะกล้ารังแกเธอ"

ซูเวยเสวี่ยคนนี้คิดว่าที่เธอไม่ถูกรังแกเป็นเพราะว่าฝู้อวี้สิงเหรอ

เมื่อก่อนต่อให้เธอไม่มีฝู้อวี้สิง เธอก็ไม่ถูกคนอื่นรังแก เหตุผลคือ

เพราะว่าเธอแข็งแกร่งพอ!

และตั้งแต่เล็กจนโตเธอรู้ว่า มีเพียงผู้ที่มีความแข็งแกร่ง ถึงจะสามารถมีสิทธิ์ครอบครองทุกอย่าง ส่วนผู้ที่อ่อนแอ มีเพียงแต่การถูกรังแกเท่านั้น

ปลาใหญ่ย่อมกินปลาเล็ก ไม่ว่าจะอยู่แห่งหนใดในโลก ล้วนเป็นเช่นนี้

ไม่อยากถูกรังแก พึ่งคนอื่นนั้นไร้ประโยชน์ ต้องพึ่งตัวเองเป็นการดีที่สุด

เพราะชาติที่แล้วเธอเป็นผู้หญิง ต่อให้เป็นองค์หญิง ก็ยังเคยถูกคนอื่นรังแก แต่หลังจากที่เธอแข็งแกร่ง ก็ไม่มีใครกล้ารังแกเธออีก

ฐานะ ภูมิหลังนั้นเป็นเพียงรองลงมา ตัวเองต้องเก่งกาจก่อนเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุด

เซี่ยเชียนเกอไม่มีกะจิตกะใจในการนอนต่ออีก เธอลืมตาขึ้นมา มองซูเวยเสวี่ยที่อยู่ตรงหน้าตัวเอง:"ใครบอกเธอ ว่าฉันเซี่ยเชียนเกออาศัยบารมีสามี ถึงได้ไม่ถูกคนรังแก"

ซูเวยเสวี่ยกล่าวถามด้วยความงุนงง :"หรือว่าไม่ใช่"

"ใช่อะไรที่ไหนกัน เมื่อก่อนตอนที่ฉันยังไม่มีฝู้อวี้สิง ฉันก็ไม่เห็นว่าจะถูกใครรังแก!"

"ทำไม"

เซี่ยเชียนเกอขมวดคิ้ว :"เพราะว่าฉันไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมารังแกฉันนะสิ ยิ่งไม่ยอมให้ผู้หญิงรนหาที่ตายเหล่านั้น มาเหยียดอยู่เหนือหัวฉันอย่างไม่มีเหตุผล พวกเธอไม่มีสิทธิ์นี้ และก็ไม่มีความกล้าด้วย" ชะงักไปชั่วครู่ เซี่ยเชียนเกอจึงกล่าวเสริมต่อ :"อีกอย่าง ที่ฉันช่วยเธอในวันนี้ ไม่มีเหตุผลอื่น ฉันแค่รู้สึกว่าคนพวกนั้นเสียงดังเกินไป เพราะตอนนั้นฉันกำลังนอนหลับอยู่ พวกเธอมาทะเลาะกันอยู่ที่ด้านหลังของฉัน และรบกวนการนอนหลับของฉันอย่างมาก"

"ดังนั้นที่ฉันช่วยเธอ เพียงเพราะว่าพวกเธอเสียงดังหนวกหูฉัน เช่นเดียวกันกับตอนนี้ เธอส่งเสียงดังรบกวนฉัน ดังนั้นเธออยู่ให้ไกลฉันหน่อย อย่าเข้ามาใกล้ฉัน"

ซูเวยเสวี่ยถูกเซี่ยเชียนเกอทำให้รู้สึกอึดอัด เธอยืนอยู่ข้างๆ เซี่ยเชียนเกอ จะเดินไปก็ไม่ใช่ จะอยู่ต่อก็ไม่เชิง จนกระทั่งอ้านเย่เดินมุ่งมาทางเซี่ยเชียนเกอ ซูเวยเสวี่ยถึงได้ตัดสินใจไม่เดินจากไป

อ้านเย่จ้องคู่ดวงตามี่ปิดแน่นของเซี่ยเชียนเกอที่กำลังเอนตัวพักผ่อนอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ เขาวางน้ำในมือของตัวเองลงข้างลำตัวของเซี่ยเชียนเกอ จากนั้นเหลือบไปมองซูเวยเสวี่ยครู่หนึ่ง

"เธอเป็นใคร"

น้ำเสียงระแวดระวัง ราวกับซูเวยเสวี่ยนั้นจะมาทำร้ายเซี่ยเชียนเกออย่างนั้น

หลังจากที่ซูเวยเสวี่ยเห็นอ้านเย่แล้ว เธอก็เหมือนกับเสียงขาดหายก็ไม่ปาน

"ฉัน......"

"ฉันคือ......"

มือไม้ทำอะไรไม่ถูก

อ้านเย่เห็นซูเวยเสวี่ยกล่าวฉันๆ อยู่ตรงนั้นครึ่งค่อนวัน โดยพูดไม่ออกมาว่าทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้ เขายื่นมือออกมาจับแขนของซูเวยเสวี่ยไว้ จากนั้นดึงซูเวยเสวี่ยไปที่ด้านข้างแล้วกล่าวกับซูเวยเสวี่ย ว่า:"ต่อไป ห้ามเข้าใกล้เซี่ยเชียนเกอ"

ซูเวยเสวี่ยคิดไม่ถึงว่า ครั้งแรกที่อ้านเย่เจอกับตัวเอง จะพูดกับตัวเองแบบนี้ เธอจึงมองเขาด้วยความงุนงงอยู่อย่างนั้น:"คุณเป็นอะไรกับเซี่ยเชียนเกอเหรอคะ"

"เธอเป็นนักศึกษาของผม"

"แต่ว่าคุณดูเป็นห่วงเป็นใยเธอมากเลยนะคะ"

เขาเป็นห่วงเซี่ยเชียนเกอตั้งแต่เมื่อไรกัน เขาแค่มาส่งน้ำให้กับเซี่ยเชียนเกอตามคำสั่งของท่านเก้าเท่านั้น ตอนนี้ส่งน้ำเสร็จแล้ว ก็ไม่มีธุระของเขาแล้ว

แต่ไหนแต่ไรมาอ้านเย่เป็นคนเงียบขรึม ดังนั้นหลังจากที่เขาเตือนซูเวยเสวี่ยแล้ว ก็ได้จากไป ซูเวยเสวี่ยมองอ้านเย่ด้วยหางตาแวบหนึ่งอย่างไม่พอใจ ขณะเดียวกันก็หันมามองเซี่ยเชียนเกอที่เอนพิงต้นไม้ใหญ่แวบหนึ่ง

ระหว่างเซี่ยเชียนเกอกับอ้านเย่ต้องมีอะไรแน่ๆ

ไม่อย่างนั้น อ้านเย่จะเป็นห่วงเธอได้อย่างไร ยังเอาน้ำมาส่งให้เธออีก

......

เซี่ยเชียนเกอพักผ่อนครู่หนึ่งแล้ว ภายใต้การตะโกนเรียกของเพื่อนๆ นักศึกษา จึงได้ไปสอบ และก็เป็นอย่างที่อ้านเย่คาดไว้แต่แรก คนที่ได้ที่หนึ่งล้วนเป็นเซี่ยเชียนเกอ

เขาเคยแอบปกป้องเซี่ยเชียนเกออย่างลับๆ ดังนั้นจึงรู้ความสามารถของเซี่ยเชียนเกอดี เธอเป็นผู้หญิงที่เก่งกาจมากคนหนึ่ง เธอไม่จำเป็นต้องให้ใครมาปกป้อง ก็สามารถได้ทุกอย่างที่ใจปรารถนา