บทที่ 229 จีบสาว

เซี่ยเชียนเกอหยิบตะเกียบด้านข้างยื่นให้กับฝู้อวี้สิง จากนั้นก็ทานอาหารร่วมกันกับเขา

หลังอาหารเที่ยง เซี่ยเชียนเกอหลับกลางวันอยู่ในอ้อมกอดของฝู้อวี้สิง

เธอเหมือนกับปลาหมึกอย่างนั้น ที่เกาะอยู่บนตัวของฝู้อวี้สิง

ฝู้อวี้สิงเห็นดังนั้นจึงได้หยิบชุดคลุมที่อยู่ด้านข้างมาคลุมให้กับเซี่ยเชียนเกอ และก็กอดเธอไว้ในอ้อมแขนเงียบๆ แบบนี้

เมื่อเซี่ยเชียนเกอหลับจนตื่นขึ้นมานั้น ก็เป็นเวลาเริ่มเข้าเรียนแล้ว เธอยืนขึ้นจากอ้อมกอดของฝู้อวี้สิง ฟังเสียงกริ่งดังด้วยสีหน้าที่สะลึมสะลือ:"เข้าเรียนแล้ว"

ฝู้อวี้สิงมองดูเซี่ยเชียนเกอที่เตรียมตัวจะจากไป เขาหยิบกล่องอาหารที่ประณีตยื่นให้กับเซี่ยเชียนเกอ:"พกอันนี้ติดตัวไปด้วยนะ"

เซี่ยเชียนเกอรับมาดู:"นี่คืออะไรคะ"

"ขนมหวานที่ทำให้คุณน่ะ วันนี้ผมอาจจะมารับคุณช้าสักหน่อยนะ ดังนั้นเมื่อคุณหิว ก็ให้ทานขนมหวานรองท้องรอผมไปก่อนนะ โอเคไหม"

เซี่ยเชียนเกอกอดกล่องขนมหวานไว้ในอ้อมแขน เธออดรู้สึกไม่ได้ว่าฝู้อวี้สิงช่างใส่ใจเหลือเกิน เธอซบเข้าไปในอ้อมกอดของฝู้อวี้สิงแล้วกล่าวอย่างออเซาะ:"ที่รัก จู่ๆ ฉันก็ไม่อยากจะไปเข้าเรียนแล้ว เพราะฉันอยากจะอยู่กับคุณแบบนี้"

"ในเมื่อไม่อยากเข้าเรียน งั้นก็ไม่ต้องเข้า ผมไม่บังคับให้คุณทำในสิ่งที่ไม่ชอบ"

เซี่ยเชียนเกอกับฝู้อวี้สิงสบตากัน :"แต่ว่าฉันอยากจะเปลี่ยนแปลงตัวเองให้ดีขึ้นเพื่อคุณ ดังนั้นนั้นใบจบการศึกษา ฉันจะต้องคว้ามาให้ได้"

"ถ้าคุณอยากได้ ผมสามารถให้ผู้อำนวยการมอบให้คุณโดยตรงได้เลย"

เซี่ยเชียนเกอส่ายหน้า:"ที่รักคะ แบบนี้ไม่ดีนะ มันเป็นการโกง ส่วนฉันภรรยาคุณเกลียดที่สุดก็คือการโกง ดังนั้น คุณอย่าทำแบบนี้นะคะ เพราะฉันอยากคว้าใบจบการศึกษาด้วยความสามารถของตัวเอง"

ฝู้อวี้สิงได้ยินเซี่ยเชียนเกอกล่าวเช่นนี้ ก็ไม่ได้พูดอะไรต่ออีก

เขาลูบขาของเซี่ยเชียนเกอ:"อย่างนั้นที่รักต้องสู้ๆ นะ เมื่อคุณจบการศึกษา ผมจะมอบชิ้นของขวัญที่ลืมไม่ลงเลยในชีวิตให้กับคุณ"

เซี่ยเชียนเกอได้ยินว่ามีของขวัญ ดวงตาของเธอก็เป็นประกาย

"ของขวัญอะไรคะ"

"ตอนนี้คือความลับ แต่หลังจากที่คุณจบแล้ว คุณก็จะรู้เองครับ"

"ในเมื่อเป็นความลับ ถ้ารู้ตอนนี้ก็คงจะไม่เซอร์ไพรส์แล้ว ดังนั้น เซี่ยเชียนเกอจึงไม่ได้ถามต่อ เธอซบอยู่ในอ้อมกอดของฝู้อวี้สิงอีกครู่หนึ่ง จากนั้นก็ถือขนมหวานที่ฝู้อวี้สิงทำให้กับตัวเองกลับไปที่ห้องเรียน

ตอนนี้ในห้องเรียน อาจารย์คนอื่นกำลังทำการสอนหนังสืออยู่

เห็นเซี่ยเชียนเกอเดินเข้ามาจากประตู อาจารย์ก็ทำเป็นเหมือนไม่เห็นอย่างนั้น ตอนนี้อาจารย์ในเซิ่งเย่ทั้งหมดต่างไว้หน้าให้กับเซี่ยเชียนเกอ ไม่ว่าจะเรื่องดีอะไร คนแรกที่นึกถึงจะต้องเป็นเซี่ยเชียนเกอ

เพราะเซี่ยเชียนเกอเป็นผู้หญิงของฝู้อวี้สิง

ไม่ว่าจะเป็นใคร ก็ต้องเห็นแก่หน้าเซี่ยเชียนเกอ

เซี่ยเชียนเกอนั่งลงในที่นั่งของตัวเอง เธอเปิดดูขนมหวานที่ฝู้อวี้สิงให้แวบหนึ่ง ทั้งหมดมีสองชั้น ชั้นหนึ่งเป็นขนมหวานรูปหัวใจ อีกชั้นหนึ่งเป็นขนมเค้กที่เซี่ยเชียนเกอชอบทาน ด้านล่างสุดยังมีกระดาษโน๊ตแปะไว้ ด้านในเขียนไว้ว่า :"แมวน้อยจอมตะกละ ต่อไปไม่ว่าคุณอยากทานอะไร ขอเพียงคุณบอกกับผม ผมก็จะเรียนทำเพื่อคุณ"

เซี่ยเชียนเกอ:"......"

คำพูดนี้ควรจะเป็นคำพูดที่เธอพูดกับเขาฝู้อวี้สิงไม่ใช่เหรอ ทำไมตอนนี้กลับเป็นฝู้อวี้สิงที่ทำของอร่อยให้เธอทานล่ะ

เซี่ยเชียนเกอหยิบเค้กขึ้นมาทานหนึ่งคำ หวานมาก

แต่ว่าหัวใจของเธอหวานยิ่งกว่าขนมเค้กเสียอีก

......

คาบเรียนตอนบ่าย เซี่ยเชียนเกอฟังอย่างตั้งใจ

เพราะว่าเธอต้องการเก็บหน่วยกิตให้ครบแล้วจบการศึกษาก่อนกำหนด และเพราะฝู้อวี้สิงมีของขวัญที่ล่อใจเธออย่างมากรออยู่

เขาบอกว่าขอเพียงเธอจบการศึกษา ก็จะให้ของขวัญเธอที่ลืมไปลงเลยในชีวิต

จะเป็นอะไรนะ

ตอนเย็น เวลาเลิกเรียน

เซี่ยเชียนเกอพลางทานขนมเค้ก พลางเดินมาที่ข้างถนนเพื่อรอรถ เจียงเจ๋อเห็นเซี่ยเชียนเกอที่กำลังทานขนมเค้กอยู่ เขาจึงเดินมาด้านหน้าและถามขึ้นด้วยความสงสัย:"นักศึกษาท่านนี้ ผมคิดว่าคุณมีหน้าตาที่เหมือนกับคนที่ผมรู้จักมาก ไม่ทราบว่า คุณชื่ออะไรครับ"

เซี่ยเชียนเกอมองเจียงเจ๋อที่อยู่ตรงหน้าตัวเอง เธอขมวดคิ้วขึ้น "นี่คุณกำลังจะจีบฉันเหรอคะ"

"เปล่าครับ! ผมพูดจริงครับ คุณเหมือนกับคนคนหนึ่งที่ผมรู้จัก คนคนนั้นก็มีลูกสาวหนึ่งคน แต่ว่าลูกสาวของเขาไม่เหมือนกับเขาเลยสักนิด แต่กับคุณ กลับเหมือนกับเขาเหมือนพิมพ์เดียวกันเลยครับ"

คำพูดนี้ฟังดูแล้ว ทำไมถึงรู้สึกตงิดยังไงไม่รู้