บทที่ 230 ลู่หวย

จวินหลิงเสวี่ยมองดูหญิงสาวที่อยู่ตรงหน้า คำพูดของหญิงสาวยังคงวนเวียนอยู่ในหัวสมองของเธอ เธอถามเธอ พรุ่งนี้อยากโดดเด่นจนทำให้เซี่ยเชียนเกออับอายขายขี้หน้าต่อหน้าผู้คนไหม

เธออยาก

และก็อยากมากๆ! แต่ว่ามือของเธอถูกเซี่ยเชียนเกอทำให้ใช้การไม่ได้แล้ว อีกอย่างเซี่ยเชียนเกอเก่งกาจขนาดนี้ จะเป็นไปได้อย่างไรที่เธอจะโดดเด่นในขณะที่มีเธออยู่ และจะทำให้เธออับอายขายขี้หน้าได้อย่างไร

เรื่องแบบนี้ แทบจะเป็นจริงไม่ได้เลยเหอะ

ดังนั้น หญิงสาวที่อยู่ตรงหน้าเธอคนนี้ แน่ใจนะว่าไม่ได้ล้อเธอเล่น อีกอย่าง หญิงสาวคนนี้เป็นใครกัน

"เธอเป็นใคร"

ฉินฮวนกล่าวอย่างรังเกียจ:"ฉันเป็นใครไม่สำคัญ

"เธอไม่บอกฉันว่าเธอเป็นใคร แล้วจะให้ฉันเชื่อใจเธอ ว่าเธอสามารถต่อกรกับเซี่ยเชียนเกอได้ เธอคิดว่าเป็นไปได้เหรอ"

ฉินฮวนกลับคิดไม่ถึงว่าจวินหลิงเสวี่ยคนนี้จะระแวดระวังเพียงนี้

"ต่อให้ฉันไม่บอกชื่อของฉันกับเธอ เธอก็สามารถเชื่อฉันใจได้ อีกอย่างมีคนช่วยเธอต่อกรกับเซี่ยเชียนเกอ เธอมีอะไรไม่ดีใจงั้นเหรอ"

ถึงแม้ว่าจะพูดไม่มีผิด แต่หญิงสาวที่อยู่หน้าตัวเองคนนี้ลับๆ ล่อๆ อีกทั้งยังไม่บอกชื่อตัวเองอีก หากว่าหญิงสาวคนนี้คือคนที่เซี่ยเชียนเกอส่งมาสอดแนมเธอ จุดประสงค์ก็คือเพื่อให้เธออับอายในงานเลี้ยงจบการศึกษาพรุ่งนี้ อย่างนั้นไม่กลายเป็นว่าเธอถูกหลอกหรอกเหรอ

และเธอจวินหลิงเสวี่ยก็ไม่ได้โง่เพียงนี้

จวินหลิงเสวี่ยคิดมาถึงตรงนี้ จึงมองฉินฮวนด้วยสีหน้าที่ระแวดระวัง:"น้ำใจของเธอฉันจะรับไว้ แต่ว่าฉันไม่ต้องการความช่วยเหลือจากเธอ เพราะฉันคิดวิธีที่จะต่อกรกับเซี่ยเชียนเกอได้แล้ว"

จวินหลิงเสวี่ยทิ้งประโยคนี้แล้ว หันหลังจะจากไป

ฉินฮวนเห็นดังนั้น เธอจึงตามไป แล้วฉินฮวนก็ยื่นหมายเลขโทรศัพท์หนึ่งให้:"ถ้าหากว่าคืนพรุ่งนี้ จู่ๆ เธอเกิดเปลี่ยนความคิดกะทันหัน ก็สามารถโทรหาฉันได้ ฉันจะทำให้เธอโดดเด่นทันที และให้เซี่ยเชียนเกออับอายขายขี้หน้า"

พูดจบ ฉินฮวนก็เดินจากตัวจวินหลิงเสวี่ยไปก่อน จวินหลิงเสวี่ยถือหมายเลขโทรศัพท์ที่ฉินฮวนยื่นให้กับตัวเอง เธอเหลือบดูแวบหนึ่ง จากนั้นก็ใส่ยัดเข้าไปในกระเป๋าอย่างไม่สนใจอีก

......

ในเวลานี้ ณ บริษัทฝู้อวี้สิง

เมื่อเซี่ยเชียนเกอถูกอ้านเย่ส่งไปนั้น เซี่ยเชียนเกอได้ห่ออาหารให้กับฝู้อวี้สิงจากร้านอาหาร จากนั้นนำส่งไปให้เขาที่บริษัท เมื่อถึงบริษัท อ้านเย่ก็จากไปอย่างรู้หน้าที่ ในเวลานี้ เซี่ยเชียนเกอมาถึงชั้นที่ทำงานของฝู้อวี้สิงลำพัง

ไม่เห็นฝู้อวี้สิงในห้องประชุม เซี่ยเชียนเกอจึงมาที่ห้องทำงานของฝู้อวี้สิง ยังไม่ทันที่จะได้เข้าไป เซี่ยเชียนเกอก็เห็นผู้หญิงคนหนึ่ง โผเข้าในอ้อมแขนของฝู้อวี้สิง แล้วกอดเขาไว้

ฝู้อวี้สิงยังไม่ทันได้ผลักหญิงสาวที่อยู่ในอกของตัวเองออก ก็เห็นร่างของเซี่ยเชียนเกอที่ยืนอยู่ด้านนอกประตู:"เชียนเกอ"

เซี่ยเชียนเกอรีบปรับอารมณ์ของตัวเองแล้วเดินมาที่ห้องทำงานของฝู้อวี้สิง เธอนำอาหารที่ซื้อมาให้ฝู้อวี้สิงวางลงบนโต๊ะ จากนั้นมองฝู้อวี้สิงด้วยรอยยิ้ม:"ฉันได้ยินอ้านเย่บอกว่าวันนี้คุณอยู่ทำงานต่อที่บริษัท อาจจะกลับบ้านดึก ให้ฉันไปทานข้าวที่บ้านของเขา

แต่ว่าฉันไม่อยากทานข้าวกับอ้านเย่ จึงได้ห่ออาหารที่คุณชอบมาจากร้านอาหาร เพื่อที่จะมาทานข้าวกับคุณ แต่ดูเหมือนคุณจะยุ่งมาก ฉันรบกวนคุณหรือเปล่าคะ"

ฝู้อวี้สิงรีบผลักผู้หญิงในอ้อมแขนออก แล้วรีบไปที่ข้างๆ ของเซี่ยเชียนเกอ จากนั้นอธิบายกับเธอ:"เชียนเกอ เรื่องราวไม่ได้เหมือนอย่างที่คุณเห็นนะ นี่คือลู่หวย เธอเคยเป็นลูกน้องของผม ขณะเดียวกันก็เคยช่วยเหลือชีวิตผม วันนี้เธอมาหาผม เพราะว่าสามีของเธอเกิดเรื่อง ต้องการให้ผมช่วยเหลือ ระหว่างผมกับเธอไม่มีอะไรกัน"

"เชียนเกอ คุณจะต้องเชื่อผมนะ"

ฝู้อวี้สิงพลางกล่าวพลางยื่นมือไปดึงมือของเซี่ยเชียนเกอ เซี่ยเชียนเกอยิ้มแล้วกล่าว:"ฝู้อวี้สิง ในใจของคุณฉันใจแคบขนาดนั้นเหรอคะ คุณเป็นสามีของฉันนะ คุณรักฉันมากเพียงใด ใช่ว่าฉันจะไม่รู้ ดังนั้นฉันเชื่อใจคุณมากค่ะ ว่าคุณไม่มีทางที่จะทำเรื่องที่ผิดต่อฉัน"

"เพียงแต่คุณลู่คนนี้ ทั้งๆ ที่แต่งงานแล้ว ยังโผเข้าไปกอดสามีของฉัน คุณทำแบบนี้ ไม่รู้สึกผิดต่อสามีคุณเหรอ หรือคุณคิดว่าสามีของคุณชอบให้คุณสวมเขา ดังนั้นคุณจึงแอบสวมเขาให้กับเขา"

ลู่หวยคิดไม่ถึงว่าจู่ๆ เซี่ยเชียนเกอจะมาหาได้