บทที่ 231 อดีต

"อย่างนั้นสามีเธอรู้จักกับคุณไหม"

ฝู้อวี้สิงดึงตัวเซี่ยเชียนเกอไปนั่งลงข้างๆ เขามองเซี่ยเชียนเกอที่อยู่ตรงหน้าแล้วกล่าวอย่างจริงจัง:"สามีของลู่หวยเป็นเพื่อนกับอ้านเย่ สามปีก่อน สามีของลู่หวยถูกอ้านเย่ชักชวนให้เข้ามาในทีมของเขา กลายเป็นหนึ่งในบอดี้การ์ดที่ปกป้องผม"

"เพราะเป็นคนที่อ้านเย่เชื่อใจ ผมก็เลยไม่ได้พูดอะไร ตอนนั้นลู่หวยกับอ้านเย่เป็นหัวหน้ากันทั้งคู่ ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ดีมาก ผมเคยคิดว่าภรรยาในอนาคตของอ้านเย่จะต้องเป็นลู่หวย

แต่ทว่า นั่นเป็นเพียงสิ่งที่ผมคิด มีครั้งหนึ่งที่ลู่หวยออกไปทำธุระแทนผม แล้วอ้านเย่ติดธุระไม่สามารถไปเป็นเพื่อนเธอได้ จึงได้ให้เพื่อนของเขาไปกับลู่หวย และก็เป็นครั้งนั้นที่ทำให้ลู่หวยกับเพื่อนของอ้านเย่ลงเอยอยู่ด้วยกัน"

"หลังจากที่ทั้งคู่อยู่ด้วยกันแล้ว เพื่อไม่ให้อ้านเย่รู้สึกอึดอัด ลู่หวยจึงยอมสละตำแหน่งหัวหน้าโดยสมัครใจ และจากตระกูลฝู้ไปพร้อมกับเพื่อนของอ้านเย่ และไปใช้ชีวิตของพวกเขาตามลำพัง"

"เดิมทีผมได้ลืมลู่หวยไปเสียสนิทแล้ว แต่ว่าวันนี้ เธอจู่ๆ กลับมาหาผม บอกว่าสามีของเธอถูกศัตรูเก่าของผมฆ่า ต้องการให้ผมแก้แค้นให้สามีเธอ จากนั้นผมยังไม่ทันได้ปฏิเสธ คุณก็มาแล้ว"

เซี่ยเชียนเกอฟังฝู้อวี้สิงกล่าวจบ แววตาผุดความไม่อยากจะเชื่อ

"ลู่หวยสามารถนั่งแท่นตำแหน่งหัวหน้า จะต้องเก่งกาจอย่างมากใช่ไหมคะ"

ฝู้อวี้สิงส่ายหน้า:"เปล่า เธอไม่ได้เก่งกาจ แต่สาเหตุที่เธอสามารถเป็นหัวหน้าได้ เพราะมีครั้งหนึ่งเธอเคยช่วยผมไว้ เพื่อเป็นการขอบคุณ ผมจึงให้เธอเป็นหัวหน้าเหมือนกับอ้านเย่"

"อย่างนั้นเมื่อกี้ คุณคิดว่าลู่หวยกับอ้านเย่นั้นจะอยู่ด้วยกันนั้นหมายความว่าอย่างไรคะ หรือว่าอ้านเย่ชอบลู่หวย"

ฝู้อวี้สิงมองดูเซี่ยเชียนเกอถามเรื่องของลู่หวยกับอ้านเย่ราวกับเด็กน้อยขี้สงสัย เขาจึงกล่าวด้วยรอยยิ้ม:"อ้านเย่คนนี้จิตใจลุ่มลึก หากเขาชอบใครสักคนหนึ่งแล้ว ไม่มีทางที่จะเผยออกมา เขาจะเก็บความรู้สึกไว้ในใจ ตอนนั้นจริงๆ แล้วผมก็ไม่รู้ว่าอ้านเย่ชอบลู่หวย ต่อมาหลังจากที่ลู่หวยจากไปกับเพื่อนของเขา ผมถึงได้สังเกตเห็นว่าความจริงแล้ว คนที่อ้านเย่ชอบก็คือลู่หวย

เพราะหลังจากวินาทีที่ลู่หวยจากไป อ้านเย่แทบจะดูดบุหรี่สองห่อต่อวันเป็นประจำ ตอนนั้นลูกน้องของเขาบ่นให้ผมฟังไม่น้อย จากนั้นผมก็ได้ให้เขาเลิก เขาถึงได้เลิกสูบ ไม่อย่างนั้นตอนนี้อ้านเย่อาจจะตายด้วยโรคมะเร็งปอดแล้ว"

เซี่ยเชียนเกอคิดไม่ถึงว่าอ้านเย่ก็มีด้านแบบนี้ด้วย

อันที่จริงอ้านเย่คนนี้ เป็นคนเงียบขรึมจริงๆ แทบจะไม่ยิ้มเลย และเขาไม่ว่าจะทำอะไร ก็จะแยกแยะเรื่องงานกับเรื่องส่วนตัว และผู้ชายแบบนี้ คือดีมาก

อย่างน้อยเขาก็สามารถปกป้องฝู้อวี้สิงได้ ไม่ใช้อารมณ์ในการทำงาน

เพียงแต่ผู้ชายแบบอ้านเย่ กับคนที่เขาควรคู่ควร ไม่ควรจะเป็นผู้หญิงแบบลู่หวย ด้วยสัมผัสที่หกของผู้หญิงที่จะตัดสินว่าลู่หวยเป็นคนอย่างไรนั้น เซี่ยเชียนเกอสามารถพูดได้เพียงสองคำว่า

"คนเลว"

ลู่หวยทำให้เธอมีความรู้สึกไม่ดีในครั้งแรกที่พบ ดังนั้นเธอจึงไม่ต้องการให้อ้านเย่ชอบผู้หญิงแบบนี้ เพราะเธอกลัวว่าคนที่แข็งเหมือนกับท่อนไม้อย่างอ้านเย่ จะถูกลู่หวยหลอกใช้ได้!

เขาสมควรที่จะได้รับสิ่งที่ดีกว่า

แต่ว่านี่เป็นเรื่องส่วนตัวของอ้านเย่ เธอที่เป็นคุณนาย จะไปก้าวก่ายก็คงไม่ดี

เซี่ยเชียนเกอคิดได้อย่างนี้ จึงเปิดกล่องข้าวออก แล้วนั่งทานอาหารกับฝู้อวี้สิง

......

ด้านล่างตึก

อ้านเย่นำรถไปจอดข้างๆ นั่งดูนาฬิกาอยู่ในรถ

หลังจากรอประมาณครึ่งชั่วโมง อ้านเย่ไม่เห็นเซี่ยเชียนเกอลงมา แต่กลับเห็นผู้หญิงที่ไม่เจอกันมาสามปีลงมา

ลู่หวย

ทำไมเธอออกมาจากบริษัทของท่านเก้าได้

อ้านเย่จับพวงมาลัยรถด้วยความตื่นเต้น เขาข่มการลงจากรถอย่างบุ่มบ่ามไว้ แล้วนั่งอยู่บนรถมองลู่หวยจากไป

ทันใดนั้น ลู่หวยที่กำลังเดินๆ อยู่นั้น เกิดล้มลงไปกับพื้น

หัวเข่าของเธอถลอกเป็นแผล สุดท้ายอ้านเย่ก็อดไม่ได้ที่จะลงจากรถ เขาเดินไปที่ด้านข้างของลู่หวย แล้วยื่นมือไปให้กับลู่หวย:"คุณเป็นอย่างไรบ้าง"

ลู่หวยได้ยินเสียงที่คุ้นเคย ลู่หวยที่เดิมทีกำลังดูบาดแผลของตัวเอง ก็ได้หันไปมองอ้านเย่อย่างฉับพลัน แววตาลู่หวยประกายความประหลาดใจ:"อ้านเย่ คุณอยู่ที่นี่ได้อย่างไร"

"ผมส่งคุณนายมาหาท่านเก้า คุณล่ะ มาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร"

ลู่หวยวางมือตัวเองลงที่มือของอ้านเย่ เธอลุกยืนขึ้นภายใต้การประคองของอ้านเย่ จากนั้นกล่าวกับอ้านเย่อย่างเจื่อนๆ ว่า:"สามีของฉันเสียไปเมื่อไม่นานนี้ คนที่ฆ่าเขาคือศัตรูเก่าของท่านเก้า ฉันอยากจะแก้แค้นให้เขา แต่ว่าฝ่ายตรงข้ามแข็งแกร่งเกินไป ฉันไม่ใช่คู่ต่อสู้ของคนกลุ่มนั้น ดังนั้นฉันอยากจะมาขอความช่วยเหลือจากท่านเก้า แต่ผลที่ได้คือท่านเก้าปฏิเสธฉันอย่างไม่ไยดี"

ตอนที่ลู่หวยเอ่ยถึงสามีของตัวเองนั้น จู่ๆ ดวงตาก็แดงก่ำ

"ตอนนี้ฉันไม่มีที่ให้ไป สามีก็จากไป ไม่มีบ้าน ตัวคนเดียว โลกที่กว้างใหญ่นี้ จะมีที่ใดให้ฉันได้พักพิง"

อ้านเย่ฟังคำพูดของลู่หวยจบ เขาก็ขมวดคิ้ว:"อยู่ดีๆ ทำไมเขาถึงตายได้"