บทที่ 233 เมื่อกี้เธอพูดว่าอะไร

"สามีของเธอเพิ่งจะเสียชีวิตไป เธอกลัวความมืด"

เย่หยิ่งพิงอยู่ผนัง จากนั้นกล่าวอย่างเหน็บแนม :"ลู่หวยคนนี้อย่างน้อยก็เคยเป็นหัวหน้าหน่วยองครักษ์มืดค่ำ ต่อให้เธอจะสูญเสียคุณพ่อ เธอก็ไม่มีทางกลัวความมืด อีกอย่างลู่หวยคนนี้ตอนนั้นหนีไปกับเพื่อนของนาย เธอก็เป็นคนที่ทรยศหน่วยองครักษ์มืดค่ำแล้ว ดังนั้น แค่คนทรยศคนหนึ่ง นายให้เธออยู่ที่นี่ ถือว่าเป็นการเมตตาที่ยิ่งใหญ่สำหรับเธอแล้ว"

"ด้วยเหตุนี้ อ้านเย่นายอย่าหาว่าฉันเตือนนายเลยนะ อย่าหวั่นไหวกับผู้หญิงคนนี้อีก ไม่เช่นนั้น ช้าเร็วจะต้องตายอยู่ในกำมือของเธอ เพราะไม่ใช่ผู้หญิงทุกคนที่จะเหมือนกับคุณนาย ให้ความสำคัญเพื่อนและความถูกต้อง ตอนนี้ฉันเหนื่อยแล้ว ต้องการไปพักผ่อน นายก็จัดการตัวนายเองแล้วกัน"

เมื่อกล่าวจบ เย่หยิ่งก็กลับไปที่ห้องนอนของตัวเอง

อ้านเย่มองดูแผ่นหลังของเย่หยิ่ง แล้วสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ข่มอารมณ์โกรธในใจของตัวเองไว้ เขายกมือขึ้นเคาะประตูห้องของลู่หวย จากนั้นกล่าวกับลู่หวยว่า:"ลู่หวย คุณไม่ต้องกลัวนะ คืนนี้ผมจะอยู่ด้านนอกประตูเป็นเพื่อนคุณตลอดเวลา"

ลู่หวยที่อยู่ในห้องอยากจะเปิดประตู แต่ไม่ว่าจะเปิดอย่างไรก็ไม่มีประโยชน์ เย่หยิ่งที่สมควรตายนั่นบ้าไปแล้วหรืออย่างไร ถึงกับต้องตั้งรหัสขังเธอไว้ในห้อง!

มองดูแผนการที่จะสำเร็จอยู่แล้วแท้ๆ แต่กลับถูกเย่หยิ่งสาระเลวนั่นทำเสียแผนหมดตอนนี้ ช่างน่าโมโหนัก น่าโมโหจริงๆ

เธอสาบานว่าจะไม่จบกับเย่หยิ่งแน่ๆ!

......

วันรุ่งขึ้น

เย่หยิ่งลุกขึ้นจากเตียง เห็นอ้านเย่นอนอยู่ด้านนอกประตู เขายกมือขึ้นตบไหล่ของอ้านเย่เบาๆ :"อ้านเย่! ตื่นๆ"

"ตื่นๆ"

อ้านเย่ได้ยินเสียงของเย่หยิ่ง เขาลืมตาขึ้นมองเย่หยิ่ง เขามึนงงครู่หนึ่ง จากนั้นก็ยื่นมือออกมาคว้าเสื้อของเย่หยิ่งไว้:"เย่หยิ่ง อย่างน้อยลู่หวยเมื่อก่อนก็เป็นเพื่อนของฉันกับนาย ทำไมนายถึงทำกับเธออย่างนี้ รีบบอกรหัสฉันมา! ปล่อยเธอออกมา"

นี่อ้านเย่คนนี้คิดว่าสามีของลู่หวยเสียชีวิตแล้ว และเขาก็มีโอกาสแล้ว?

เขาไม่เข้าใจจริงๆ ว่าอ้านเย่นั้นคิดอะไรอยู่

เห็นได้ชัดว่าลู่หวยคนนี้ดัดจริตดีๆ นี่เอง และบางทีที่เธอเข้าใกล้เขาอาจเพราะมีแผนการก็ได้ แต่ว่าเขานี่สิ เดิมทีเป็นคนที่แสนฉลาด ตอนนี้กลับโง่เขลาเช่นนี้ ความรักช่างเป็นสิ่งที่น่ากลัวจริงๆ

เย่หยิ่งดึงมือของอ้านเย่ออกจากเสื้อของตัวเอง:"ตอนนี้เหลือเวลาอีกครึ่งชั่วโมงในการไปสอน ถ้านายยังไม่รีบไปที่มหาวิทยาลัย ภารกิจที่ท่านเก้ามอบหมายให้กับนาย นายจะต้องไม่สำเร็จแน่"

"นายปล่อยลู่หวยออกมาก่อน!"

เย่หยิ่งกล่าว:"นายวางใจเถอะ ฉันต้องปล่อยลู่หวยออกมาอย่างแน่นอน แต่เพื่อไม่ให้ลู่หวยถ่วงนาย นายรีบไปสอนที่มหาวิทยาลัยเถอะ ส่วนลู่หวยฉันจัดการเอง"

อ้านเย่ยังอยากจะพูดอะไรบางอย่าง เซี่ยเชียนเกอก็ได้เปิดประตูเข้ามา และเดินเข้ามาจากนอกประตู เธอกล่าวกำชับอ้านเย่:"ส่งฉันไปที่มหาวิทยาลัย"

"ตอนเช้าไม่ใช่เป็นท่านเก้าที่ส่งคุณนายไปมหาวิทยาลัยเหรอครับ"

เซี่ยเชียนเกอเหลือบมองอ้านเย่อย่างเดียดฉันท์ครู่หนึ่ง:"ตอนนี้ฉันต้องการให้นายไปส่งฉันที่มหาวิทยาลัย ทำไม ไม่พอใจเหรอ"

เขาจะกล้าได้อย่างไร

และภายใต้การตะคอกของเซี่ยเชียนเกอ อ้านเย่จึงจากคอนโดไปแบบนี้

และอ้านเย่กับเซี่ยเชียนเกอเพิ่งจะจากไป ฝู้อวี้สิงก็ได้เดินเข้ามาจากด้านนอก เขากำชับเย่หยิ่งให้เปิดประตู เย่หยิ่งปฏิบัติตาม ทันทีที่เปิดประตู ก็เห็นลู่หวยที่นั่งอยู่บนพื้น เพราะว่าห้องนั้นเป็นผนังที่กันเสียง ดังนั้นลู่หวยจึงไม่ได้ยินสิ่งที่อ้านเย่พูดกับตัวเอง

และก็ไม่ได้ยินสิ่งที่ด้านนอกพูดเมื่อสักครู่

ดังนั้น เมื่อเธอคิดว่าคนที่เปิดประตูให้เธอนั้นคืออ้านเย่ ลู่หวยจึงกระโจนไปหาฝู้อวี้สิง แต่โชคดีที่เย่หยิ่งเคลื่อนไหวเร็ว เขาถีบตรงไปทางลู่หวยเข้าอย่างจังจนล้มไปกองกับพื้นอีกครั้ง

ลู่หวยนอนจมกับพื้นอย่างเจ็บปวด เธอเงยหน้าขึ้นมองฝู้อวี้สิงกับเย่หยิ่งที่จ้องมองมาทางตัวเอง ไม่เห็นอ้านเย่ ลู่หวยจึงกล่าวถามขึ้น:"ท่านเก้า อ้านเย่ละค่ะ"

ฝู้อวี้สิงเพิกเฉยต่อลู่หวย กลับเป็นเย่หยิ่งที่ตอบลู่หวยกลับหนึ่งประโยค:"เขาไปแล้ว"

ไปแล้ว?

เป็นไปไม่ได้ที่อ้านเย่จะทิ้งเธอแล้วจากไป นี่จะต้องเป็นฝู้อวี้สิงที่บังคับให้อ้านเย่จากไปแน่ ทำไมต้องมีคนปรากฏตัวในแผนการตลอดนะ

เมื่อวานเป็นเย่หยิ่ง เช้านี้ก็เป็นฝู้อวี้สิงอีก

ถ้าเป็นไปอย่างสถานการณ์ในตอนนี้ เมื่อไรเธอจะสำเร็จแผนการได้

ลู่หวยกองอยู่กับพื้นโดยไม่เปล่งเสียงใดๆ

ฝู้อวี้สิงมองลู่หวยด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึก:"ผมให้เวลาคุณสามนาที บอกเหตุผลที่แท้จริงของการปรากฏตัวที่นี่มา หลังจากสามนาที หากว่าคุณยังไม่พูดอะไรอีก อย่างนั้นผมก็จะใช้วิธีของผมทำให้คุณพูดออกมาเอง"

"ฉันจะเริ่มจับเวลาตอนนี้"

เย่หยิ่งจับเวลาอยู่ด้านข้าง ลู่หวยเห็นฝู้อวี้สิงเย็นชาเช่นนี้ เธอจึงเอ่ยปากถามฝู้อวี้สิง:"ไม่ทราบว่าท่านเก้ายังจำเรื่องที่เคยรับปากฉันได้ไหมคะ ท่านบอกว่าฉันช่วยชีวิตท่านหนึ่งครั้ง ท่านก็จะให้เงื่อนไขหนึ่งข้อกับฉัน วันนี้ฉันอยากจะใช้เงื่อนไขนั้นแล้ว!"