บทที่ 235 อย่างนั้นก็แข่งเต้นกับเธอ

ขณะที่เซี่ยเชียนเกอกำลังประหลาดใจ จู่ๆ จวินหลิงเสวี่ยก็มาถึงด้านข้างตัวเองแล้วกล่าวกับเซี่ยเชียนเกออย่างเหิมใจ:"ฉันเล่นเสร็จแล้ว ตาเธอแล้ว"

เซี่ยเชียนเกอตอนนี้ทำได้เพียงข่มความสงสัยใต้ดวงตาไว้ จากนั้นก็ไปที่ด้านหน้าเปียโนดำเนินการเล่น บทเพลงที่เธอเล่นคือบทเพลงที่เธอเคยเล่นในบ้านของฉินฮวน

ตอนที่กำลังจะเริ่มเล่นนนั้น ไม่มีปัญหาใดๆ แต่เมื่อยิ่งเล่นมาถึงช่วงท้ายๆ บทเพลงที่เซี่ยเชียนเกอเล่นไม่เพียงแต่เสียงเพี้ยน อีกทั้งยังไม่ไพเราะอีกด้วย

ฉับพลันเพื่อนนักศึกษาต่างผิดหวังกับเซี่ยเชียนเกอสุดขีด

เซี่ยเชียนเกอมองเปียโนที่อยู่ตรงด้านหน้าของตัวเอง จึงได้หยุดการเล่น

เธอคิดว่าน่าจะพอรู้แล้วทำไมนิ้วมือของจวินหลิงเสวี่ย ทั้งๆ ที่ถูกตัวเองทำให้ไม่สามารถใช้งานได้ กลับยังสามารถเล่นเปียโนได้ เปียโนนั้นเมื่อสักครู่จวินหลิงเสวี่ยไม่ได้เป็นคนเล่น เพราะเปียโนตัวนั้นเป็นเปียโนที่พังแล้ว และจวินหลิงเสวี่ยจะเล่นเปียโนได้ไพเราะเพราะพริ้งเช่นนี้ออกมาได้อย่างไร

เห็นทีจะต้องมีคนคอยช่วยเหลือจวินหลิงเสวี่ยอยู่ด้านหลัง

จุดประสงค์คือน่าจะต้องการให้เธออับอายขายขี้หน้า

เซี่ยเชียนเกอคิดมาได้ถึงตรงนี้ ก็เผยสีหน้าขี้เล่นออกมา เธอไปที่ด้านข้างของตัวจวินหลิงเสวี่ยจากนั้นกล่าวชื่นชมจวินหลิงเสวี่ย:"เมื่อกี้บทเพลงที่เธอเล่นช่างไพเราะจริงๆ การแข่งขันรอบแรกถือว่าฉันแพ้"

จวินหลิงเสวี่ยได้ยินเซี่ยเชียนเกอยอมรับว่าแพ้เอง เธอก็เปล่งเสียงอย่างได้ใจ:"เซี่ยเชียนเกอ ฉันได้บอกเนิ่นๆ แล้ว เธอแข่งสู้ฉันไม่ได้หรอก เธอก็ไม่เชื่อ"

เซี่ยเชียนเกอกล่าวด้วยรอยยิ้ม:"ตอนนี้ฉันเชื่อแล้ว เพียงแต่ฉันแค่ประหลาดใจมาก เมื่อกี้เธอเล่นบทเพลงอะไรเหรอ ช่างเป็นบทเพลงที่ไพเราะมาก"

"ราตรีแห่งบทเพลงเปียโน 5"

เซี่ยเชียนเกอตอบอือไปหนึ่งคำ:"ฉันอยากจะเรียนสักหน่อย ไม่ทราบว่าเธอจะสามารถเล่นให้พวกเราฟังอีกครั้งได้ไหม เธอถือว่าเล่นให้เพื่อนนักศึกษาฟังอีกครั้งแล้วกัน เพราะที่ฉันเล่นไปเมื่อกี้ช่างไม่น่าฟังเอาเสียเลย"

จวินหลิงเสวี่ยกำลังจะปฏิเสธ ฉินฮวนที่อยู่ตรงข้ามก็เริ่มที่จะกล่าวขึ้นอีกครั้ง :"รับปากเธอ และจงทำให้เธอเสียหน้า"

จวินหลิงเสวี่ยพยักหน้า:"ก็ได้"

เซี่ยเชียนเกอหลีกทางให้กับจวินหลิงเสวี่ย จวินหลิงเสวี่ยขึ้นไปนั่งลงด้านหน้าเปียโนอย่างภาคภูมิใจ จากนั้นเมื่อฉินฮวนให้เธอเริ่มเล่นเปียโนนั้นจวินหลิงเสวี่ยยกมือขึ้นเล่น ครั้งนี้เซี่ยเชียนเกอค่อนข้างอยู่ใกล้กับจวินหลิงเสวี่ย มองดูท่าทางของจวินหลิงเสวี่ยที่กดเปียโนเบาๆ จู่ๆ เธอก็จับมือของจวินหลิงเสวี่ยไว้ และวินาทีที่เซี่ยเชียนเกอคว้าจับมือของจวินหลิงเสวี่ยนั้น เปียโนยังคงดำเนินเล่นต่อไป

ฉับพลันเพื่อนนักศึกษาที่อยู่ด้านล่างก็ส่งเสียงร้องด้วยความตกใจ:"อ้าว จวินหลิงเสวี่ยคนนี้ไม่ได้เล่นบทเพลงแล้วนี่ แต่ทำไมเปียโนยังเล่นอยู่ต่อล่ะ"

"นี่จวินหลิงเสวี่ยคงไม่ได้เปิดแผ่นหรอกนะ"

"ฉันก็ว่าอยู่ว่าทำไมจวินหลิงเสวี่ยถึงเล่นได้ไพเราะขนาดนั้น หนำซ้ำยังดีกว่าเซี่ยเชียนเกอเสียอีก ที่แท้ที่เล่นมาตั้งนาน เธอเปิดแผ่นนี่เอง!"

"จวินหลิงเสวี่ยเพื่อต้องการชนะ ถึงกับทำทุกอย่างได้จริงๆ!"

จวินหลิงเสวี่ยได้ยินคำคนที่อยู่ด้านล่างเวที กำลังต่อว่าตัวเองอยู่ เวลานี้เธอยังหาอยากจะหาหลุมสักหลุมแล้วเอาหน้ามุดเข้าไป :"เซี่ยเชียนเกอ เมื่อกี้เธอจงใจให้ฉันเล่นเปียโนใหม่ จากนั้นก็ฉวยโอกาสเปิดโปงฉันต่อหน้าเพื่อนนักศึกษาเหรอ"

เซี่ยเชียนเกอคลายมือของจวินหลิงเสวี่ยออก:"จวินหลิงเสวี่ย หากว่าเธอแข่งไม่ชนะฉัน เธอก็ยอมแพ้ซะเถอะ ไม่จำเป็นต้องใช้วิธีต่ำๆ แบบนี้!"

ฉินฮวนน่าจะได้ยินคำพูดของเซี่ยเชียนเกอ ดังนั้นเธอจึงหยุดเปิดบทเพลงเปียโนลง ทันทีที่บทเพลงเปียโนหยุดลง เซี่ยเชียนเกอก็คว้าไมโครโฟนจากมือของเฉินเซิน แล้วจ่อไปยังเปียโน จากนั้นกดลงไปสองสามที ล้วนเป็นเสียงเพี้ยนทั้งนั้น

เมื่อกดเสร็จ เซี่ยเชียนเกอมองเพื่อนนักศึกษาแล้วกล่าวอย่างจนปัญญา:"ฉันเองก็ไม่อยากจะเล่นเปียโนที่ไม่ไพเราะแบบนี้ให้พวกคุณฟังเช่นกัน แต่ว่าใครจะไปรู้ว่าเปียโนนี้มันพัง ฉันเองก็จนปัญญา"

เพื่อนๆ นักศึกษา:"......"

"จวินหลิงเสวี่ยคนนี้เพื่อต้องการชนะ ทำเรื่องที่ต่ำๆ เกินไปไหม"

"จวินหลิงเสวี่ย ปฏิกิริยาของเธอเช่นนี้ เธอไม่สามารถแข่งชนะเซี่ยเชียนเกอได้หรอก!"

"เซิ่งเย่ของฉันรู้สึกอับอายกับการกระทำของจวินหลิงเสวี่ย!"

"การกระทำของจวินหลิงเสวี่ยแบบนี้เนี่ย ยังจะเรียกตัวเองผู้หญิงอัจฉริยะ อาศัยการโกงเพื่อแย่งฉายาผู้หญิงอัจฉริยะกลับมา จวินหลิงเสวี่ยช่างกล้าใช้จริงๆ"

จวินหลิงเสวี่ยถูกเพื่อนนักศึกษาต่อว่าจนแทบจะก้มหัวจนมองไม่เห็นหน้าแล้ว

ฉินฮวนจึงกล่าวกับจวินหลิงเสวี่ยขึ้นในเวลานี้:"บอกกับพวกเธอว่า เธอแค่ถูกเซี่ยเชียนเกอตีมือจนได้รับบาดเจ็บ ถึงไม่สามารถเล่นเปียโนได้ แต่ว่าความสามารถนั้นจะต้องดีกว่าเซี่ยเชียนเกอแน่นอน ขอให้พวกเธอให้โอกาสเธออีกครั้ง"

ตอนนี้จวินหลิงเสวี่ยรู้สึกว่าอับอายมาก แต่เพื่อรักษาหน้าให้กับตัวเอง จวินหลิงเสวี่ยจึงได้กล่าวคำพูดของฉินฮวนให้กับเพื่อนนักศึกษาฟังอีกครั้ง เมื่อเพื่อนนักศึกษาฟังจบ สีหน้าล้วนเต็มไปด้วยการประชดประชัน