บทที่ 236 พ่ายแพ้ราบคาบ

"ท่านเก้าฝู้ขอเวลาสักสามนาทีได้ไหมคะ ช่วยฟังฉันเล่าเรื่องเกี่ยวกับเซี่ยเชียนเกอให้จบก่อนได้ไหม?"

เรื่องที่เกี่ยวข้องกับเซี่ยเชียนเกอ ฝู้อวี้สิงย่อมฟังอยู่แล้ว

ดังนั้นเมื่อนักศึกษาสาวบอกว่ามีเรื่องเกี่ยวกับเซี่ยเชียนเกอจะบอกกับเขา ฝู้อวี้สิงก็กวาดสายตาหันไปมองนักศึกษาสาวที่ยืนอยู่ตรงหน้าตัวเองทันที

"หนึ่งนาที บอกจุดประสงค์ของเธอมา"

เมื่อนักศึกษาสาวเห็นว่าฝู้อวี้สิงยอมหันมามองเธอแล้ว เธอก็รีบบอกจุดประสงค์ของตัวเองกับฝู้อวี้สิงทันที "เมื่อเช้าวันนี้ บนเว็บบอร์ดมีข่าวเซี่ยเชียนเกอเลี้ยงดูหนุ่มน้อยหน้าตาหล่อเหลา มีข่าวท่านเก้าฝู้โดนสวมเขา มีภาพมีความจริง ฉันอยากรู้ว่านี่เป็นเรื่องจริงหรือว่าเรื่องโกหก?"

หลังจากฝู้อวี้สิงฟังนักศึกษาสาวพูดจบแววตาอาฆาตก็ปรากฏขึ้นในดวงตาของเขาทันที "ใครเป็นคนสร้างข่าวลือนี้ขึ้นมา?"

นักศึกษาสาวถูกฝู้อวี้สิงจ้องเขม็งเริ่มกลัว "ฉัน ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน ก็ ก็คนในเว็บบอร์ดพูด พูดแบบนี้กันหมด พวกเขาบอกว่าเซี่ยเชียนเกอนอกใจ แถมยังบอกว่าเธอรับเงินของท่านเก้าฝู้ แล้วเที่ยวออกไปสวมเขาให้ท่านเก้าฝู้อยู่ข้างนอก และพวกเขายังพูดอีกว่า..."

"พอแล้ว!"

ฝู้อวี้สิงจ้องนักศึกษาสาวตรงหน้าด้วยสายตาเย็นชา "คำพูดพวกนี้อย่าให้ฉันได้ยินเป็นครั้งที่สองอีก และฉันก็ไม่อนุญาตให้คนในมหาวิทยาลัยนี้พูดจาใส่ร้ายผู้หญิงของฉัน ฉะนั้นถ้าเธอไม่อยากตายก็ไปซะ"

นักศึกษาสาวตกใจกลัวฝู้อวี้สิงจนรีบล้มลุกคลุกคลานวิ่งหนีไป

แต่ตอนนี้ฝู้อวี้สิงรู้เรื่องข่าวที่เซี่ยเชียนเกอแอบสวมเขาให้เขาลับหลังแล้ว ตอนนี้เขาคงแค่พยายามฝืนทำเป็นไม่โกรธเพราะกลัวจะขายหน้าเท่านั้น

ไว้รอให้ลับตาคนเมื่อไหร่ เซี่ยเชียนเกอจะต้องถูกฝู้อวี้สิงทรมานปางตายแน่

เมื่อนักศึกษาสาวคิดได้แบบนั้นก็กระตุกยิ้มมุมปากโดยไม่รู้ตัว

เซี่ยเชียนเกอ ใครใช้ให้แกแย่งคนที่ฉันชอบไป! คราวนี้ฉันจะคอยดูว่าฝู้อวี้สิงจะจัดการกับแกยังไง

...

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว

หลังจากนั้นหนึ่งชั่วโมง

เซี่ยเชียนเกอกับจวินหลิงเสวี่ยต่างพากันแต่งหน้าเปลี่ยนชุดเสร็จเรียบร้อยและกลับขึ้นเวทีอีกครั้ง

จวินหลิงเสวี่ยสวมชุดกระโปรงหงส์สีขาว เดาว่าต่อไปเธอน่าจะเต้นสวอนเลคบัลเล่ห์หงส์ขาว ส่วนทางด้านเซี่ยเชียนเกอ เธอสวมชุดต่างออกไป เธอสวมชุดสีแดง ผมยาวสวยถูกปักไว้ด้วยปิ่นหยก

เธอแต่งหน้าด้วยเมคอัพสีพีชละมุน

เซี่ยเชียนเกอขึ้นเวที เธอให้คนหาเครื่องดนตรีโบราณหลากหลายอย่างวางเรียงเอาไว้ด้านข้าง นักศึกษาทุกต่างตกตะลึงกับฉากนี้ของเซี่ยเชียนเกอ

ทุกคนต่างอยากรู้อยากเห็นว่าวันนี้เซี่ยเชียนเกอจะเต้นอะไรกันแน่ และการแสดงแบบไหนจำเป็นต้องใช้เครื่องดนตรีมากมายขนาดนี้?

อีกอย่าง บนพื้นไม่ได้มีแค่เครื่องดนตรีแต่ยังมีสีอีกหลากหลายสี เซี่ยเชียนเกอคิดจะทำอะไรกันแน่นะ?

เมื่อเทียบกับการดูจวินหลิงเสวี่ยเต้นรำ นักศึกษาทุกคนอยากจะดูการแสดงของเซี่ยเชียนเกอมากกว่า

ในขณะที่จวินหลิงเสวี่ยคิดอยากจะขึ้นแสดงก่อน จู่ ๆ เซี่ยเชียนเกอก็พูดกับจวินหลิงเสวี่ยว่า "เมื่อกี้ตอนเล่นเปียโนเธอเป็นคนเริ่มก่อน เพราะฉะนั้นตามเหตุผลการแสดงเต้นรำควรจะเป็นฉันขึ้นแสดงก่อน ตอนนี้เชิญเธอลงไปซะ อย่ามาเกะกะฉันอยู่ตรงนี้"

จวินหลิงเสวี่ยอ้าปากพะงาบ ๆ ก่อนจะลงเวทีไปโดยไม่พูดอะไร

เพราะถึงเธออยากจะเต้นก่อน แต่พวกนักศึกษาพวกนั้นก็ไม่เห็นด้วยอยู่ดี ฉะนั้น นอกจากลงจากเวทีเธอยังเลือกอะไรได้อีกล่ะ?

หลังจากจวินหลิงเสวี่ยลงจากเวทีไป ตอนนี้บนเวทีก็เหลือเพียงแต่เซี่ยเชียนเกอคนเดียว

ทันทีที่เธอโบกมือแขนเสื้อที่อยู่ในมือของเธอก็ถูกสะบัดออกไป

หลังจากนั้น ในขณะที่ทุกคนคิดว่าเธอกำลังเต้นรำอยู่นั้น เซี่ยเชียนเกอกลับหมุนตัวบนผ้าขาว แล้วใช้แขนเสื้อแตะสีและเริ่มเต้นรำ

และในขณะที่เซี่ยเชียนเกอกำลังเต้นรำ เครื่องดนตรีที่วางอยู่บนเวทีก็ถูกแขนเสื้อของเซี่ยเชียนเกอสะบัดไปโดนจนเกิดเป็นเสียงดนตรีแสนไพเราะ

นี่...

"นี่เซี่ยเชียนเกอกำลังเต้นรำและเล่นดนตรีไปด้วยเหรอ?"

นักศึกษาทุกคนต่างตกตะลึงกับเหตุการณ์ตรงหน้า

"พวกเธอดูสิ เซี่ยเชียนเกอไม่ใช่แค่เต้นรำไปด้วยเล่นดนตรีไปด้วยเท่านั้นนะ แต่เธอกำลังวาดรูปด้วย!"

"แม่เจ้า นี่เซี่ยเชียนเกอกำลังเต้นรำ เล่นดนตรี และวาดรูปไปพร้อม ๆ กัน แบบนี้จวินหลิงเสวี่ยสู้ไม่ได้แน่ ๆ"