บทที่ 243 เธอคิดจะจัดการยังไง?

ดังนั้นเตรียมตัวมามากมีแต่ผลดี ไม่มีผลเสีย

เซี่ยเชียนเกอหยิบขวดผงยากัดเซาะศพออกมาจากกระเป๋า ขณะที่เธอกำลังจะโรยมันลงไป แต่ยังไม่ทันได้โรยจู่ ๆ เย่หลานเฉินก็ลุกขึ้นนั่ง ทำเอาเซี่ยเชียนเกอตกใจจนทำผงยาในมือเทหล่นลงพื้น

เย่หลานเฉินใบหน้าซีดขาว เขาจ้องมองเซี่ยเชียนเกอที่กำลังยืนอยู่ตรงหน้าของตัวเอง ใบหน้าของเขาเผยรอยยิ้มไร้เดียงสาออกมา "ท่านพี่"

เซี่ยเชียนเกอ "..."

"ท่านพี่" สองคำนี้ทำให้เซี่ยเชียนเกอย้อนความทรงจำกลับไปเมื่อพันปีก่อน ตอนที่เธอเพิ่งจะช่วยชีวิตเย่หลานเฉินไว้ เย่หลานเฉินในตอนนั้นยังเป็นแค่เด็กหนุ่มที่ถูกคนอื่นรังแก มีไม่พอกิน ไม่มีแม้แต่เสื้อผ้าจะสวมใส่ วันนั้นเขาสวมเสื้อผ้าขาดรุ่งริ่ง ใบหน้าถูกทุบตีจนเลือดไหลอาบท่วมตัว

เธอจำได้ว่าวันนั้นฝนตกหนัก

ส่วนเขาล้มนอนอยู่ท่วมกลางสายฝนเพราะอาการบาดเจ็บ

เธอบังเอิญพบเขาแล้วก็โยนถุงเงินให้เขาไป แถมยังบอกให้สาวรับใช้ของตัวเองไปซื้อหมั่นโถวมาให้เขากิน ทันทีที่เขาเห็นหมั่นโถว เขาก็รีบกัดกินคำโตยัดเข้าไปในปาก แถมหมั่นโถวที่ถูกเขากัดก็เต็มไปด้วยเลือด

แต่เขากลับกินมันอย่างมีความสุข เขาบอกกับเธอว่านี่เป็นหมั่นโถวที่อร่อยที่สุดตั้งแต่ที่เขาเคยกินมาตลอดหลายปี

เขาในเวลานั้นเป็นเหมือนอย่างตอนนี้ ร้องเรียกเธอว่าท่านพี่อย่างบริสุทธิ์และไม่มีพิษภัย และดวงตาของเขาน่าจะเป็นดวงตาคู่ที่บริสุทธิ์ที่สุดเท่าที่เธอเคยเห็นมา ไม่มีเล่ห์กล ไม่มีพิษภัยอะไร

ดังนั้นเธอจึงพาเขากลับเข้าวังด้วย และเลี้ยงดูเขาราวกับน้องชายแท้ ๆ ของตัวเอง

แต่ว่า เด็กน้อยที่เธอเลี้ยงดู อยู่มาวันหนึ่งเขาเติบโตขึ้น จากนั้นก็สังหารท่านพี่ ท่านพ่อและท่านแม่ของเธอ ตลอดจนประชาชนผู้บริสุทธิ์ในแคว้นเฉิน

เธอไม่มีวันลืมทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นในสนามรบ

และไม่มีวันลืมบาดแผลที่เขาทิ้งเอาไว้ในใจของเธอ บาดแผลที่ไม่ใช่คำว่า "ท่านพี่" คำเดียวจะสามารถบรรเทามันได้

เมื่อเซี่ยเชียนเกอได้สติ เย่หลานเฉินก็ออกมาจากโลงศพแล้ว เขามองไปรอบ ๆ ด้วยใบหน้าสงสัยอย่างรู้อยากเห็น "ท่านพี่ ที่นี่คือที่ไหน? เหตุใดข้ากับท่านพี่ถึงมาอยู่ที่นี่ได้?"

"หรือว่าท่านพี่เจอที่สนุก ๆ เลยพาข้ามาที่นี่?" เขาไม่เปิดโอกาสให้เซี่ยเชียนเกอได้พูด เย่หลานเฉินมองเซี่ยเชียนเกอที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาด้วยรอยยิ้ม "ท่านพี่ดีกับข้าที่สุดเลย ไม่ว่าเมื่อไหร่ท่านพี่ก็จะคิดเผื่อข้าเสมอ"

เซี่ยเชียนเกอ "..."

"เย่หลานเฉิน ถึงข้าจะไม่รู้ว่าทำไมเจ้าถึงฟื้นคืนชีพอีกครั้ง และข้าก็ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดเจ้าถึงมองข้าออกภายในชั่วพริบตา แต่เมื่อหลายพันปีก่อน เจ้าสังหารท่านพ่อท่านแม่ของข้า ความแค้นของท่านพี่ข้าจำเป็นต้องแก้แค้น! เจ้าไปตายซะเถอะ!"

เซี่ยเชียนเกอหยิบกริชออกมาจากกระเป๋าแล้วแทงตรงเข้าไปที่หน้าอกของเย่หลานเฉิน เย่หลานเฉินไม่ได้หลบ เขาเอาแต่มองเซี่ยเชียนเกอด้วยรอยยิ้มแบบนั้น "เมื่อครู่ท่านพี่ถามข้าว่าทำไมถึงสามารถมองท่านพี่ออกตั้งแต่แรกเห็น เหตุผลนั้นง่ายมาก เพราะไม่ว่าท่านพี่จะเปลี่ยนไปเป็นแบบไหน ท่านพี่ก็ยังเป็นพี่สาวของข้าอยู่ดี"

เซี่ยเชียนเกอมองเลือดสดที่ไหลออกมาจากหน้าอกของเย่หลานเฉิน เธอขมวดคิ้วเข้าหากันแน่ "เย่หลานเฉิน อย่าเรียกข้าว่าท่านพี่อีก ข้าไม่ใช่พี่สาวของเจ้า! ถ้าเก่งจริงเจ้าก็ฆ่าข้าซะ แต่ถ้าไม่ก็ยืนรอให้ข้าไปข้าเจ้าซะดี ๆ "

เย่หลานเฉินพูดด้วยใบหน้าซีดขาว "หลานเฉินไม่รู้ว่าไปทำอะไรให้ท่านพี่โกรธ แต่ว่าท่านพี่อย่าโกรธหลานเฉินเลยได้หรือไม่? เพราะท่านพี่เคยกล่าวไว้ว่าไม่ว่าหลานเฉินจะทำสิ่งใด ท่านพี่ก็จะปกป้องข้าตลอดไป ท่านพี่จะกลับคำไม่ได้เด็ดขาดนะขอรับ"

เซี่ยเชียนเกอไม่รู้จริง ๆ ว่าตอนนี้เย่หลานเฉินกำลังเล่นละครตบตาเธอหรือว่าลืมเรื่องทุกอย่างที่เคยเกิดขึ้นไปหมดแล้วจริง ๆ กันแน่ สรุปคือไม่ว่าจะเพราะอะไร วันนี้เย่หลานเฉินก็จะเป็นต้องตายด้วยฝีมือของเธออีกครั้ง!

เซี่ยเชียนเกอเดินเข้าไปหาเย่หลานเฉินก่อนจะดึงกริชออกมาจากหน้าอกของเขา แล้วหลังจากนั้นก็แทงเข้าไปในหน้าอกของเย่หลานเฉินอีกครั้ง "เย่หลานเฉิน ทุกสิ่งที่ข้าเคยพูดกับเจ้ามันได้แตกสลายไปนับตั้งแต่วินาทีที่เจ้าทำลายแคว้นเฉิน สังหารท่านพี่ ท่านแม่ ท่านพี่ของข้าแล้ว มันหายไปหมดแล้ว

ตอนนี้ข้าไม่มีอะไรจะขออีกแล้ว สิ่งเดียวที่ข้าต้องการจะขอก็คือชีวิตของเจ้า ข้าอยากให้เจ้ายอมให้ข้าสังหารอีกสักครั้ง"

"เจ้าไปตายซะเถอะ"

เซี่ยเชียนเกอดันกริชแทงเข้าไปอีก

เย่หลานเฉินถอยหลังออกไปสองก้าว ปากของเขาสำลักเลือดออกมา "ชีวิตของข้าท่านพี่เป็นคนช่วยเอาไว้ ถ้าท่านพี่ต้องการก็เอาไปเถิด"

เซี่ยเชียนเกอ "..."

"เชียนเกอ เธอทำอะไรอยู่?"