บทที่ 230 สองพี่น้องสาวสวย

ม่านสีชมพูถูกเลิกขึ้นอย่างนุ่มนวล

เฉียวเหลียนเหลียนคิดว่านั่นคือองค์หญิงอันเล่อที่รอคอยมานาน แต่เธอคนนั้นไม่ใช่องค์หญิงอันเล่อ จากนั้นเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ ก็กระโดดลงมาโดยไม่คาดคิด

และตามด้วยสาวใช้สองคนตามลงมา

หลังจากนั้น สาวใช้สองคนที่มีอายุต่างกันก็กระโดดออกมา และเดินตามหลังเด็กหญิงตัวน้อยตามลำดับ

“นายท่าน นี่คือภัตตาคารซื่อสี่” หญิงรับใช้กล่าว

เด็กหญิงอายุมากกว่าพยักหน้า สีหน้าของเธอดูลึกลับ แต่มีความปิติซ่อนอยู่ในดวงตาของเธอ "เอาล่ะ เข้าไปข้างในกันเถอะ"

ทันทีที่สี่คนนี้เดินเข้าไปในร้าน บริกรชายทักทายพวกเขา "ยินดีต้อนรับ คุณผู้หญิงทั้งสองได้จองไว้ไหมขอรับ ?"

คนหนึ่งนิ่งและตอบว่า “ฉันไม่ได้จองมา แต่รู้จักลูกชายเจ้าของภัตตาคาร”

บริกรผงะไป เขาคิดว่าลูกชายที่ว่านั้นคือหานมู่ จึงรีบพูดว่า "เป็นเพื่อนของคุณชายหานหรือขอรับ ตามมาขอรับ"

“หาน?” เด็กสาวที่อายุมากกว่าผงะ แต่ก็ไม่ปฏิเสธ

เด็กสาวพึมพำ "หยูเยียนเอ๋อร์ เพื่อเธอไม่ใช่แซ่กู้หรอกหรือ ? "

หยูเยียนเอ๋อร์หันศีรษะ และจ้องมองน้องสาวของเธอ "หยูหรานเอ๋อร์ หุบปาก"

หยูหรานเอ๋อร์ไม่มั่นใจ แต่ยังคงก้มศีรษะของเธออย่างเชื่อฟัง

ทั้งสองเดินตามบริกรเข้าไปจนสุดทาง และเข้าไปในห้องส่วนตัวที่ว่าง

สิ่งนี้ถูกสงวนไว้เป็นพิเศษจากหานจ้าวเผื่อว่าแขกบางคนที่ไม่ได้นัดหมาย ในกรณีฉุกเฉิน

แม้ว่าหานมู่จะเป็นแค่เด็ก แต่เขาก็เป็นลูกชายคนเดียวของตระกูลหาน เพื่อนของเขายังคงต้องได้รับการปฏิบัติที่ดี

หลังจากที่พี่ชายคนที่สองรินชา เขาก็ออกจากห้องส่วนตัวอย่างระมัดระวังและปิดประตู

เมื่อเขาหันกลับไป เขาก็เห็นเฉียวเหลียนเหลียนยืนอยู่ข้างหลังเขา

“คุณเฉียว” เขาผงะ “ทำไมมาอยู่ที่นี่ขอรับ ?”

เดิมทีในอันหยาง ทุกคนเรียกหานจ้าวว่าคุณหาน เรียกเฉียวเหลียนเหลียนว่าหญิงแซ่เฉียว

นี่เป็นเพราะการยกระดับในภายหลัง และทุกคนก็เคยชินกับมันมาระยะหนึ่งแล้วจนไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้

เมื่อเขามาถึงเมืองหลวง เฉียวเหลียนเหลียนในฐานะเจ้าของก็เลยถูกเรียกว่าคุณเฉียวโดยปริยาย

ฟังดูดีกว่าหญิงแซ่เฉียวมาก

“ไม่มีอะไร” เฉียวเหลียนเหลียนมองด้วยสายตาจริงจัง และคิ้วของเขาขมวดเล็กน้อย “พาเด็กสองคนนี้เข้าไปในห้องส่วนตัวได้ตรวจสอบตัวตนของพวกเขาหรือไม่ ? ”

บริกรอีกคนสะดุ้ง

เขาไม่ได้ตรวจสอบตัวตนของพวกเขา เพราะเขาเห็นว่ารถม้านั้นมีค่ามาก และสองสาวก็คุยกันดี ดูไม่เหมือนคนแก่

คุณเฉียวรู้จักผู้หญิงสองคนนี้หรือขอรับ ?

บริกรคนที่สองตกใจมาก "คุณเฉียว ผมจะตรวจสอบตัวตนของฉันตอนนี้ทันที"

“ไม่จำเป็น” เฉียวเหลียนเหลียนโบกมือ “เป็นความจริงที่พวกเขาไม่ใช่เพื่อนของหานมู่ แต่เนื่องจากพวกเขานั่งข้างในแล้ว เรามาปฏิบัติต่อพวกเขาอย่างดี อย่าลืมตรวจสอบตัวตนของพวกเขาในครั้งต่อไป”

บริกรทั้งสองพยักหน้า และรีบก้มเอวแล้วจากไป

เฉียวเหลียนเหลียนถูกทิ้งไว้ตามลำพังที่ประตูห้องส่วนตัว

หยูเยียนเอ๋อร์ เท่าที่เธอรู้ หญิงผู้นี้เป็นอดีตนางเอกที่เคยทะเลาะกับหยูเฟยเชิงมาแล้ว เหตุใดเธอจึงมาที่นี่ในวันนี้?

เธอมาหากู้เฉิง เธอไม่กลัวหยูเฟยเชิงจะเข้าใจผิดเหรอ?

หรือเธอยังคงคิดถึงกู้เฉิง?

เฉียวเหลียนเหลียนรู้สึกโกรธเล็กน้อย

โชคดีที่เสียงเรียกเบา ๆ ของกู้เฉิงทำให้ผมของเธอเรียบขึ้นทันที "แม่ แม่มาทำอะไรที่นี่"