บทที่​ 237 องค์ชายเสด็จ

ภายในภัตตาคารซื่อสี่ คำพูดของจี้หยุนชูจุดประกายความตื่นเต้นในปักกิ่ง

คนที่ได้ยินเรื่องดังกล่าวจงใจตรวจสอบเด็ก ๆ

คน ๆ นั้นรู้จักกู้เส้า รู้จักเด็กทั้งห้าคน และรู้จักเฉียวเหลียนเหลียน นอกจากนี้ยังรู้จักหมู่บ้านตระกูลกู้

แม้ว่าจะมีบางสิ่งซ่อนเร้น พวกเขาทำได้เพียงสงสัย

แต่เมื่อทุกอยางถูกวางไว้แล้ว ช้าเร็วก็ต้องเปิดเผย

ตัวอย่างเช่นจี้หยุนชูยืมชื่อของผู้คุ้มกัน และส่งเด็ก ๆ ไปอยู่ที่หมู่บ้านตระกูลกู้

พวกเขาต้องทนทุกข์ทรมานในหมู่บ้านตระกูลกู้ และเกิดตราบาปในใจ

เฉียวเหลียนเหลียนมอบชีวิตที่ดีให้กับเด็ก ๆ

กู้เฉิงสอบผ่านถึงระดับซิ่วไฉ และตอนนี้เขาได้เข้าเรียนที่สำนักศึกษา

ในวังหลวง

จักรพรรดิวัยห้าสิบยืนอยู่เบื้องหน้าของบัลลังก์มังกร และหลังจากฟังเนื้อหาของซองจดหมายของขันทีที่อ่านด้วยความสั่นเทา พระองค์ก็แสดงความตื่นเต้นออกมา

พระองค์สงบลง พร้อมกับกระซิบ "ไม่น่าแปลกใจที่ข้าไม่สามารถหาร่องรอยได้ ปรากฎว่าจี้หยุนชูปกปิดเรื่องนี้ไว้"

ขันทีเงยหน้าขึ้นมองจักรพรรดิด้วยความเคารพ และเมื่อชัดเจนว่าจักรพรรดิไม่ได้มีท่าทีไม่พอพระทัยเขาจึงหัวเราะออกมา

จักรพรรดิอารมณ์ดีขึ้นในทันที "อ๋องชิงผิงคงกังวลว่าเด็ก ๆ จะถูกรอบทำร้าย เขาช่างมีจิตใจดีและรอบคอบเสียจริง"

จักรพรรดิหลับตาลง พร้อมกับกล่าวว่า "มีข้าอยู่ ใครกันที่กล้าทำร้ายเด็ก ๆ? ใครจะทำร้ายได้? "

ขันทีไม่กล้าพูด

ใครกัน?

แน่นอนว่ามันเป็นคนเดียวในโลกนี้ที่สามารถล้มล้างจักรพรรดิได้

วันนี้จักรพรรดิมีพระชนมายุกว่า 50 ปี

ในเวลานั้นเขาปลดพระชายาในองค์ชาย และเรื่องของพระชายานั้นบั่นทอนจิตใจเป็นอย่างมาก

เมื่อมองย้อนกลับไปคนที่อ่อนโยนเช่นพระชายา ถูกบังคับข่มเหงจนถึงขั้นเผาทั้งวัง แสดงให้เห็นสิ่งที่เขาเกลียดในใจของเขา

ขันทีรู้สึกว่าองค์ชายทำไม่ถูกต้อง

จะปฏิบัติต่อพระชายาอย่างโหดร้ายได้อย่างไร?

หากศพถูกตรวจสอบอย่างระมัดระวังในเวลานั้น พระราชนัดดาของจักรพรรดิจะทนทุกข์ทรมานในโลกภายนอกได้อย่างไร?

อย่างไรก็ตามคำเหล่านี้ไม่ใช่สิ่งที่เขาจะพูด

สิ่งเดียวที่เขาทำได้คือแค่รอยยิ้มบนใบหน้าของเขา "พระองค์กล่าวอย่างมีเหตุผล ครั้งนี้พระองค์อยู่ที่นี่ พระราชนัดดาทุกพระองค์จะต้องปลอดภัย"

จักรพรรดิตะโกนอย่างเย็นชา“ข้าจะชดเชยให้พวกเขาอย่างแน่นอน และจะไม่ปล่อยให้พวกเขาต้องทนทุกข์อีกต่อไป”

ขันทีพยักหน้าซ้ำ ๆ

"ตอนนี้สิ่งสำคัญที่สุดคือการได้พบหน้าหลานชายของข้า" จักรพรรดิลูบมือ และกำลังจะเขียนพระราชกฤษฎีกาในทันใด จากนั้นพระองค์เอ่ยว่า "หลี่เจี้ยน" เจ้าว่าไหม เฉิงเอ๋อร์มาเมืองหลวงนี้ระยะหนึ่งแล้ว ทำไมจึงไม่มาพบข้า? "

ด้วยความรักของจักรพรรดิที่มีต่อเขา เขาบอกได้เพียงว่าเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับพระราชนัดดาปัจจุบัน

ตระกูลของพระชายาเป็นหนึ่งในสิบตระกูลที่มีอิทธิพล

ตอนนี้จักรพรรดิตื่นเต้นเกินไป หากสงบลงได้ พระองค์จะเข้าใจพระราชนัดดาองค์โต

เด็กคนนี้ไม่ต้องการทำให้ราชวงศ์ต้าหยูวุ่นวาย

โดยไม่ต้องรอให้หลี่เจี้ยนตอบ จักรพรรดิกล่าวขึ้นมาเองว่า "เฉิงเอ๋อร์ฉลาด สมเป็นหลายชายของข้า ตอนนี้เฉิงเอ๋อร์กลับมาแล้ว ข้าต้องตามเขากลับมา"

"ข้าต้องคิดถึงวิธีคืนตำแหน่งให้กับเฉิงเอ๋อร์"

จักรพรรดิเก่ากำลังคิดอยู่มือของเขาอยู่ข้างหลังเขาและเขาก็เข้ามาในห้องด้านในอย่างช้าๆ

หลี่เจี้ยนมองตามด้วยรอยยิ้มบนใบหน้าของเขา แต่มีแววตาแปลก ๆ

ในเวลาเดียวกัน

ณ ประตูจวนอ๋องชิงผิง