บทที่ 239 ไม่ยอมรับ

ในห้องโถงใหญ่อันกว้างขวางและสว่างไสว

ชายหน้าขาว มีหนวดวัยสามสิบ สวมเสื้อคลุมสีเหลืองอ่อน นั่งอย่างเคร่งขรึม

จี้หยุนชูนั่งบนเก้าอี้อีกตัวหนึ่งด้วยสีหน้าลำบากใจ ราวกับว่าเขากำลังโต้เถียงกับชายคนนั้น

แต่หลังจากเห็นเด็กหลายคน เฉียวเหลียนเหลียนก็สงบลงอีกครั้งพร้อมกับยิ้มเล็กน้อย

"เหลียนเหลียน เฉิงเอ๋อร์ มาแล้วเหรอ"

จี้หยุนชู ยืนขึ้นและเดินไปที่ด้านข้างของเฉียวเหลียนเหลียนอย่างเป็นธรรมชาติ

ชายหน้าขวมีเคราไม่พอใจมาก และพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มว่า "หยุนชู มานี่"

จี้หยุนซูเม้มริมฝีปาก "ไม่ไป"

อ๋องชิงผิงผู้สงบและเงียบขรึมต่อหน้าทุกคน เมื่อเผชิญหน้ากับชายผู้นั้นมีน้ำเสียงขัดขืนเล็กน้อย

เฉียวเหลียนเหลียนตกใจจนเลือดตาแทบกระเด็น

เขาไม่ทันสังเกตตัวเอง แถมยังเม้มปากแล้วพูดว่า "ข้าไม่อยากคุยกับท่าน ข้าไม่ชอบฟังสิ่งที่ท่านพูด และท่านก็ไม่ชอบฟังสิ่งที่ข้าพูดเช่นกัน ถ้าเป็นเช่นนั้นก็เลิกพูดกันเถอะ”

ชายหน้าขาวมีเคราจ้องมองเขาอย่างสง่าผ่าเผย

จี้หยุนชูหันหน้าหนี

ชายหน้าขาวมีหนวดเคราถอนหายใจ "เมื่อกี้ข้าพูดอะไรไป ไม่ได้ยินอย่างนั้นหรือ ?"

จี้หยุนชูถูกตวาดกลับ แต่เขาไม่สนใจเขา

ชายผู้นั้นจึงถอนหายใจอีกครั้งก่อนจะหันความสนใจไปที่กู้เฉิง

เห็นได้ชัดว่าทุกคนรอบ ๆ รู้สึกว่าสายตาของเขาเข้มงวดมากขึ้น

ชายผู้นั้นยืนขึ้น เอามือไพล่หลัง จ้องมองกู้เฉิงเป็นเวลานาน จากนั้นจู่ ๆ ก็เปิดปากพูดว่า "ข้าคิดว่าเจ้าเป็นตัวปลอม"

ทันทีที่คำพูดเหล่านี้ออกมาจี้หยุนชูและเฉียวเหลียนเหลียนเงยหน้าขึ้นพร้อมกัน

“ท่านพี่” จี้หยุนซูตกใจ “ท่านกำลังพูดถึงเรื่องอะไร?”

องค์ชายจ้องมองที่กู้เฉิง และพูดทีละคำ "ข้าสงสัยว่าเด็กคนนี้เป็นตัวปลอม เขาไม่ใช่หยูเฟยเฉิง"

แน่นอนว่าไม่ใช่ลูกของเขา

สิ่งที่เขาพูดทำให้เฉียวเหลียนเหลียนโกรธ

เห็นได้ชัดว่ากู้เฉิงคล้ายเขามาก มีใบหน้าที่หล่อเหลาเหมือนกัน และรูปร่างริมฝีปากที่คล้ายกันถึง 70% แม้เธอมองเพียงแวบเดียวเธอก็รู้สึกได้ว่าทั้งสองมีความเกี่ยวข้องกันทางสายเลือด

ในท้ายที่สุดเขาบอกว่ากู้เฉิงเป็นตัวปลอม

นี่ไม่ใช่การพูดเรื่องไร้สาระหรือ ?

เฉียวเหลียนเหลียนโกรธมาก และผลที่ตามมาก็ร้ายแรง เธอไม่สนใจว่าคนผู้นั้นจะเป็นองค์ชายหรือไม่ เธอตอบกลับว่า "ฝ่าบาททรงสงสัยโดยไม่มีการสอบสวน เป็นไปได้ไหมว่าพระองค์มักจะจัดการเรื่องต่าง ๆ อย่างเร่งรีบ?”

ทันทีที่คำพูดออกมา สายตาของทุกคนก็จ้องเขม็ง

องค์ชายไม่พอใจ สีหน้าเขาจริงจัง และไม่แยแส

แม้จี้หยุนชูจะกังวล แต่เขาค่อนข้างพอใจ

ในทางกลับกัน น้ำตาของกู้เฉิงค่อย ๆ ไหลออกมา

แม่เลี้ยงที่อยู่ด้วยกันเพียงปีหรือสองปียังคงปกป้องเขา และเธอไม่ลังเลที่จะพูดคุยกับองค์ชายที่อยู่เหนือกว่าผู้คนนับหมื่น

แต่พ่อของเขาเองสงสัยในตัวเขาหลังจากไม่ได้พบเขาเป็นเวลาหลายปี สิ่งแรกที่พูดหลังจากพบเขาคือความสงสัยในตัวตนของเขา

มุมปากของกู้เฉิงโค้งขึ้นอย่างเฉยเมย เขาเยาะเย้ย ดึงความสนใจขององค์ชายกลับมา

และเพราะความรักลูกเฉียวเหลียนเหลียนไม่พอใจองค์ชายเป็นอย่างมาก

แต่กู้เฉิงไม่อาจทำให้แม่ของเขาตกอยู่ในอันตรายได้อีก

“เกล้ากระหม่อมไม่ใช่หยูเฟยเฉิง” ชายหนุ่มดับแสงในดวงตาของเขา สีหน้าของเขาไม่แยแส และพูดช้า ๆ “ตอนนี้เกล้ากระหม่อมชื่อกู้เฉิง”

สีหน้าขององค์ชายสั่นคลอนเล็กน้อย และเขาไม่ได้มองไปที่เฉียวเหลียนเหลียนอีก

หลังจากนั้นไม่นาน เขาก็พูดเบา ๆ ว่า "เจ้าจะพิสูจน์ได้อย่างไรว่าเจ้าคือหยูเฟยเฉิงตัวจริง?"

องค์ชายช่างชวนโมโหเกินไป ใครจะอยากแกล้ง