บทที่ 239 อำนาจในเมืองหลวง

คำพูดว่าคนนอก เมื่อย้อนกลับไปนึกถึงสิ่งที่องค์ชายพูดเมื่อกี้

ใบหน้าของกู้เฉิงดูจริงจัง ดูไม่ออกว่าเขากำลังอารมณ์เสียเลย แต่เหมือนเขากำลังพูดอะไรบางอย่างอย่างจริงจังมากกว่า

ราวคือองค์ชายมีความมุ่งมั่นอย่างมากมาหลายปี และเขาก็รู้สึกเหมือนจะกระอักเลือด

“เจ้า....” เขากัดฟัน และยิ้มทันที “ได้ ได้ ช่างน่านัก”

กู้เฉิงทำราวกับว่าเขาไม่ได้ยิน "ฝ่าบาททรงยกย่องคนระดับรากหญ้าหรือไม่? คนระดับรากหญ้าสมควรได้รับความสัมพันธ์ที่ชัดเจนหรือ? "

ถ้าบอกว่าข้าเป็นตัวปลอม ฉะนั้นข้าไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับท่าน

ท่าทางของกู้เฉิงนั้นแข็งกร้าวมาก และน้ำเสียงของเขาก็เฉยเมย

เขายกมุมปากขึ้น และพูดว่า "ข้ารู้ว่าเจ้าต้องการกลับไปที่พระราชวังตะวันตก แต่เจ้าไม่สามารถกลับได้ แน่นอนว่าหากเจ้าทำให้ข้ารับรู้ได้ว่าเจ้ามีค่าพอที่จะเป็นพระราชนัดดาองค์โตของจักรพรรดิ ข้าจะอนุญาตให้เจ้ากลับ"

กู้เฉิงเงียบไปครู่หนึ่ง

เขารู้ถึงความโหดเหี้ยมของพ่อเขานานแล้ว

แต่ในตอนนี้ เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านี้ ก็ยังอดไม่ได้ที่จะรู้สึกเย็นชาในใจ

“ข้าจะไม่ยอมรับตัวตนของเจ้าในทันที แต่ข้าก็จะไม่ปฏิเสธเช่นกัน ต่อไปเจ้าจะต้องพิสูจน์เอง” หลังจากที่องค์ชายพูดจบ เขาก็มองดูเด็กอีกสามคนอย่างลึกซึ้ง แล้วหันหลังกลับและจากไป

เสื้อคลุมสีเหลืองซีด และร่างผอมบางเคลื่อนออกไปทีละก้าวค่อย ๆ หายไป

กู้เฉิงยืนอย่างมั่นคงในห้องโถงใหญ่ และหลับตาลงนาน

แต่กู้เชวี่ยกลับลุกขึ้นจากเฉียวเหลียนเหลียน และกระโดดขึ้น พร้อมกับสาปแช่ง "ใครจะสนใจพระราชวังตะวันตก ใครจะสนใจสถานที่ที่ผู้คนกินเนื้อกัน ข้าไม่อยากเลยซักนิด ข้าไม่ต้องการพ่อแบบนี้ ข้าไม่เอา ไม่อยากมีพ่อแบบนี้" พูดจบก็เอามือปิดแก้มแล้ววิ่งกลับ

เธอวิ่งไปที่สนามหญ้า วิ่งไปร้องไห้ไป

เฉียวเหลียนเหลียนเป็นกังวลเล็กน้อย และกำลังจะวิ่งตามไป แต่จี้หยุนชูหยุดเธอไว้

"ปล่อยให้เธอสงบลงด้วยตัวเอง" ชายคนนั้นถอนหายใจ และมองไปที่กู้เฉิง "ท่านพี่มาที่จวนอ๋องชิงผิงในครั้งนี้เป็นที่น่าจดจำ และอาจมีคนทำให้ลำบากใจ... .. เฉิงเอ๋อร์ ต้องระวังตัวด้วย"

กู้เฉิงพยักหน้าเล็กน้อย "พ่อ ไม่ต้องห่วง ผมไม่ได้อยู่ในเมืองหลวงไปวัน ๆ”

มีบางอย่างที่ไม่อยาก แต่ต้องทำ เมื่ออยากทำ กู้เฉิงทำได้แน่นอน และต้องทำให้ดีที่สุด

จี้หยุนชูไม่สงสัยในความสามารถของเขา เขาพยักหน้าเล็กน้อย และพูดว่า "มีองครักษ์สองคนซ่อนอยู่เพื่อดูแลลูก ปี้ซงจะเป็นธุระจัดการ หากมีบางอย่างที่แก้ไขไม่ได้ เรียกเกอเหย่ได้ทันที"

เฉียวเหลียนเหลียนมีความสามารถที่โดดเด่น และมีความคิดที่พลิกแพลงมากมาย บางครั้งเขาก็สามารถช่วยกู้เฉิงได้

“เข้าใจแล้ว”

พ่อลูกคุยกันสั้น ๆ และกู้เฉิงก็กลับไปที่สนาม

จากนั้นเขาจึงพากู้จงและกู้เกอออกไป

เหลือเพียงเฉียวเหลียนเหลียนและจี้หยุนชูอยู่ห้องโถงอันกว้างขวาง

ทันทีที่เด็กๆ หายไป เฉียวเหลียนเหลียนมองค้อนจี้หยุนชู "เกิดอะไรขึ้น ? ฝ่าบาทไม่ได้บอกเองหรือว่าเฉิงเอ๋อร์เป็นพระราชนัดดาของจักรพรรดิ ทำไมองค์ชายถึงจำเขาไม่ได้ ? "

ก่อนหน้านี้เฉียวเหลียนเหลียนพูดกับเขาเพื่อประโยชน์ของเด็ก และน้ำเสียงของเขาก็เฉยเมยอย่างยิ่ง

แต่ตอนนี้คำพูดของเธอมีชีวิตชีวามากขึ้นเรื่อย ๆ และน้ำเสียงของเธอก็ป่าเถื่อนมากขึ้นเรื่อย ๆ เห็นได้ชัดว่าเธอไม่เห็นว่าเขาเป็นคนนอก

จี้หยุนชูพยายามทำให้รอยร้าวขนาดใหญ่ระหว่างทั้งสองเล็กลงเรื่อยๆ

"ไม่มีอะไร องค์ชายเพียงแค่ไม่ต้องการให้ตำแหน่งของพระราชนัดดาองค์โตของจักรพรรดิปั่นป่วน เขายังกังวลเกี่ยวกับพระชายาองค์ใหม่" จี้หยุนชูกล่าวด้วยรอยยิ้ม

เฉียวเหลียนเหลียนไม่ได้สังเกตเห็นสีชมพูที่คลุมเครือระหว่างคนทั้งสอง และยังคงหมกมุ่นอยู่กับความกังวลเกี่ยวกับลูกชายคนโต "ตอนนี้ตัวตนของเฉิงเอ๋อร์เกือบจะชัดเจนแล้ว จะมีใครทำร้ายเขาหรือรังแกเขาอีกหรือ?"