สั่งสอนเด็กเกเร

ซูเว่ยหรานเดินไปยังลานหน้าบ้าน นางเห็นชายชรานั่งถักอวนอยู่ ในมือของเขามีด้ายกุ่มใหญ่วางไว้ข้างๆ จากความทรงจำคนผู้นี้คือหลี่ต้าหยางท่านปู่ของหลี่จื่อหาน และเขาเป็นคนเดียวที่ดีกับร่างนี้เสมอมานับแต่นางแต่งเข้าสกุลหลี่ ไม่ว่านางจะร้ายกาจเพียงใด หลี่ต้าหยางก็ไม่เคยเอ่ยปาก และยายอ้วนนี่ก็ไม่เคยก้าวร้าวกับเขาสักครั้ง

เขายังมีบุตรสาวคนเล็กอีกคน ตอนที่ภรรยาของเขาจากไปอาหญิงเล็กเพิ่งจะสองขวบ หลี่ต้าหยางจำต้องแต่งหลิวซื่อมา ยายแก่นั่นมีลูกติดสองคน ลูกคนโตเป็นผู้ชายที่วันๆไม่ทำงานแต่มาขอเงินอยู่ประจำ บิดาของหลี่จื่อหานออกทะเลแล้วไม่ได้กลับมาอีกเลยนี่ก็ผ่านไปสิบปีแล้ว

หลี่ต้าหยางยามนี้ไร้บุตรชายเหลือเพียงหลานชายคนเดียวและบุตรสาว หลี่เย่าฟางที่ตอนนี้นางอายุสิบหกยังไม่ออกเรือนเพราะยากจนไม่มีสินเดิม มิใช่ไม่มีแต่ยายแก่นั่นไม่ยอมให้ต่างหาก อีกทั้งขนให้แต่ลูกสามีเก่า ฮึยายแก่ไม่ยอมตายเอ๊ย

หลี่ต้าหยางมีนิสัยอ่อนโยนไม่เคยต่อว่าร่างเดิม แต่กลับมีเมตตาส่วนบุตรสาวไม่มีปาก นางควรแต่งงานได้แล้วแต่นางหลิวกลับบอกว่าอายุยังน้อยไม่ควรรีบร้อน คงจะเอาไว้รับใช้ตัวเองนั่นแหละ เพราะหลานสะใภ้อย่างซูเว่ยหรานไม่มีทางทำให้นางแน่นอน ซูเว่ยหรานเดินไปหาชายชราก่อนจะทักทาย

"หลานสะใภ้คารวะท่านปู่เจ้าค่ะ"

หลี่ต้าหยางเงยหน้าละมือจากการถักอวนก่อนจะพยักหน้า ดูนางแปลกไปนิดหน่อย รู้จักทักทายด้วยหรือ ที่ผ่านมานางไม่ด่าทอเขาเหมือนคนอื่นๆ ไม่อาละวาดใส่เขาก็นับว่าดีแล้ว จากนั้นจึงเอ่ยกลับไป

"ได้ยินเจ้าบอกท่านย่าว่าไม่สบาย เจ้าป่วยหนักหรือไม่ เมื่อวานลมแรงฝนก็ตกหนักเจ้าอาจป่วยเพราะอากาศเย็น อย่าลืมดื่มน้ำอุ่นๆเล่า"

"ข้าไม่เป็นไรแล้วเจ้าค่ะท่านปู่ ส่วนเรื่องท่านพี่ข้าเชื่อเสมอว่าท่านพี่เป็นคนมีความสามารถ ข้าไม่เชื่อว่าเขาจะเป็นอะไรไปได้ เขาต้องกลับมาแน่นอน ว่าแต่จิ้งเหว่ยกับหนิงซินไปไหนเสียเจ้าคะ"

ซูเว่ยหรานถามหาบุตรชายกับบุตรสาวฝาแฝดของร่างเดิม เวลานี้เด็กสองคนคงถูกยายแก่ใจร้ายนั่นให้ไปรับจ้างคนอื่นอีกแล้ว ใช้แรงงานเด็กหรือยายเฒ่าเด็กเพิ่งจะห้าขวบเท่านั้นเองนะ

ร่างอวบอ้วนสาวเท้าเพื่อไปตามเด็กๆ ที่ไปรับจ้างเก็บหอยชายฝั่ง ยายแก่นี่ยังเป็นคนหรือไม่เด็กเพิ่งจะห้าขวบเท่านั้นก็ให้ไปอยู่ริมน้ำ คลื่นมาแรงๆ จะทำเช่นไร ซูเว่ยหรานกำลังจะก้าวพ้นธรณีประตูก็ชนเข้ากับร่างสูง

นางก็เห็นบุรุษร่างกำยำ เขาสวมชุดชาวบ้านเก่าๆมีกลิ่นอายของทะเลติดตัวมาร่างนี้สูงเกือบ190เซน ทำให้นางต้องเงยหน้าขึ้นมองเขา แสงแดดที่ทอดส่องมาด้านหลังราวกับเขายืนอยู่บนฟอร์ที่มีสปอต์ไลท์ส่องแสงมาที่เขาในงานพรอมใบหน้าหล่อเหลานั่น นี่ใช่ไหมที่คนเขาบอกว่ารูปงามดุจหยกหล่อเหลาราวกับเทพเซียน ใบหน้าฟ้าประทานของแท้

ใบหน้าของเขาหล่อเหลาราวกับ เทพเซียน โครงหน้าคมคายราวกับถูกสลักเสลาจากหยกชั้นดี คิ้วโก่งเรียวสวยดุจดั่งปลายกระบี่ทอดตัวอยู่เหนือ ดวงตาสีน้ำหมึก ที่ลึกลับชวนค้นหา รูปร่างดูสูงใหญ่ผึ่งผาย และแข็งแกร่ง

เพียงได้มองก็รู้สึกถึงความสง่างามที่เกินกว่ามนุษย์ทั่วไป หากแต่รอยยิ้มกลับไม่เคยปรากฏบนใบหน้า ความงดงามของเขานั้นดึงดูดใจก็จริง แต่กลับ เย็นชา จนยากจะ จับต้องได้ ราวกับรูปสลักน้ำแข็งที่งดงามแต่ไร้ซึ่งความอบอุ่น เหมาะจะเล่นซีรีส์แนวท่านอ๋องเย็นชารูปงามสุดในแผ่นดินที่สาวๆใฝ่ฝัน แผงอกที่แน่นไปด้วยกล้ามมัดเพราะสาบเสื้อที่เผยอออกเล็กน้อย น่าลูบเป็นบ้าคงออกแรงบ่อยซิกแพ็คแน่นมาก

จากความทรงจำเขาคือหลี่จื่อหานสามีของร่างเดิมซูเว่ยหราน มิน่าถึงมีคนวางยาปลุกกำหนัดเขาแต่ยายอ้วนนี่กลับได้ประโยชน์ ช่างรูปหล่อจริงๆ ขนาดในยุคที่เธอจากมาหาคนหน้าตาดีแบบนี้ยังหายากเลยถ้าไม่ศัลยกรรม เป็นฉันจะขอบคุณคนวางยาด้วยซ้ำ มันน่าขย้ำจริงๆพับผ่าสิ ขนาดอยู่ในชุดเก่าๆยังดูดีขนาดนี้ ถ้าไม่สวมอะไรเลยจะดูดียิ่งกว่า "ซูเว่ยหรานหล่อนคิดอะไรเนี่ยอึ๊ย"

ซูเว่ยหรานคิดในใจ แหมะๆๆ น้ำลายไหลออกมา สายตาเข้มดุจน้ำหมึกมองไปยังใบหน้าคนที่ขึ้นชื่อว่าภรรยาของตน นางช่างไม่สำรวมเอาเสียเลย ร่างสูงไม่รู้เลยว่าจินตนาการของภรรยาอ้วนของเขากำลังทำอะไรกับร่างกายไร้อาภรณ์ของเขาในความคิดของนาง หากเขารู้คงไม่มีทางมองหน้านางแน่ๆ

ร่างสูงเห็นภรรยาที่อ้วนของตนเดินมาก็หลบให้ประตูบ้านคับแคบจึงเบี่ยงตัวให้ ส่วนคนที่เพิ่งมาสวมร่างก้เข้าใจไปเองว่าเขารังเกียจนางราวกับว่านางเป็นสิ่งที่ต้องอยู่ให้ห่าง ซูเว่ยหรานได้สติมองค้อนเขาและทำท่าทางไม่สนใจเช่นกัน หน้าตาก็หล่อเหลาอยู่หรอก แต่ทำหน้าราวกับศพที่ถูกแช่แข็ง สงสัยถ้าอ้าปากพูดหรือยิ้มเปลือกที่เคลือบมันจะแตกออกล่ะมั้ง หมดอารมณ์เลยพับผ่าสิ